Het kleine dorpje Presidente Kennedy (4000 inwoners) is de bakermat van de familie Pires, en andersom.
(Geldt overigens ook voor Miracema en Guarai).
Nu woont er nog slechts een klein deel van de familie, waaronder 2 zussen en vader.
Maar het is de vaste verzamelplek en in de kerstvakantie gaat iedereen daarheen.
Het dorp ligt mooi in een kuil van een heuvel. Het is mijn lievelingsdorpje in Tocantins.
De brede weg op de foto was vroeger de Braziliaanse hoofdweg (BR153 van Rio naar Belem),
maar die is 4km verplaatst ruim buiten het dorp.
Nu is die plek tot een groene strook omgebouwd en is 's avonds gezellig druk met jeugd en flanerende mensen.
Er zijn barretjes en er is zelfs een discotheek (uitsluitend voor Forro en Lambada).
Het hotel en restaurant van opa en oma Pires is niet meer. En van die generatie leeft alleen nog de zus van opa.
De man van nicht Sandra wil er komende periode burgemeester worden. Hij is blijkbaar geinfecteerd met het Pires virus,
want politiek is het vaste onderwerp bij deze familie.
Foto: Het huisje is waar opa vroeger woonde. Het hotel aan de hoofdstraat is niet meer. Is nu onbebouwd.
Claudia met 3 zusjes Alcedeia, Alessandra, Carla en schoonzus Catarina. Ik merk dat ik geen foto heb van de mooie en jongste zus Patricia.
Pa Pires voor het huis van Rica (moeder van Claudia's zusjes)
In het kleine straatje is Claudia geboren.
In de buurt van Kennedy zijn beekjes. Gewoon de weg volgen naar het westen. Dan kom je ook langs de boerderijen die je verder in de weblog ziet.
Er gaan 16man in Grover.
Nu woont er nog slechts een klein deel van de familie, waaronder 2 zussen en vader.
In de buurt van Kennedy zijn beekjes. Gewoon de weg volgen naar het westen. Dan kom je ook langs de boerderijen die je verder in de weblog ziet.
Er gaan 16man in Grover.