Groen

Volgens enkele lokale mensen hier was er deze week de zwaarste regenbui die ze ooit hebben meegemaakt. Voor ons geldt dat ook. Bakken regen en een onweer waarbij we ons afvroegen of Palmas nog bestaat als de bui over is. Na de bui moesten we de stad in vanwege een afspraak bij de dokter. Rijen autos langs de kant van de weg. De wegen zijn rivieren en de rotondes kolken. Met een fiatje kom je daar niet voorbij. Bij de dokter kon Claudia meteen binnenlopen want andere klanten waren er niet. De provincie frist op. Hier enkele fotos. De hagedis hier in de tuin was erg grappig omdat ie zich dacht te verschuilen achter de stam. De andere fotos zijn van Taquarucu, het dorpje in de heuvels waar ik graag wil wonen.

Een week met goed nieuws

Het gaat de laatste tijd alleen maar over 2 dingen: wanneer gaat het nou eens regenen, en wie wordt de nieuwe gouverneur.
De regen kwam er deze week geheel onverwachts. En iedereen was vrolijk. Vogels en katten ook. Okkie is super actief ineens. Insecten komen en masse uit hun holen. Na de eerste bui hopte er al een kikkertje onze slaapkamer binnen. Gister onze irrigatie opgeruimd. Het is nog wel warm. 36 graden en 60 tot 75% vochtigheid.
Dan de verkiezing (lees eerdere post over wat er gestemd wordt). De presidentsverkiezingstrijd was vooral tussen Dilma en Serra. Het is nog niet zeker dat Dilma de eerste presidentsvrouw van Brazilie wordt, want een tweede verkiezing is nodig. Onze vrienden hadden gestemd op een andere kandidate: Marina Silva. Over die mevrouw horen we vast meer in de toekomst.
Maar het ging hier natuurlijk over de nieuwe gouverneur: Gaguim of Siqueira.
Siquera is 82 en kun je beschouwen als de oprichter van Tocantins (Tocantins bestaat vandaag exact 22 jaar). Hij was de 1ste gouverneur, en heeft Palmas begonnen, en was gouverneur van 1995 tot 2002. Zijn zoon Eduardo (zie lees over kennismaking met hem op eerdere post),werd burgemeester en later senator. Na hun tijdperk zijn Tocantins en Palmas in stilstand geraakt. Gouverneurs en burgemeester die niks doen dan belastinggeld wegsluizen. De laatste gouverneur, Miranda, werd vorig jaar afgezet vanwege verkiezingsfouten (lees mijn bericht hierover op eerdere post). Dit proces werd opgezet door de oude Siqueira, die de gang van zaken blijkbaar niet meer kon aanzien.
Ook de vice gouverneur werd afgezet, en de voorzitter van de kamer werd automatisch interim gouverneur. Zijn naam is Gaguim, en hij blijkt een hele slimme vos. Als je (interim) gouverneur bent, betekent het dat je hoofd bent van alle ambtenaren. En ambtenaren is de grootste bedrijfstak hier, vooral in Palmas. Dus Gaguim besloot alle ambtenaren prachtige beloftes te doen. In Brazilie heb je veel tijdelijke ambtenaren, die aangesteld worden door de burgemeester of gouverneur. Gaguim beloofde dat ze allemaal hun baan zouden behouden. Verder reisde hij de hele provincie door en beloofde elk dorp gouden bergen. Asfaltering, ziekenhuizen, scholen, etc. Absurd, maar een groot deel van de bevolking gelooft in dergelijke beloftes. Zo schoot hij in de peilingen omhoog.
De enige andere kandidaat is Siqueira. Eigenlijk te oud, maar vol energie en waarschijnlijk al jaren zwaar gefrustreerd over wat er allemaal gebeurd. Als volksheld zou je verwachten dat hij gegarandeerd wint en niemand haalde het in zijn hoofd om zich beschikbaar te stellen behalve Gaguim. En toch lag de volksheld vanaf het begin flink achter in de peilingen, om twee redenen. Enerzijds heeft een zittende politicus het voordeel dat ie het hele ambtenarenapparaat kan inschakelen voor zijn campagne. Geldwegsluis projecten zijn gemakkelijk. Anderzijds was er de gigantische campagne van Gaguim. Hij was in alle media dagelijks op de voorpagina's, hij was overal gouden bergen aan het beloven, een groot deel van de bevolking werd ingeschakeld om deel te nemen aan de campagne middels bijeenkomsten, vuurwerk, folders uitdelen, met auto karavanen door de straten rijden, overal autos met zijn levensgrote stickers, posters op elke paal en muur, geluidswagens, zwaaien met spandoeken en vlaggen, etc. Een maand lang kon je je niet verstoppen voor hem.
Siqueira, weliswaar zeer geliefd bij de bevolking, lag steevast 10% achter op de ambtenarenbaas.
Dan is er ineens nieuws. Het nationale magazine Veja publiceert een artikel over een onderzoek van het OM naar een geldwegsluisbedrijf in São Paulo, en de naam van Gaguim wordt hierin genoemd, want er zijn uitermate compromiterende bandopnames gemaakt. Gaguim probeert nog de verspreiding van het blad in Tocantins te voorkomen. De vracht Veja's arriveert per vliegtuig in Palmas om per vrachtwagen naar de distributeurs te worden vervoerd. Gaguim heeft de lokale politie ingeschakeld om de vrachtwagen aan te houden, middels een politiecontrole op de weg naar het vliegveld. De transporteurs waren nog op het vliegveld toen ze vernamen van deze controle en roken onraad. Ze belden de federale politie, die vervolgens escorte gaf van het vliegveld naar alle distributie punten.
Dit verhaal ging natuurlijk rond, ondanks de ontkenningen vanuit het massale Gaguim kamp. De lokale media toonden zich onafhankelijk en zetten het Veja verhaal op tv. Een flinke klap voor het Gaguim kamp.
Dit gebeurde een week voor de verkiezing en Siqueira komt ineens op gelijke hoogte in de peilingen. Na een maand van campagne lawaai is de spanning te snijden. Omdat er electronisch gestemd wordt komen de uitslagen van de buros in enkele uren binnen. Op tv en internet wordt vanaf 18:00 elke 5 minuten de stand doorgegeven, tot om 21:00 meer dan 90% binnen is. Wij zitten een uur voor de pc en gaan vervolgens naar een diner met de sigarenclub, waar iedereen aan de buis gekluisterd zit. Het is waanzinnig. Het ene moment is het 50,28% voor Gaguim, dan weer 50,15% voor Siqueira. Ze gaan uren gelijk op. Het gaat om een verschil van duizenden, soms slechts honderden stemmen. Om 21h geloven we het. Siqueira wint met een verschil van 1%.
Op bovenstaande foto: Siqueira tijdens 1ste persconferentie, zijn zoon Eduardo rechts, en links Boi (oom van Claudia). Foto hiernaast: verkiezingsavond bij Mara.
En er is meer goed nieuws: we hebben na 4 jaar eindelijk een goede schilder gevonden. De hebben we natuurlijk flink aan het werk gezet. Dat is ook slecht nieuws want de zwembadspaarpot is in 1 klap leeg.

