Fotos gevonden

Nog een paar fotos gevonden op de Nokia. Onder andere de atoombom. Deze foto maakte ik vlak voor kerst vanaf de parkeerplaats van de Makro in Palmas. Had ik als kerstgroet willen plaatsen op de blog. Hierbij alsnog.
Zoals al eerder gemeld zijn de zonsondergangen in deze regio spectaculair. Zonsopgangen waarschijnlijk ook, maar ja...

Andere fotos:
De Indonesische rijsttafel voor familie van Talyanna. December, Odessa.
Natalia, de dochter van Ronaldo, viert verjaardag in Odessa.
In januari ontmoetten we Wim. Wim en Sandra zijn bezig met hun emigratie naar Araguaia, 400km ten noorden van Palmas.

En ik vond nog fotos van het afscheid van Tutti. Deze clubgenoot is vertrokken naar Sao Paulo. Jammer.

Marks ontmoetingen

Even een posting terwijl Mark nog in het vliegtuig terug zit. Voor zijn vertrek nog snel zijn fotos gekopieerd. Ikzelf maak nog maar zelden fotos nu ik met deze blog gestopt ben/zou zijn.
De week in Palmas ging snel voorbij, maar Mark heeft toch weer nieuwe kanten van de stad leren kennen.
Op de fotos:
Ronaldo en Laura en hun chacara.








Vagner en zijn chacara.





Oudgouverneur Siqueira Campos thuis (oprichter van de deelstaat Tocantins zal weer kandidaat zijn). Vagner rechts op foto.





Bezoek aan het nieuwe huis van Marcia in Miracema. Mark ontmoet tevens de pedicure van Marcia.







Bezoek aan Graciosa strand waar de zus van Val een grappig snack tentje Adelaide heeft, waar ze superfijne empanadas heeft. Val is eigenaar van bistro Adelaide, de lezer bekend als het clubhuis van de sigarenclub.








Huis van Anna Perez.
Opvallend in haar verzameling dvd's: 5x Andre Rieu.






Bezoek aan de nieuwe shopping center van Palmas onder leiding van Ceres. De shopping wordt over half jaar geopend.







Waarom Mark nog terug gaat naar Nederland?
Goeie vraag. Wat ertoe zal hebben bijgedragen is dat ie hier aan het werk gezet/gegaan is. Mark heeft zijn eerste metselklus gedaan, met succes. Het gaat om het stuckwerk aan het fundament van ons huis en 2 putjes linksonder op de foto.

Voor de zondvloed

Om ons aan ons goede voornemen van 2009 te houden, hebben we het afgelopen jaar veel gereisd. Een kwart van de tijd waren we van huis. Komend jaar is ons voornemen om tijd te besteden aan huis en fitheid.

Deze kerst besloten we met Grover kerst te gaan vieren bij vrienden in Taubate, nabij Sao Paulo (zie fotos). En zo heeft Grover weer een 5000km tocht gemaakt naar de kust (eerder was het naar de noordkust bij Sao Luis en de oostkust bij Salvador).
Eerst brachten we Grover bij haar huisarts in Goiania, die een en ander verving.

Ondertussen verbleven we bij familie, ontmoetten we Darte en Maria Batista met wie we een dagje gezellig rondtoerden en hadden een bijzondere avond op een feest van asfaltvriend Alvaro. Het is een jaarlijks feest dat een veertigtal jeugdvrienden bijeen brengt, waaronder Ronaldo die ons hier uitnodigde. Dit keer in de enorme en chique villa in een enorme en chique buitenwijk. Enkele gewapende bewakers bij de entree waren ons uitzicht gedurende meer dan een half uur omdat alle identificatie papieren nauwkeurig via een pc netwerk werden onderzocht.
Onderweg naar kerstbestemming Taubate overnachten we in de aardige stad Riberao Preto waar we de beroemde bar Pinguim bezochten. Bekend vanwege het goede tapbier dat volgens verhalen vroeger direct via een leiding uit de Antartica brouwerij nabij kwam. En inderdaad was het schuim een mooie creme en de bubbels waren erg fijn.
Jammer dat het bier in Brazilie zo smaakloos is. De volgende dag de stad Araras bezocht, en daarna in een gebied beland rond industrie stad Campinas. Die glooiende regio is een verschrikking van slingerende snelwegen en cementen lelijkheid tot aan de horizon. Helaas verloren we door de beroerde wegwijzers anderhalf uur om op de goede weg te komen naar Taubate.
In Taubate waren de families van onze vrienden Webber en Talyanna verenigd. Relaxed en gezellig. Claudia en ik gingen enkele dagen naar het centrum van Sao Paulo, waar we heel enthousiast over zijn. Mooi, leuk uitgaan, veel te doen. Vanwege het kado-ritueel Amigo Segredo van de families moesten we nog kerstkadoos kopen, hetgeen snel lukte. Mark kwam even later aan uit NL en samen met vriend Ronald (zonder o) die in SP woont, bezochten de beroemde Mercado Central en Bar Leo. Ook daar weer veel tapbier gedronken.
De kerstavond was gezellig en gedurende de motregendag hadden we een bezoek gebracht aan Campos de Jordao. Dat is een veelgeroemd dorpje in de heuvels. Voor ons leek het een doorsnee Duits dorpje, maar voor mensen uit de SP regio dé plek voor een uitstapje. Dat dan blijkbaar wel in een andere periode, want de Baden-Baden bar van het dorp was gesloten, zodat wij ergens ons kostbaarste kopje chocomelk ooit gingen drinken.
Wij gingen verder naar de kust, naar Trindade. Om daar te komen maakten we een enorme afdaling mee. Zo steil dat er een sterke geur hangt van gloeiende wielen door het continue remmen. De berm ligt afgeladen met wieldoppen die blijkbaar losspringen bij die warmte.
Langs de prachtige kust bezochten we vissersdorpje Picinguaba. De pousada Picinguaba is één van de 80 mooiste charmhotels ter wereld, en het uitzicht over de baai was er
geweldig.
Trindade is een klein toeristisch dorpje ligt iets verder richting Paraty. Een heerlijk dagje badderen en wandelen langs het strand.
We wilden de zogenaamde oude goudroute volgen via Tiradentes, maar vanwege onbegaanbaarheid van de weg besloten we de grote weg te nemen richting Ouro Preto, de mooiste oude stad van Brazilie. We gingen via Paraty, Angra dos Reis en de achtige groene heuvels ten noorden van Rio. In die regio zijn oude boerderijen uit de tijd dat hier veel koffie geplant werd. Wij passeerden en pauzeerden bij enkele zoals Da Grama en Paraizo.

