Op de foto onze pilaren van Brazielhout. Bestand tegen termieten maar moesten na 5 jaar toch wel geschuurd en gebeitst.
Nog altijd hard gewerkt dus.
Er zijn er die al jaren modderen met een tuin, en er zijn anderen, die blij zijn dat ze er (vrijwel) geen hebben.
We behoorden tot beide categorieen, en nu uitluitend tot de eerste.
De foto uit het archief (komt later) laat zien hoe het begon 10 jaar geleden. Het is nooit af, maar we zijn al heel tevreden.
Brazilie bestaat voor het grootste gedeelte uit rode leem (bevat veel ijzer).
Een fijne klei die tot aardewerk bakt onder de brandende zon (terracotta = gebakken aarde).
Het bovenlaagje erodeert tot stof, zoals je dat ook op gravel tennisbanen hebt.
Dit stof dringt overal door en is lastig te verwijderen. Het waait overal naar binnen.
Het komt zelf in je waterdichte samsonite. En in suede, voegen, kleding etc. Knappe wasmachine die het er weer uit krijgt.
Een ander aspect is dat die terracotta nauwelijks water absorbeert.
Onze condominio zou binnen enkele dagen een groot waterbassin worden.
Dus maak je gaten in de laagste muur (we zitten op een licht hellend vlak richting het meer).
Dat geeft diepe slijtgeulen tussen de huisjes, en is dus geen goede oplossing.
Er groeit weinig op terracotta, want het regenwater sijpelt er langzaam doorheen en maakt de bovenste 20cm geheel arm.
Dus gras etc gaat ook niet. Dat gaat binnen 1 dag dood.
Dus hebben we 10 vrachtwagens laten komen met steengruis. Dat absorbeert water.
En voor de groene gedeelte hebben we 10 vrachtwagens met vruchtbare grond (terra preta) laten komen uit de heuvels.
En voor de huizen uiteraard tientallen vrachtwagens met grind, cement en bouwzand.
Het terrein is daarmee 10-20cm opgehoogd en enigszins genivelleerd (meer waterpas).
Als je weleens een vrachtwagen grond hebt verplaatst per schep en kruiwagen, in 38 graden, dan weet je wat modderen is.
We zijn zo blij met onze tuinman.