Dierendag 2010

Net zoals een vrolijke botsauto een stroomafnemer heeft die recht omhoog gaat en dan een knikje of bochtje maakt, zo heeft een vrolijke kat een staart die recht omhoog staat met een knikje. Bij Okkie is het knikje daarbij naar voren gericht. Zie foto.
Katten hebben tientallen staartstanden, en hun communicatie systeem is aanzienlijk complexer dan het vlaggeseinen tussen schepen of bij het taxien van vliegtuigen. Ik zal er daarom niet op ingaan. Voor de standen van hun oren en snorrebaarden geldt hetzelfde. Of het miauwen simpeler is, dat betwijfel ik, want ik kan inmiddels 20 soorten miauwen van Okkie onderscheiden. Een fractie van de werkelijkheid, aangezien er meer dan 1000 schijnen te zijn. Een woordenschat waarmee hij op het terras van onze bar indruk zou maken, zouden we allemaal dezelfde taal spreken.
Ik ga hier wel even in op mijn favoriete staartstand: als Okkie de deur heeft opengekregen. Terwijl hij door de opening paradeert, gaat de staart omhoog en het puntje maakt een kordate en triomfantelijke z-slinger naar links en meteen een s-slinger naar rechts. Als ie naar binnenkomt voegt ie er één van zijn hallo-miauwen aan toe.
Het zit allemaal in het puntje dus. Als de hele staart beweegt dan is de kat niet vrolijk. Maar dat is natuurlijk uitzonderlijk.
Hoe dan ook, allemaal behoorlijk complex en ondoorgrondelijk, en wij als eenvoudige wezens mogen niet te lichtvaardig concluderen over de gemoedstoestand van katten, maar als verslaggever van deze blog durf ik wel te stellen: Okkie is uiterst tevreden.