Na een overnachting in Barbacena kwamen we nog een stukje op de nieuw goudroute (tussen Rio en Ouro Preto). Op de fotos is een stukje oude weg te zien.
Ouro Preto is prachtig. We hadden een pousada met uitzicht op de stad. We hebben een dag lang gewandeld.
Onze volgende bestemming was Goías. Dat haalden we niet, dus overnachten we weer bij een tante in Goiania.
Goias is een stad uit de 18de eeuw. In Brazilie is dat erg oud. Deze stad heeft lukkig veel oude gebouwen behouden. Dat was anders dan Taubate. Er werd trots verteld dat die stad 400 jaar oud is, maar het oudste gebouw dat we zagen was een fabrieksgebouw uit 1920.
We verbleven in een huis van Ronaldo. Het huis is van de familie, maar wordt nauwelijks gebruikt. Op het plein was het gezellig in aanloop naar oudjaar. Dat werd door het hele dorp gevierd langs de rivier. Helaas had de gemeente nogal bezuinigd op het vuurwerk dat uit een willekeurige serie vuurpijlen bestond, en ook op de band, die pas in de nacht begon te spelen en dat ook beter had kunnen laten. Wij dronken onze fles bubbels.
De volgende dag zagen we op televisie de regenwateroverlast in het gebied waar we net geweest waren. Het dorpje Sao Luis dat we bezochten heeft 400 ingestorte gebouwen en de helft van de 80 historische panden moet gerestaureerd. Als dat kan, want enkele kerken zijn ingestort (zie video). Het stadje stond 2 meter onder water.

Het meest aangrijpend vond ik de beelden van het eiland Ilha Grande. Daar is de aan zee gebouwde pousada Sankay door een aardverschuiving grotendeels in zee geduwd.
Dertig mensen overleden, incl dochter van de ondernemers, die wij kennen. Deze prachtige en luxe pousada was mijn eerste verblijf in Brazilie, omdat Claudia vond dat mijn eerste indruk van het land een perfecte moest zijn. Het was super (foto rechts).
Op 2 januari was het weer oost west thuis best in Palmas.

Andes 2009

Men zegt dat het eten in Argentinie en Chili erg goed is. En de wijnen verdringen de Franse wijnen uit de top tien van de wereld.
Dus na een periode van voedzame doch eenvoudige maaltijden in Brazilië, vinden we het tijd voor een culinaire reis naar het zuiden, waar het nu lente is.
Daarbij doorkruisen we over land het gehele continent, van Atlantische naar Stille oceaan. Die laatste gaan we voor het eerst zien. Bovendien gaan we dan over de Andes en passeren we ‘s werelds hoogste berg na de Himalaya, de Aconcagua.

Voor wie deze reis gaat doen: goede reisgidsen zoals Frommers en kaarten van uitgeverij DeDios zijn essentieel.
En omdat alle lezers deze reis moeten doen, hier mijn uitgebreide horeca verslag. Fotos hier.

We betrekken hostal Ayres de San Telmo in Buenos Aires, een mooi pand aan de rand van de prachtige oude wijk San Telmo. En dit hotel ligt helaas ook precies op de plek waar de snelweg de stad in komt. Als je in de kamer je ogen dichtdoet lijkt het alsof de bussen je net missen.
’s Middags na aankomst wandelen we de hele binnenstad door. We lunchen een eenvoudige maar lekkere groente-tortilla in de buurt en op zoek naar patisserie vanwege nahonger komen we in het centrum bij Il Gran Cafe. Bekende maar tegenvallende bar in Calle Florida.
Na heel veel lopen en hongerig, is een middagsnack nodig want we moeten nog lang wachten op diner want dat gebeurd hier na 21:00. s Avonds eten we in het beroemde en dus drukke El Federal (open sinds 1864). Het weer is heerlijk en we zitten buiten. De hele vakantie zal het weer perfect zijn. De menukaart is een boek van 25 pagina’s ! We eten lokale kazen vooraf, en zelfgemaakte pasta als hoofdgerecht en uiteraard prima wijn.
De 2de dag in Buenos Aires ontbijten we in de bar onder het hotel en dan de taxi naar wijk Palermo, iets buiten het centrum. Onderweg begint het te sputteren en we bezoeken een shopping. Palermo laten we voor een volgende keer. Terug lopend naar de wijk Recoleta bezoeken we enkele van de prachtige parken ontworpen door de Fransman Thays, de mooiste parken die ik ooit gezien heb. Deze vakantie zullen we er vele zien, want Argentijnen en Chilenen gooien hun steden er vol mee. En allemaal mooi en perfect onderhouden. In Mendoza heeft Thais een park ontworpen groter dan de stad zelf. .
In Recoleta bezoeken we het Design Center, dat behalve de enorme taartpunt als lunch geen indruk maakt, en natuurlijk de beroemde begraafplaats. Ook wandelen we even binnen bij restaurant La Bourgogne (genoemd als beste van Zuid Amerika), in het ongelooflijk chique Alvear Palace Hotel. (link = pdf van 3mb) Kamer begint bij $800 en lunch bij $100. Gezien het menu redelijk, maar teveel voor ons budget. Waar we wel aten:
Uiteindelijk zijn we weer in het centrum waar we het beroemde cafe Tortoni bezoeken, voor een thee met churros. ’s Avonds diner aan de dokken in toprestaurant Parolaccia. Heerlijke wijn, pasta en gnocchi op een chique plek. Eerst een voorafje gehad in Amerikaanse bar Friday. Zoals alles groter moet, schonken ze de mojito in een glas dat op een viskom leek.

De derde dag weer rondlopen. We steken de grote 9deJulio avenida over om de Plaza Congreso te bekijken en het beroemde Teatro Colón. Die laatste staat echter nog altijd in de steigers, en kom je niet op ons fotoalbum tegen, wel het mooie Lavalle plein dat ernaast is. Volgend jaar schijnt de opening van Colón te zijn. We lopen terug via de Avenida Corrientes. Dit is het Broadway van Buenos Aires. Eén lange straat van theaters en cinema’s en we vragen ons af hoe druk het hier ’s avonds moet zijn.
We wandelen het centrum weer in (wordt hier microcentrum genoemd) naar de Kalverstraat van Buenos Aires: Calle Florida. Hier zijn vele leerwinkels. We kopen er mooie riemen in Casa López voor Claudia.
Het meest indrukwekkend was een bezoek aan Galeria Pacifico. Daar zijn enkele beroemde (Europese) mode ontwerpers, maar de Argentijnse ontwerpers zetten de Europese ontwerpers wat ons betreft helemaal in de schaduw. Veel gewaagder, een grote variatie aan stoffen, vormen, dessins, etc. Uiteraard ook veel leer en een enkele keer bont. We zagen leer dat zo dun was en fijn bewerkt, dat er een blouse van was gemaakt. Prachtige accessoires gemaakt van leer van reptielen maar ook het gestipte leer van de Caipivara.

