Zoals beloofd in de weblog van 9 december, even terug in de tijd.
Vandaag is het tenslotte zo'n doodsaaie Hollandse grijze dag met onafgebroken motregen. Het is tevens de eerste dag dat ik mijn spijkerbroek en sokken aandoe. Het is de koudste dag tot nu toe met 22 graden.
Mijn griep is vrijwel over, maar ik heb de carnaval gemist. Nu is het de laatste carnavaldag, maar met die regen zal het wel voorbij zijn.
Een fotoboek erbij gehaald om te laten zien hoe onze condominio begon. Fotos zijn van feb-maart 1999 (precies 8 jaar geleden en heel toevallig heb ik op dit moment dezelfde polo aan, wel met vale kleuren uiteraard).
Er waren drie percelen, waarvan wij 2 en 3 gekocht hadden. Om met de bouw te starten moest eerst een schuiver gehuurd worden. Dit alles gebeurde natuurlijk tijdens onze vakantie.
Wij zagen dat er al gebouwd werd, dus dat was perceel 1, zodat wij de schuiver instrueerden om de 80 meter ernaast aan de kant te schuiven.
Toen wij 's middags terugkwamen zagen we dat er niet veel gebeurd was. De schuiver zat na 20m naar binnen rijden al vast in een poel. (jaren later zagen we op satelietbeelden dat toevallig hier de oude weg naar Vila Canela heeft gelegen, met ongetwijfeld poeltjes ernaast)
Hij werd eruit gesleept en ging de volgende dag verder. Die ochtend kwamen we met onze aannemer kijken. Hij staarde vooral naar de kaart van het kadaster. Hij concludeerde dat de schuiver perceel 1 stond schoon te maken. Het gebouw in aanbouw was een priesterhuis dat niet op het plan stond en gebouwd werd op gemeentegrond...
De schuiver was tot mijn verbazing niet minder vrolijk en schoof een eindje op om onze percelen te doen.
De enige oorspronkelijk boom die behouden is, is een Pequi. Van deze vrucht gebruik je de pit. Die wordt meegekookt met kip-stoofpot, zodat de 2mm gele omhulsel van de pit eetbaar wordt. Met je tanden schraap je het eraf. Hele lekkere en aparte smaak, tussen kaneel en noot in. Lokale delicatesse in deze binnenlanden en afgekeken van de indianen.