Minder leuk is de rest van dit verhaal.
Om te beginnen zijn we Pingo kwijt. We passen nu een weekje op oma's huis, en Pingo is al 5 dagen niet thuis gekomen. Alleen Toco en Coelho zijn er. Ik ben de wijk rondgegaan om te zoeken naar kadavers in de berm. En in de bosrand ben ik tientallen kadavers tegengekomen. Enkele van katjes, de meesten van honden. Ik denk dat mensen hun huisdieren afmaken en daar in het struikgewas gooien. Pingo was er niet bij.
De foto is genomen in het voorjaar, en qua tuin allerminst representatief. Nu komt Okkie overdag niet onder het bed vandaan, dus recente fotos maken gaat niet. Onder het bed is het nog iets koel. Vandaag een record gemeten: 39,5 graden. Pas om een uur of 20:00 komt Okkie tevoorschijn.
De tuin is verschrikkelijk. Gras is droge strootjes. Veel schade. Dat citroengras op de foto is niet meer. Een stronkje van die sierbanaan op de achtergrond is deze week verplaatst naar een donkere plek om te kijken of er nog leven in zit.
Het besproeiingssyteem hier werkt niet meer goed, want de waterdruk is verminderd. Rantsoen in opdracht van de gemeente. Dit zijn natuurlijk geen problemen, vergeleken met wat er op het boerenland plaatsvind.

Als dit jaar een klimaatvoorbode is, dan zou er in Brazilie hard gewerkt moeten worden aan een verandering (lezers die Brazilie kennen lachen nu een schamper lachje). Veel bomen moeten hergeplant worden, en stoppen met veeteelt in droge gebieden. Door veeteelt zijn gebieden ontbost. Dat geeft droogte, en die geeft erosie.
En droogte betekent ellende. Miljoenen dieren zijn er afgelopen maand verbrand. Wie wel eens een koe heeft gezien die aan de onderkant verbrand is, met verbrande poten, en de wilde, grote ogen die tonen hoe ze lijdt, die begrijpt hoe groot de ellende is. De lijdensweg van die grote verbrande dieren duurt dagen alvorens ze sterven. Er zullen hier echt geen dierenartsen ingeschakeld worden. Op dit moment komt er de droogte bij. De drinkplaatsen van de koeien zijn leeg.

Er is nog geen enkel bericht van regen in de binnenlanden. Vanmiddag dus maar even een luchtbevochtiger gaan kopen voor de slaapkamer. Tenslotte mauwt Okkie ook een beetje schor, dus de droogte werkt op zijn keel. Apparaten waren uitverkocht...

ŋ

Een buikspreker kan zich verstaanbaar maken zonder zijn mond te bewegen. Hij zal tijdens de truc zijn keel meer gebruiken dan wij. Dat is een truc die Brazilianen ook gebruiken als ze praten. Waarom ze hun tong en mond niet gebruiken is me een raadsel, maar ze kunnen zich onder elkaar prima verstaanbaar maken. Ik heb inmiddels een beetje door hoe het werkt. Ik zal het uitleggen.
Denk je een doedelzak in. Een bel lucht onder lichte druk, die resoneert tegen een luchtpijp. Brazilianen laten lucht resoneren tussen (inderdaad soms doedelzakvormige) buik en neus. Het geeft een neuriende basis toon. Probeer zelf maar eens. Vervolgens doen ze de buikspreektruc met hun keel. Er vormen zich nasale klanken, en soms lijkt het op een didgeridoo. Sla nu eens het Thiemes Portugees woordenboek bij de intro open en zie bij de uitleg over het alfabet, hoe ze drie paginas vol nasale klanken weten te onderscheiden.
De Brazilianen zijn veel verder dan de Portugezen in het creeren van een taal waarin elke articulatie ontbreekt. Noem het luiheid, noem het tegendraadsheid, noem het wat je wil. Het is een taal die door buitenlanders niet te leren is, maar ze zijn er zelf meesters in en babbelen de hele dag door.
Ik wil hieraan nog even toevoegen dat het gaat om babbelen. Spreken of communiceren met het idee om informatie uit te wisselen is niet goed, dat is belemmerend en bovendien zou men snel uitgepraat zijn. Het is dus meer een buikbabbelen.
Probeer zelf nu eens het kinderliedje Ozewiesewoze door je neus te zingen, zonder je mond te bewegen. Tekst: Ozewiezewoze, wiese walla kristalla, kristoze, wiezewoze, wieze walla wies wies.

Gaat het nou goed of juist niet?