Na een paar dagjes Buenos Aires zijn we het helemaal eens: deze stad is beslist hipper en chiquer dan Parijs, Madrid of Milaan. De mensen in de stad overdag lopen er niet bijzonder gekleed bij en zijn uiterlijk niet zo verzorgd als de Brazilianen, maar het kledingaanbod is uniek.
Nu we toch aan het vergelijken zijn, even iets over de Argentijn. Even indrukwekkend als hun hoofdstad, zo zijn ze zelf: open, hulpvaardig, vriendelijk, sociaal, gezellig. In 1 woord: geciviliceerd. En qua uiterlijk natuurlijk heel Spaans. Veel mooie en knappe mensen.
In Mendoza was dat anders. Daar zijn de mensen vooral Indiaans en heel klein. En opvallend lelijk.

Zo hebben we een indruk gekregen van het centrum en gaan naar de havenwijk Puerto Madero. Alles speelt zich op enkele kilometers af en is prima te belopen. Puerto Madero lijkt op De Eilanden van Amsterdam, alleen grootschaliger. Op de foto zie je de pakhuizen langs de dokken die prachtig gerenoveerd zijn. Onderin is allemaal horeca. Meer dan een kilometer lang ! Qua vormgeving en planologie minder interessant dan De Eilanden, maar het ziet er imposant uit en gelikter dan Amsterdam.
We lopen terug door onze wijk San Telmo, die we alleen gisteravond even gezien hebben. Deze wijk is prachtig met keitjes en vol antiekwinkels. We bezoeken er het Dorrego plein, dat na De Mayo het oudste van de stad is, en de markthal.

Dan pakken we de nachtbus naar Mendoza, vanaf busstation Retiro. Dat is een belevenis. Er zijn hier 200 busmaatschappijen met elk hun winkeltje, allemaal op een rijtje tot zover het oog reikt. Gelukkig al ticket gekocht bij Cata. Er zijn een tiental maatschappijen die Cama Suite aanbieden. Dat zijn stoelen die lijken op business class bij vliegtuigen. En de 30 buspassagiers worden goed verzorgd door 2 stewardessen. Het is comfortabel maar je kunt door de stoelvorm niet op je zij liggen. We rijden ’s nachts want men zegt dat het traject saai is. En dat is ook zo. We komen na 1000km pas om 09:00 aan en het is doodsaai. Helemaal vlak en uitsluitend kleine dorre struikjes. Er woont echt helemaal niemand. In dit gebied en in Mendoza regent het 5x per jaar met een totaal van 15cm.
Ons hostal valt weer niet mee. Bovendien een eind lopen van het centrum, waar weinig te beleven is, omdat de oorspronkelijke stad door een aardbeving verloren is gegaan. Alle straten lijken precies op elkaar, en zijn begroeid met plataanachtige bomen die de volgende dag de GPS ernstig zullen verstoren.
Het is gelukkig zondag. De stad leeft zich cultureel uit. Het is een soort koninginnedag, en in het centrale park heb ik spijt dat ik mijn camera thuis heb laten liggen. Onze aandacht wordt getrokken door een heel goed klinkend bandje. Erg Engels en ze spelen (en zingen) perfect Beatles, Pink Floyd etc. Ze hebben ons anderhalf uur in bewondering laten staan. Daarna wilden we weten wie ze waren. Stomverbaasd waren we over de uitslag: gewoon lokale jongens die er erg Take That uitzien, 2 jaar samen en in de hoofdstad geen kans krijgen omdat ze uit de provincie komen.

Van de Argentijnen heeft 85% Italiaans bloed. Dus vandaar is de keuken goed. En vandaar is ook veel geroemd het Argentijnse ijs. En de allerbeste plek is in Mendoza zegt Frommers reisgids: Ferruccio Soppelsa. Wij vonden het in ieder geval geweldig en ik vond het zelfs lekkerder dan de beroemde gelato van Siena in Italië. Volle interessante smaak en die hele kleine kristallen erin.
En nog een plus in Mendoza, er is ook nog een geweldig restaurant: Azafran. Wijnen waren prachtig: Norton Malbec Reserva, Trumpeter Torrontés Reserva. Mijn lekkerste rosé ooit gedronken: Melipal Malbec Rosé
De volgende dag auto oppikken bij Localiza. Dan naar de wijngaarden een paar uur rijden zuidelijk en dichtbij de Andes. Eerst bezoeken we Salentein, wijnhuis van Nederlandse eigenaar Pon. Indrukwekkend gebouw waar ook een museum deel uitmaakt. De wijnhuizen in Argentinië en ook in Chili zijn het toppunt van architectuur. Er lijkt nergens op bespaard te worden. Salenteins kunstgallerie-museum alleen al heeft 3 miljoen gekost. De wijnverwerkingsplek 15miljoen. De mooiste materialen, grote overspanningen, drie verdiepingen, en volgens allerlei filosofieën.. In sommige wijnhuizen besteden ze veel aandacht aan hun restaurant. Ook op dat vlak willen ze het beste bereiken en de wijnjournalisten imponeren.
Overigens zijn ze erg gefocust op de beoordelingen van de beroemde wijngoeroes zoals Parker. Van elke wijn vertellen ze de beoordelingen. Interessantst zijn wat ons betreft de internationale blinde proeverijen. Salentein is niet de hoogste top. Vinden wij ook niet, al verkopen ze vele miljoenen liters wijn per jaar vnl in NL.
Dus op zoek naar onze bestemming: wijnhuis O’Fournier. Onderweg steekt een enorme wind op die stof en zand de lucht in blaast. Een vervelend moment om een lekke band te krijgen. Onze Suzuki heeft maar een iele krik en we besluiten het noodlot voor te zijn en het lekke wiel direct na demontage onder de as te leggen, voor het geval de auto van de krik valt. Door de storm schudt de auto flink.
En ja hoor, de krik schiet weg. En hij schiet daarbij precies tussen het wiel dat op de grond ligt en de as… Muurvast. Noodlot wint dus toch nog. Claudia regelt in nabij dorpje een aardige hulp met goede krik.
We komen laat en besmeurd aan. Het terrein van Fournier is gigantisch, de architect is dezelfde als Salentein. Een viertal betonnen komplexen ligt ver uit elkaar en er is niemand te bekennen. Dan ineens komt een kokkin met opwaaiende schort om een hoek aanlopen. Ze verwachten ons voor de lunch.
Eenmaal binnen worden we verwend. Prachtig eten, 5 gangen en 5 prachtige wijnen, idem tijdens diner. We hadden dit al lang geleden gereserveerd. We slapen er zelfs in een chalet van de familie. Ik had toevallig een blog gelezen van iemand die Fournier kende, en ik heb via email dit kunnen regelen.
De volgende dag hebben we een rondleiding. Aardigst detail vond ik dat het laboratorium en de directie zaal helemaal van glas is en uitkijkt over het hele terrein. Zie foto. De eigenaar heeft top wijngaarden in meerdere landen, maar hij heeft alle controle: via zijn blackberry en een speciaal programma kan hij de temperaturen regelen van alle opslagtanks.
De wijnen zijn geweldig. Dit wijnhuis gebruikt veel Tempranillo. Claudia is Malbec fan, en ik vond hun Crux wijnen heerlijk.
We gaan lunchen in wijnhuis Ruca Malén. Goede Sauvignon en Medoc. Mooie plek onder de Andes.
Terug naar Mendoza. Busticket geregeld bij El Rapido voor volgende ochtend.
Jammer van Mendoza was de droogte. Onze neuzen waren kapot. Claudia had het gevoel in een vacuumverpakking te zijn gezogen omdat haar huid er niet tegen kon. Haar huid ging zelfs helemaal kapot en is nu een week later nog niet hersteld.

