Vai-quem-quer is de naam van het mooie dal, 15km ten zuiden van Taquarucu. 
Er is een boerderijtje dat geleid wordt door een Catweazle-achtige figuur. Deze had echter zijn tong verloren. Hij verzameld natuurkunst en maakt zelf ook dingen. Hij leeft als een kluizenaar want het dal is moeilijk bereikbaar via een weggetje waar een 4x4 voor nodig is.
Volgens onze gids blijven er wel eens toeristen overnachten onder de bamboo overkappingen naast het koude riviertje Sao Joao. Ik vond het jungle gehalte te hoog om lang te willen blijven en de gids was er al eens enkele van de giftigste slangen tegengekomen. Gelukkig was Claudia er niet bij.
Ik was blij dat Grover de helling makkelijk opkwam, want naar beneden was het al glibberig.
Eerder die dag hebben we een wandeltocht gemaakt naar de Pedra de Pedro Paulo. Een saxofoonspelende padre in de vijftiger jaren, met de naam Pedro Paulo, ging op die tafelvormige rots (pedra) regelmatig zitten om te blazen. Zijn muziek klonk over het dorpje. Tijdens ons genieten van het panorama klonk het geluid van het dorpje, onder ander de school, helder daarboven.
En flinke klim, maar wel beloond met een mooi uitzicht. Het zweten is die dag niet meer gestopt.
Vai-quem-quer is de naam van het mooie dal, 15km ten zuiden van Taquarucu. 
Eerder die dag hebben we een wandeltocht gemaakt naar de Pedra de Pedro Paulo. Een saxofoonspelende padre in de vijftiger jaren, met de naam Pedro Paulo, ging op die tafelvormige rots (pedra) regelmatig zitten om te blazen. Zijn muziek klonk over het dorpje. Tijdens ons genieten van het panorama klonk het geluid van het dorpje, onder ander de school, helder daarboven.