Terwijl ik vind dat het in Nederland uitstekend gaat, zeker in vergelijking tot hier, hebben economen het over een crisis.
Brazilie heeft daarentegen mooie groeicijfers. Dat is zo. Ik verwacht dus dat Nederland een voorbeeld gaat nemen aan Brazilie.
Er was een tijd dat de VS heel veel bedrijfskunde goeroes leverde. Geen universitaire opleiding of je moest wel een boek uit die serie lezen. Wat die gozers deden is alsvolgt. Ze selecteerden bedrijven met goede cijfers tegenover die met slechte cijfers. En dan zochten ze nog een ander meetbare eigenschap waarin ze verschillen. En vervolgens koppelen ze, statistisch onderbouwd, die eigenschappen aan dat succes. Bijvoorbeeld: succesvolle bedrijven hebben significant meer managers die met aerodynamische golfballen golfen. Logisch verhaal, en daar wordt nog een turbotaal-achtige kreet aan gegeven, zoals aerodynamic management, voor de titel van het boek. En dan zeggen dat jij maar beter zo je bedrijf kan leiden anders ga je tenonder omdat je concurrenten wel aerodynamic zijn. Deze mechaniek moeten we dus toepassen op Nederland vs Brazilie. Uitgangspunt: De economische groei van Brazilie is steevast procenten hoger dan die van Nederland, en is lachend door de crisis gekomen. Hoe doen ze dat?
Les 1. Vorige week las ik in De Telegraaf dat Nederlandse universiteiten minder studenten willen. Helemaal mee eens. In Brazilie studeert de doorsnee inwoner niet en zijn kennis en vaardigheden zijn werkelijk onder het nulpunt en dat is dus prima. (onder het nulpunt inderdaad. men weet/kan niks en wat men denkt te weten/kunnen heeft men fout) Dus groei is omgekeerd evenredig met opleiding. (les 1: minder kunnen en minder weten > meer succes)
Dus het is niet erg om weinig te weten. En bovendien is er nog Wiki. Daar zocht ik zojuist info over qwerty. Dat is de indeling van het toestsenbord. Misschien nooit over nagedacht, maar die letter-indeling is helemaal niet bedacht om snel te kunnen typen of vanwege de ergonomie, integendeel. Het is bedacht om de hamertjes niet in elkaar te laten haken bij het te snel typen. We zijn dus met een paar miljard mensen op deze planeet aan het typen op een achterlijk toetsenbord, daar we al heel lang geen hamertjes meer hebben.
Les 2. Iets bedenken om het tempo eruit te halen. (zoiets als de wet van de remmende voorsprong, maar dan verbasterd tot de wet van de versnellende remming). Kijk, daar ben ik weer terug bij Brazilie. Daar zijn ze erin gespecialiseerd. Ze hebben burocratie, corruptie, en complicaties. Met dat laatste bedoel ik het tegenwerkend denken. Het bedenken van moeilijkheden, als verklaring voor het feit dat je een taak niet hebt uitgevoerd of het proces stagneert. Ter illustratie wil ik even het complicatie-hoogtepunt noemen dat wij hebben meegemaakt. De vorige schoonmaakster ging na een uurtje alweer naar huis. Op Claudia's vraag waarom ze al wegging: de batterij van mijn i-pod is leeg.
Het gaat erg goed hier. Salarissen stijgen, huizenmarkt is prima, er wordt flink geinvesteerd, etc. Alle dienstverleners verdienen miljarden, alle andere oplichters idem dito. (les 2: meer compliceren > meer succes)
Ik laat het hier maar even bij. Ik denk dat de Nederlandse ministers die toch in pauze zijn, maar hiernaartoe moeten komen en hun lesjes leren.

Het mandje van de prins

Het was weer prinsjesdag en dan gaat het als altijd over koopkracht. Maar wat is koopkracht eigenlijk?
Het is wat je kan kopen voor je besteedbaar inkomen. Dat klinkt simpel, maar wordt een stuk lastiger als je het echt wilt gaan meten.
Voor liefhebbers van boodschappenmandjes: http://www.measuringworth.com/docs/cpistudyrev.pdf
Ik heb het op deze blog al eerder besproken, want wie emigreert heeft te maken met koersen en andere prijzen.
Koersen zijn interessant voor wie inkomsten en/of uitgaven heeft in verschillende landen. Ik wil het nu echter alleen over koopkracht hebben.
Ik ben namelijk elke dag verbaast hoe laag de salarissen zijn hier in Brazilie, en hoe duur de producten.
Om verschillende landen te vergelijken op koopkracht, wordt de zaak nog ingewikkelder.
Voor liefhebbers: http://en.wikipedia.org/wiki/Purchasing_power_parity
In het Nederlands heet dit Koopkrachtpariteit. Wat het lastig maakt, is niet alleen wat er in het boodschappenmandje zit, maar het feit dat verschillende landen verschillende munteenheden hebben. Meestal wordt de dollar als eenheid genomen. Zie hier een lijst van de CIA:
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/rankorder/2001rank.html
Een hele grappige vergelijking is de Big Mac index: http://www.economist.com/node/16646178?story_id=16646178
Allemaal heel aardig, maar theorie. Ik zal zelf eens een vergelijking maken.
In het volgende schema ga ik uit van een minimum salaris, omdat veel mensen dat hier krijgen. Interessant te zien hoe hier iemand rondkomt met een minimumsalaris. Geen warm water, geen vaste telefoon, geen olijfolie, geen frisdrank, geen vervoermiddel, geen big mac, geen verzekering. Verder vergelijk ik de Extra Hypermarkt met de AH. Ik neem een minimaal boodschappenmandje, alleen een brood en een melk.