Over de Andes naar Chili reizen we overdag. En we zitten voorin op 2de etage om niets te missen.
De fotos zeggen genoeg. Helaas stopte de bus op geen enkele toeristische plek. De beroemde Inca brug hebben we vluchtig gezien en de Aconcagua berg idem.

De afdaling was spectaculair als je voorin de bus zit. Het gevoel dat je in een achtbaan zit en het gaat lang door.
De andere kant van de Andes is uiteraard heel vruchtbaar, want de zee is nabij.
We gingen niet naar Santiago, maar direct naar de havenplaats Valparaiso. Daar kwamen we door enorm 3uur durend burocratisch gedoe aan de grens helaas pas rond schemering aan zodat we weinig fotos meer konden maken en de volgende dag moeten we al weer vroeg weg. En dat was zonde wat dit is een super fotogenieke stad. Kijk maar eens op flickr.com.
We hadden op internet een hotel gezocht met uitzicht. Bovenaan 1 van de vele liften in de stad. Het hotel was erg goed. Casa Hostal 199.
Volgens Frommers reisgids zijn de restaurants in dit stadje nog beter dan in Santiago. We hadden dus lang geleden geboekt in de beste: Pasta e vino. Daar heeft Claudia haar 1 na beste pasta ooit gegeten. Ik vond het weergaloos. Zwarte Pappardelle met zeefruit. Daarbij een witte wijn van de Sauvignon Gris van Viña Leyda. Culinair hoogtepunt van deze reis.
Chilenen zijn de vis en zeefruit specialisten.
Helaas de volgende ochtend vroeg weg en auto gehuurd bij Budget. We kregen een gloednieuwe Gol die heerlijk reed. Ze hadden geen GPS want die is toch niet goed in Chili zei men. Ik geloofde het wel want de Garmin in Argentinie was onbetrouwbaar en erg onvolledig. Ergens aan de voet van de Andes zei de Garmin-dame dat de bestemming bereikt was, terwijl we haar het adres van een restaurant gaven in de stad. Leuke rit wel dus we volgden haar gewoon. Ons hotel kwam ze 2km naast, en hele steden ontbraken.
Met enige moeite kwamen we bij bestemming: wijnhuis Errazuriz, ten noorden van Santiago in de brede Aconcagua vallei. Een oud wijnhuis en de top van Chili. We werden er goed ontvangen (gereserveerd). De lunch was matig, de wijnen top.
Hun Sauvignon Blanc komt uit het nabijgelegen Casablanca gebied. De rest hier uit de vallei die tussen zee en Andes ligt. Elke aanplant wordt seperaat gevinificeerd. Dus ze hebben heel veel vaten met verschillende wijnen. De menging vindt pas op het laatst plaats. Vandaar hebben ze een enorme loods gebouwd. Hun icoonwijn is de Don Maximiano. Een geweldige wijn van Cabernet. Ik vond hun Syrah heerlijk en uiteraard de Carmenère.
’s Middags naar het zuiden van Santiago: het Colchagua gebied, waar de bekendste wijnhuizen zitten. Nabij het wijndorpje Santa Cruz hadden we een hele comfortabel hotel, Posada Colchagua, dat ons verwees naar een goed restaurant. Asador de Valle, waarover we op internet al een en ander gelezen hadden. Ik kreeg er een Pisco Sour, een cocktail op basis van Pisco, chileense citroen (heb zaden meegenomen), ijs, suiker en eiwit. Erg lekker en zacht.
Het zeefruit was weer geweldig. Hier wordt zeefruit met citroenzuur en fijne kruiden opgediend. Dat heet Ceviche. Ik heb al eerder op de blog gesproken over chileense zalm: die is zoveel lekkerder dan zalm die je in NL krijgt en ik eigenlijk niet lekker vindt. Hier is zalm carpaccio super. Als vlees kreeg ik vooraf gedroogde ham van geit. Bijzonder en als het dunner gesneden was zelfs lekker. Mijn hoofdgerecht was lam dat 6 uur heel licht gegaard was boven houtvuurtje. Heel zacht, gaar en toch rood van binnen. Wonderlijk en heerlijk.
De volgende dag naar wijnbedrijf Mont Gras. Erg goed en goedkoop. Zou hele vracht in willen slaan. Daarna naar Viu Manent. Prachtige wijngaard en restaurant, waar we bij de goede veelgangenlunch een heerlijke Viognier dronken die Claudia niks vond want beetje bitter. Ze hebben hier een serie wijnen die ze Secreto noemen. Naast de hoofddruif vertellen ze niet welke de andere is/zijn. Dus leuk voor de liefhebber. De icoonwijn Viu 1 kregen we niet te proeven. Erg flauw maar ook gebruikelijk. De icoonwijnen van de Argentijnse en Chileense wijngaarden kosten allemaal rond de 90 euro.
Dus op naar het chique Montes, volgens zeggen de beste wijnen van Chili. Hier proefde ik o.a. een Carmenère waar Petit Verdot in zit voor de lange rijping en voor een langere smaakervaring. Carmenère is nogal kort van zichzelf. Erg goed. Jammer van de hele nare gastvrouw.
Op naar Santiago. Die stad is een drama rond spitstijd. Vijf miljoen inwoners, veel stoplichten en veel eenrichtingsverkeer. Na uren eindelijk bij Budget aangekomen om auto weer in te leveren. Snel naar ons appartement (apart-hotel) op de 23ste verdieping. Geweldige plek. Luxe woning met prachtig uitzicht. Midden in het centrum.
Na alle meergangen lunches en diners, besloten we iets simpels. Eten bij Fuente Alamana. Hier staan 6 oudere dames rond enorme grillplaten vlees te bereiden. Zie link. De klanten zitten aan de bar rondom. Het vlees gaat op hamburgerbroodjes. Broodje gaat in tweeen en elke helft wordt enorm opgestapeld. O.a. met quacamole of zuurkool. Daarna gaan de helften op elkaar en de toren wordt op een bord geschoven. Eten met mes en vork. Iemand beschreef het als Sandwich Theater, en inderdaad we hebben ons goed vermaakt daar aan de bar. Heel populair in Chili zijn de worstenbroodjes met guacamole. Wij hebben er zo een gehad boven op de Andes toen we drie uur bij de douane moesten wachten. Best lekker.
Men drinkt er bier met Fanta dat uit de tap komt. Bier met Fanta is een gebruikelijke mix in Chili. In enorme pullen.
En we vonden ons broodje warm vlees nog best lekker ook.
De volgende dag het centrum van Santiago belopen. De stad is mooi en gezellig, maar na Buenos Aires…
We hebben flink gezocht naar Confitería Torres, want we wilden een lekker ontbijt op een historische plek. In mijn beleving is een confitería hetzelfde als een taartjesbar. Maar Torres bleek een restaurant. Drie gezellige obers, zie foto, regelden taart voor hun enige klanten en een super bakkie koffie, gemaakt van onze favoriete Kimbo koffie! In de stad is nog een confitería: Confitería El Molino. Staat rechts op de foto van Av Callao. Bezoeken we volgende keer.
We wilden lunchen in de Mercado, maar daar was het druk en duur. We hebben empanades gegeten in een patisseria in de buurt. Empanadas is typisch iets van Chili en Argentinie. We bezochten restaurant Opera Catedral en ontmoetten de jonge Belgische eigenaar. Die heeft met een investeerder een heel monumentaal pand gekocht en geweldig opgelapt. Het interieur is erg gewaagd, en de architect moet wel heel goed zijn. Het loopt super en het geheel omvat bars, restaurants en van alles meer, en heeft zelfs geen naambordje op de deur. We vroegen hoeveel koks hij in dienst heeft. Volgens zijn berekening op tien vingers moeten dat er 30 zijn. We zagen nogal wat nagerechten op tafels want een magazine was juist bezig opnames te maken voor een reportage. Eersteklas volgens Claudia.
We werden aangeraden door de ervaren Belg om te dineren bij visrestaurant Squella. Zo gezegt zo gedaan. Helemaal af. Geweldige afsluiting van een culinaire week.
Conclusie over de wijnen: beide landen exporteren (supermarkt-versie) wijnen die veel minder zijn dan de wijnen die wij daar dronken. Eigenlijk was elke wijn die wij dronken heel goed. Wat betreft topwijnen lijkt mij Frankrijk allerminst verslagen. Wel op het gebied van wijnen tot 30 euro, maar dat wisten we al.
Het eten is in beide landen relatief goedkoop en erg goed.
Wij hadden pech met Argentijnse hotels, terwijl Chileense hotels super waren. Overnachtingen zijn niet goedkoop, taxi wel.

Een dag na plaatsing van posting nog even dit:
Wat me in beide landen opviel was de dominante plaats die kunst en architectuur inneemt. Overal, van café tot wijndomein. En dan bedoel ik niet hoe Salentein 3 miljoen uitgeeft om alle bezoekers door een hippe gallerie te laten lopen. Het aardigst vond ik te zien hoe kunst en architectuur, op holistisch wijze, geïntegreerd worden met de bedrijfsfilosofie. Bijv. de indrukwekkende wijze waarop een wijnkelder 20m onder de grond zonlicht krijgt. Het lijkt of het gebouw om deze lichtstroom is gebouwd, en bovendien alles te maken heeft met het logo dat weer van alles heeft met de oorspronkelijke indiaanse astronomie in dit gebied. En dat om de bepaalde aziatische kunstwerken te verlichten die op speciaal ontworpen plekken in de kelder hangen. Met bijkomend verhaal dat zonlicht een vollediger witkleur heeft dan kunstlicht en minder warmte produceerd hetgeen de koele kelder zou opwarmen. De bedrijfsfilosofie gaat natuurlijk arm in arm met de bedrijfsmarketing, zodat je dit weer overal in tegenkomt.
In Europa is dat vrijwel uitgestorven. Daar hanteert men de VS-zakelijkheid waarbij een manager alles in cijfers uitdrukt en afweegt. Wat niet meetbaar is, is niet te verantwoorden (aan bazen of aandeelhouders) en verdwijnt. Wel jammer. Cultuurverarming, die in Europa ongepast zou moeten zijn.
De foto hiernaast een ander cultuur aspect: mensen in Buenos Aires die netjes in de rij, soms 20m lang, wachten op de bus. Dat kan alleen als het mooi weer is en de mensen sociaal zijn.
Zou ik bijna vergeten mijn impressie te geven over de Chilenen. Dat is een hardwerkend volk, met hart voor cultuur en historie, en heel vriendelijk, vlot en zakelijk.
De boersheid van Brazilië valt me op na een bezoek aan deze landen, meer dan na een bezoek aan Europa.

Palmas vrouw van de maand

Eén van de magazines in Palmas heeft Claudia verkozen als vrouw van de maand en een klen verhaaltje geschreven. Erg aardig van ze.

Aanvulling op update oct 2009

Even een aanvulling op de blog, want afgelopen dagen waren illustratief voor het kopje 'borrelkring'.