Minimum salaris
Brazilie:R$510
Nederland: Euro 1400 (bij de huidige koers van 2,30 is dat 6x hoger dan in Brazilie)

Fabriekstarwebrood
Brazilie: R$4,00-5,00
Nederland: Euro 0,62-0,65 (bij huidige koers is Braz 2,8x duurder)
Dat is tov minimumsalaris: 0,8% vs 0,045%, relatief 17x duurder

Pak melk:
Brazilie: R$1,90
Nederland: Euro 0,51-0,57 (bij huidige koers is Braz 1,6x duurder)
Dat is tov minimumsalaris: 0,37% 0,036% relatief 10x duurder

Naar mijn inschatting is de supermarkt in Brazilie (ook Chili en Argentinie) voor de Europese toerist anderhalf keer duurder dan thuis. Echter wel 3x als hij iets luxere producten op zijn brood wil, dan heeft hij te maken met importbelasting, want Brazilie zelf heeft nauwelijks luxe producten of delicatessen.
Tarwebrood is hier duur omdat er geen tarwe verbouwd wordt. Er wordt bloem geimporteerd. Helaas voor broodliefhebbers is die kwaliteit goed voor cake, maar niet voor brood. Men gebruikt hier van oorsprong meel van cassave, mais of rijst.
Maar men blijft er vrolijk onder. En ook belangrijk: dankzij die lage salarissen kunnen wij hier aardig prinselijk leven.

Rook

Vorige maand erg moeten lachen over een bericht in de Telegraaf, over een bosbrand van een hectare die onder controle was. Het zal iemands heidetuin geweest zijn en onvoorzichtigheid bij het barbequeen.
Deze maand registreerde een satelliet boven Brazilie alleen al in de staat Tocantins 5.000 branden. Het grootste riviereiland ter wereld, Ilha do Bananal, staat in brand, en daar is al 500.000 hectare verwoest. Dat is een tiende van Nederland.
De oorzaak is natuurlijk de droogte. Dit jaar stopte de regen al begin mei. Vorig jaar regende het nog tot in juni.
Vandaag was het extreem warm, 38 graden, en de lucht is als een dichte mist van de rook. Luchtvochtigheid is 20%. Onze ogen doen zeer.
Ik heb wat berichten zien langskomen over de brandbestrijding hier. Die is een lachertje: 100man. Er waren sproeivliegtuigen, maar die zijn nu ingezet in een andere deelstaat. Daar is meer geld vermoed ik. Overigens las ik over litrages sproeiwater die m.i. net voldoende zijn om een akkertje te bewateren.
Maar waar iedereen heel druk mee bezig is, dat is de verkiezingsstrijd. Zie eerdere posting. Wij hopen er het beste van. Erger kan het toch niet worden denken we. Zelfs Ronaldo die we nog nooit (in de drie jaar dat we bevriend zijn) een negatief woord hebben horen uiten, vindt de politieke gang van zaken hier bar en boos. De man die alles positief ziet is even uit zijn rol. Hij was ook wel verdrietig want de helft van zijn chacara (buitenhuis met groot terrein) was afgebrand. De met liefde opgezette fruitbomenplantage weg.
Na vier jaar valt het nog altijd niet mee om de mentaliteit hier te accepteren. Maar dat geldt niet alleen voor ons. Onze vrienden zien ons nu minder als Europeanen en meer als vrienden van hier, en ze laten zich meer uit over de situatie. En je merkt dan dat die Braziliaanse bovenlaag ook erg gefrustreerd is.
Hier even een foto van vanavond. We hebben Claudia's verjaardagskadootje van Mark uitgegeven. Dank je Mark. Nieuw restaurant heeft prima moqueca.