Brazilianen zijn grootmeesters in het netwerken. Ze babbelen makkelijk met iedereen, maken grapjes, en hebben een olifanten geheugen voor namen.
Vrijdagavond ging ik even naar de markt in het centrum om een pastel of kibe te eten met Tutti en Chicão, want een markt is hier ook een eetcentrum. Naast een markt met stalletjes zoals wij die in NL kennen, is er een overdekt gedeelte over twee etages waar je kan snacken bij een 20tal snackbars met terras.
Tutti is baas van tv station Bandeirante en woont hier een jaar. Hij is expert netwerken. Stapt op iedereen af. Binnen een jaar kent hij duizenden mensen bij naam en antecedenten. Visistekaartjes doen ze hier niet aan. Wel zo nu en dan telefoonnummers uitwisselen. Maar om met iemand in contact te komen is een Braziliaan meestal maar één enkele vriend of kennis verwijderd van de juiste persoon, omdat iedereen iedereen kent. Chicão heeft vanaf het begin in Palmas gewoont, doet qua netwerken nauwelijks voor Tutti onder, en kent natuurlijk iedereen.
Dus op de markt aangekomen, groeide de groep kennissen om ons heen, en zaten we tussen allerlei bekenden te eten. Ik heb de 6 die mij voorgesteld werden na een korte babbel vergeten.
We liepen terug via enkele chique bars. Weer 3 nwe mensen gesproken, zou ze niet meer herkennen.
Ik hoorde dat er een extra sigarenavond was ingelast in de Bistro (tuin-restaurant en vaste plek voor Palmas jetset), inclusief eega's. Men dacht dat ik met Claudia mee was naar haar geboortestad, en men had me niet uitgenodigd. Maar goed, ik was er toch.
Zoals de sigarenclub er wekelijks zit, zo zit er dagelijks een groepje homo's in de Bistro. Bekende lui en ik ken er een 5tal en ontmoette 5 nieuwe. Ook weer direct vergeten.
De sigarenmensen ontmoetten elkaar op zaterdagochtend weer, maar ik bedankte. Wel ging ik vroeg in de avond op pad met dezelfde heren naar een defilé in resort Polinesia
We hadden vrijkaartjes gekregen van een paar meisjes in de Bistro. De modeshow , zomer- en badkleding, was perfect georganiseerd door de kledingwinkels van Palmas. De 20 modellen waren gewone meisjes, opgetrommeld via klanten van de winkels. De modellen waren prachtig, en met perfecte lichamen zoals veel Braziliaanse dames, maar ik was ook onder de indruk van de dames in het publiek. En ik moet de stad even een pluimpje geven, want qua aantrekkelijkheid van de vrouwen is Palmas echt de top, en kan wedijveren met Rio. Wat veel meehelpt is dat de stad een echte import stad is uit het hele land, dus de varieteit is maximaal.
Goed, ik genoot van Polinesia, het uitzicht en mijn cocktail, en ik kende een tiental mensen tussen het publiek. Dat verdubbelde naast Tutti en Chicao. En zo kregen we weer vrijkaartjes voor een partijtje later op de avond. Een feest georganiseerd door de club van magistraten van Tocantins. Ter ere van een concours. Ik ga dat later wel eens uitleggen wat dat is. Affijn, wij waren behoorlijk underdressed, waren te laat en alle tafels en stoelen waren bezet, maar het was toch vermakelijk. De (aankomend) rechters zijn leuke lui. Het feest deed me een beetje denken aan een feest op de corps societeit. Zelfde brutale koppen ook. Goeie band, er werd veel gedanst. Ik ken een stuk of wat rechters via de sigarenclub, maar babbelen was voor mij onmogelijk vanwege de harde muziek en mijn slechte Portugees. Uiteraard toch weer voorgesteld aan heel veel mensen die ik meteen weer vergat.
Nou, tel maar op. Ik vergeet dus vrijwel iedereen na de kennismaking, maar er blijft toch iets hangen. Wel genant dat regelmatig mensen ons groeten, en wij geen idee hebben wie het zijn. Maar het zal ons vast vergeven worden.
In Amsterdam kun je 15 jaar wonen en zelden een bekende tegen komen, hier kan ik geen plek binnenlopen zonder bekende tegen te komen. Dat dorpse gevoel in een stad is leuk.

Update Oct 2009 (3jr Brazilië)

De zon komt op, maar blijft half achter de wolken zodat de temperatuur heerlijk is. Een zacht windje waait over de ontbijttafel op de achterveranda. Je hoort alleen de kolibri in de bloemen naast de tafel.
Dit is een zwitserleven gevoel. Daar zijn Claudia en ik het helemaal over eens.
Een zwitserleven gevoel komt niet vanzelf, die moet je ensceneren, al doe je dat niet bewust. Net zoals de kolibri daar niet geweest was, als we niet díe bloemen in die grond op die plek hadden gezet.
Een zwitserleven gevoel kun je overal ter wereld hebben. Als je maar de rust hebt om het te beleven, en de zin hebt om het te creëren.

Gelukkig dat Claudia zich na haar reis naar Nederland nu een stuk positiever voelt in Brazilie. De gestresste drukte van Nederland viel haar tegen. Het lijkt wel of ze nu het relaxte Palmas kan accepteren.
Lees ook het volgende: Brazil: Probably the Best Country in the World to Live In

Borrelkring
Claudia heeft voor veel beroemde Nederlanders gekookt: Willem en Maxima; Jeroen Krabbe, Renee Soutendijk, Moskovits, vaste klant Wellink; Johannes van Dam, etc
Maar de enigen met wie ze wel eens een borrel heeft kunnen drinken was Chris Zeegers en Beau van Erven Dorens.
Ik denk dat het veel over Brazilie zegt, dat onze borrelkring hier schijnbaar onbeperkt is. Kringetjes en kliekjes zijn hier veel minder strikt. En er zijn veeeeel meer gezellige borrels.
De gouverneur kent ons, net als de burgemeester van Palmas. Ondenkbaar in Amsterdam of zelfs Diemen. Ik zou geen feestje of borrel weten waar ik Diemens burgervader tegen zou (willen) komen.
Daar komt bij dat Palmas klein is, maar toch alles heeft: media, ministeries, rechtbank, hoofdkantoren, distributiecentra voor heel Brazilie (o.a. wine.com.br) etc. Je cirkelt de hele dag om elkaar heen.
Alle bankdirecteuren en mediadirecteuren in Palmas kennen Claudia. Grote zakenmensen, horecamensen, politici, rechters, etc.
Het heeft hier iets compacts. Alles loopt door elkaar. Op borrels kom je elkaar steeds weer tegen, ook de bobo's.
Door een borrel kwam ik per ongeluk even op tv. Lokaal. Het werd door vrienden gezien, en de volgende dag vertelt iemand je het. Lekker dorps.
En de sigarenclub, wat bof ik dat ie bestaat, gaat ook gewoon door.

Okkie
Heeft zijn dagpatroon vastgelegd: van 06:00 - 12:00 en 18:00 - 24:00 actief. Een vroege start maar verder ideaal.
Vanwege dat 06:00 denken we aan een katteluikje. Is wel heel vroeg elke ochtend om de deur voor de kat open te doen. (ja dat moet, want na 3x miauwen begint ie aan het bed te krabben). Hij gaat dan zijn behoefte doen in de tuin van de buren.
In de actieve periode doet ie met alles mee: tuinieren, eten, siesta, op veranda zitten met bezoek, administratie, etc. Voor de rest ligt ie in de slaapkamer. Als het erg warm is op de plavuizen onder ons bed.
Zijn territorium is nog altijd binnen de muren van het terrein en hij heeft geen interesse om te zien wat er buiten gebeurt. Hij heeft gelukkig ook geen interesse om kennis te maken met alle insecten en reptielen hier, uitgezonderd vlindertjes, terwijl Braziliaanse katten beslist alles uitroeien. Wel heeft hij ons onlangs gewezen op een vogelspin die door onze slaapkamer wandelde.
Okkie heeft met succes geprotesteerd tegen een katteluik in de nieuwe hordeur. Er zit nu gewoon een gat onderin de hordeur.

Weer en tuin
Het regenseizoen is begonnen. Door el niño hebben we dit jaar een korte droge periode. Maar het is wel erg lang bloedheet geweest. Hoge energie rekeningen omdat de airco veel aanstaat. Zoals al eerder gezegd is het probleem niet de temperatuur die zelden boven de 38 komt. Het is de warmte straling. En niet alleen de zon straalt overal doorheen, maar alle materiaal is heet en straalt. Op dagen dat het niet waait zou ik het niet volhouden zonder ventilator of airco.
De tuin is mooier dan ooit. Uiteraard, want er wordt hard aan gewerkt. Joao de tuinman is hier elke maandag en vrijdag. Komende maanden gaan er weer 100 nwe bomen de grond in. De stekken staan klaar. De namen weet ik er niet van. De tuinman grotendeels wel.
Met alle onkosten is de tuin eigenlijk veel te duur voor ons. Maar velen kunnen ervan genieten en hoe meer groen om je heen hoe koeler het is en hoe minder de grond uitdroogt. Ik heb niet de illusie dat deze kostenpost minder wordt. Hoe meer je creeert hoe meer onderhoud je hebt.
Op de foto mijn favoriete vrucht van dit moment: de caju (cashew). Deze regio barst van deze bomen. Maar de grootste en lekkerste caju staat toevallig in mijn tuin. Caju-sap lijkt op appelsap, de schil op een appel en het vruchtvlees lijkt op een latex spons, volgezogen met sap. Hier wordt het sap gemaakt door hem in de blender te gooien en dan te zeven. Het sap is dan troebel en lang niet zo lekker. Het lekkerst is om er gewoon in te bijten. De spons is te taai om er een stuk af te bijten, maar laat meteen het sap los. Je zou de vrucht eigenlijk in een pers moeten doen.

Palmas
Erg prettig om tussen Brazilianen te verkeren. Zeker hier, waar de sfeer relaxed is, waar de stad mooi, veilig en ruim is, en waar we veel contact met veel leuke vrienden hebben. Maar we kunnen ons ook behoorlijk storen aan de mentaliteit hier. Die heeft o.a. de corruptie tot gevolg.

Politiek
Het lijkt wel of in NL de politiek weer leeft. Dat lijkt, omdat de media zijn best doet. Aangewakkerd door figuren als Pim en Geert.
Hier praat iedereen elke dag over politiek. Vooral op regionaal nivo. Landspolitiek is ver weg. Maar een fraai onderwerp is het niet.
Door de corrupte politici hier staat de ontwikkeling al een jaar of 6 stil, in deze gloednieuwe en eens zo wervelende regio. Vorige maand is er iets bijzonders gebeurd. De gouverneur is afgezet. Siqueira Campos (de 1ste gouverneur van Tocantins en oprichter ervan) heeft een rechtzaak gewonnen tegen hem, met de beschuldiging dat hij oneerlijk gewonnen had. Maar de regeerperiode is al bijna voorbij. Nog maar 1 van de vier jaar te gaan. De kamervoorzitter is nu als gouverneur aangesteld (volgens Claudia heeft een bandiet de dief vervangen). En de race is begonnen voor 2010.
Het democratische systeem van hier spoort niet met de Braziliaanse mentaliteit, en corruptie is het resultaat. Aangezien democratie heiligverklaard is zal het systeem niet veranderen. En de mentaliteit is diep verankerd, en verandert m.i. niet. Brazilie zal nog meer welvaart krijgen, maar de maatschappelijke desorganisatie zal blijven. De doorsnee Braziliaan is van nature erg egocentrisch en asociaal, en de succesvolste is gewetenloos. Hoe gezellig, aardig en vriendelijk hij ook is in de omgang.
Vanwege die houding die op eigen voordeel gericht is, heeft ie ook weinig politieke visie op de toekomst. Hij kan niet denken aan anderen of algemeen belang. Hij is geen teamspeler. Partij programma's kent niemand. De persoon met het meeste omkoopgeld, en de populairste babbel, die wint. Waar hij voor staat, zo hij al ergens voor staat, telt niet.
Van onze vrienden uit Sao Paulo weet ik dat het daar iets beter is dan hier in midden Brazilie. Zij hopen dat betere scholing Brazilie veel gaat helpen. Als Europeaan en hier 3 jaar wonend ben ik geneigd te denken dat de problemen in de aard van het beestje zitten. De vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken.

Mentaliteit
Bovenstaande klinkt somber, maar ga hier maar eens aan de slag en je zal het ondervinden.
Toen ik Claudia vroeg over voor en nadelen van Brazilie kwam de mentaliteit hier veelvuldig naar voren: Gemakzuchtig; Geen rekening houden met anderen; Onbetrouwbaar; Slordig.
Ik probeer nog altijd de Braziliaan te begrijpen (lees ook Things you wanted to know... and will never know! ). En let wel, ik heb het niet over de ontwikkelde en bereisde Braziliaan. Die zijn idem Europeanen, alleen leuker en gezelliger.
Het klinkt gek, maar velen die de dienst uitmaken hier, hebben geen opleiding en zijn niet bereisd. Zelfs Lula.
Deze week dacht ik over de Braziliaan en de risico-analyse, die elke manager zou moeten maken als ie belangrijke projecten start. Bij die analyse maak je onderscheid tussen kans (% dat het gebeurt) en schade (als het gebeurt, wat hebben we dan).
Brazilianen zien alles positief in. De kans dat het mis gaat is uitgesloten. En de schade ? Daar kan hij niet op antwoorden. Hij is geen 'verbeelder'. En een voorstelling maken, van iets wat misschien gaat gebeuren kan hij niet. En dan nog een negatieve voorstelling maken ook ? Uitgesloten. Doemscenarios bestaan hier niet.
Als je dit in gedachten houdt, snap je veel meer. Dat een klus niet wordt voorbereid, dat je niet wordt gewaarschuwd voor gevaren, dat een directeur elke business opportunity aanvaardt zonder blikken of blozen, dat een vakman aan de slag gaat terwijl je hem voorspeld hebt wat er mis zal gaan, etc.
Binnen een half jaar wonen hier, heb je al de neiging een boek te gaan schrijven over die wonderlijke mentaliteit. Ik heb deze week een bedrijfsanalyse gelezen van het succesvolle asfaltbedrijf Nacional, en dat was kort nadat ik er een week vertoefd had. Uitgevoerd door een onderzoeksburo. Het waren 10 pagina's die precies opsomden wat er mis was, en waar ik me helemaal in kon vinden. Typisch allemaal gerelateerd aan de mentaliteit.

Palmas groot?
Nee. Of toch? Jazeker, qua oppervlak wel. Om een indruk te krijgen: 3x Goiania, 10x Amsterdam, 1,5x provincie Utrecht. Het grenst 54km aan het meer. Maar blijkbaar moet het nog groter:
Toen ik vorige maand een stukje grond wilde kopen aan de overkant van het meer (let wel: 15km van Palmas en aan de overkant is het een andere gemeente !), leek me dat probleemloos. Maar voor de zekerheid stond ik om 4 uur op om naar de makelaarsmeeting op de locatie te gaan. Om 5 uur hadden de 30 makelaars een volgorde bepaald wie van hun als eerste mocht kopen voor hun klanten. Het ging om een boerderij die in een 1000 bouwkavels verdeeld was. Ik wilde 1 van de 30 stukjes langs de hoofdweg. Gelukkig kon ik me, als enig aanwezige klant, bij makelaar 5 inschrijven. Om 8uur ging de verkoop van start. Na 5 minuten kwam de mededeling dat alles al verkocht was. Nou moe. En ik dan? Iemand had gewoon alles gekocht...
Tja, wie geld heeft moet investeren in de booming steden van Brazilie. Hier in de buurt zijn dat Palmas, Marabá (in Pará) en Magalhaes (in Bahía). In 1997 waren de bouwkavels hier in Palmas 800 real, en vandaag is de goedkoopste 35.000 real. En het eind is niet in zicht.

Crisis
De Braziliaanse banken deden niet mee aan de luchthandel van de Amerikanen en Europeanen, en ze draaien uitstekend. Brazilie heeft geld genoeg. Daarom heeft de regering besloten om de banken garanties te geven. Het is nu heel makkelijk om hier geld te lening voor aankoop van een auto of huis. Dat is één van de redenen waarom de grondprijs gestegen is. De vraag is toegenomen.
Wat onveranderd blijft is de hoge prijs van voorzieningen hier. Energie, telefoon, alles is schrikbarend duur. Wil je een bankrekening bij de Bradesco en ook een pinpas? En een creditcard? Dat kost je 300 real per jaar.
Een mobielabonnement kost een vast bedrag per maand. Daarvoor krijg je geen gratis belminuten zoals wij dachten. Je krijgt belminuten voor een gereduceerd tarief, die enkele malen hoger zijn dan Europese tarieven. Hoe kan een Braziliaan dat allemaal betalen vragen we ons af. Wij betalen 200 real per maand aan mobiel, zonder te bellen.
Internet kost ons 150 per maand, en de snelheid is die van 10 jaar terug.
Onze energierekening is het dubbele van NL, maar dat is logisch ivm electrische douche en airco. Gelukkig gebruiken we geen gas, alleen voor het koken. Dat is 40 real per gasfles, waar we een jaar mee doen (oma 1 per maand !!).
Ziektekosten zijn vergelijkbaar als NL, maar relatief duurder. Wegenbelasting is duurder.
Alle luxe artikelen zijn hier duurder. Kleding. Electronica. etc.
Wij hebben nu een meevaller. In Palmas is net een Carrefour groothandel gestart hier vlak in de buurt en binnenkort opent de Makro. Dat scheelt een hoop. Vooral voor de bar is dat een enorme meevaller.

Business
Die bestaat nog steeds uit onderdak bieden aan 15 families en het dagelijks avondeten geven aan 100 mensen.
Op de foto het opknappen van een huis. Het afplakken van de raampjes, alvorens te verven met verfspuit, is veel werk. Met dank aan de FHM’s van Dick.
De bar draait nog steeds prima. Claudia werkt er zo nu en dan een avondje. Aanpassingen zijn niet gepland. Menu is onveranderd.
Grootste verbetering is de nieuwe ober. Hij is professioneel. Een verademing voor wat er tot nu toe rondliep. Ziet er goed uit (echt als ober gekleed), babbelt makkelijk, is snel, vriendelijk, komt elke 5 minuten langs, etc. Aanwinst is ook de nieuwe keukenhulp.
Waar ik ook blij mee ben is de muziek. Eindelijk wordt mijn muziekselectie gedraaid. Niet voor niets een half jaar aan gewerkt.

Muziek en film
Mark vroeg onlangs of ik nog nwe dingen heb gevonden. Ik heb laatst nog even gezocht op de pc van vriend Chicao. Hij heeft een muziekcollectie van 5.000 cd's op de pc. Veelal Braziliaans en daar ben ik nog steeds geen fan van. Uitgezonderd wat ik al eens op de blog heb laten horen.
Toch wat muzieknieuws deze week. (zie clips onderin)
Ik weet nog hoe Adam Curry (Countdown) NL liet kennismaken met Madonna, en de virgin clip liet zien. Ik vond het geweldig. Onbegrijpelijk dat het niet meteen insloeg, maar nog lang duurde. En dan radio-DJ Claudia, jeweetwel die van de iets pittigere muziek, die Tatu draaide. Wat heb ik op internet gezocht om uit te vinden over die tattoo, want nog helemaal onbekend en ik wist niet hoe je het schreef.
En dan Sarah. Was ik ook meteen helemaal weg van. Weer overtuigd dat het de wereld ging veroveren. Lekkere dance muziek, mooie sexy meid, goeie clips, etc. Maar mooi niet.
Deze week eindelijk haar cd te pakken gekregen. Het is nu 9 jaar later of zo. Sarah Geels zingt nu bij een coverband die Tourdefunk heet. Ik ben één van de velen die zich erover verbaast. Is het omdat het knollebollenland NL is ? En omdat ze in het Nederlands zingt? Klik op menu rechts voor filmpjes.
Ander muzieknieuws:
Vorige week de heel aardige Duitse film Barfuss gekeken, en we vonden de muziek erg goed. Gemaakt door drie Duitse componisten. Hun muziek voor de film Der Rote Baron (aanrader !) moet je eigenlijk niet apart luisteren, want hoort echt bij de beelden.
Is bovendien 1 van mijn favoriete pc games: the red ace squadron. Wás een favoriet. Na lang oefenen dacht ik aardig te kunnen vliegen. Echter, zodra online met vooral Engelse tegenspelers, werd ik steevast direct uit de lucht geschoten...

Reizen
We hebben nog geen verslag gedaan van onze Europa reis. Maar de fotos op Picasa moeten het maar vertellen. Erg leuke vakantie en we zullen proberen het in 2010 te herhalen, met tussenstop in Rome.
Voor mensen die niets liever doen dan reizen, zijn we niet veel op stap. Het enige recente uitje was een lang weekend Jalapão met Grover. Zie Picasa.
Grover had geen moeite met Jalapão. Behalve met het stof dat het slot van de achterdeur blokkeerde en maakte dat die niet dichtkon. Demonteren, reinigen met brandstof, beetje motorolie erin, en weer verder.
Op de foto de bruiloft van 1 van de knappe dochters van tuinman João. Ze wilden persé Grover als trouwauto.

Barfuss:

Der Rote Baron trailer :

Keinohrhasen soundtrack (A Rainy Day In Vancouver) :

Sarah-Labyrint:

Sarah - Ik laat me gaan:

Sarah - Liever: