Claudia bezoekt zo nu en dan een helderziende non. Ik kan natuurlijk niet achterblijven.
Tenslotte is er in Brazilie een boeiende mengelmoes van religieuze en spirituele activiteiten,
op basis van indiaanse, afrikaanse en christelijke culturen. Meestal een mix. Soms extreem en besloten.
Ik zal mijn kerkgang (Santo Daime, indiaans met flink christelijk tintje) beschrijven.
Onvindbaar in het midden van de bush bush staat een kerk in de vorm van een tipi met een doorsnee van 30meter. Er zijn 20 ramen voor ventilatie en om over te geven.
Er zijn enorm veel regels. En heel onbraziliaans: ze worden streng nageleefd.
Vrouwen in linkerhelft, mannen rechts in de kerk. Bij de entree staat mannelijke en vrouwelijke hulp/wachtpost.
De circa 40 kerkgangers zijn van boven in het wit gekleed, vrouwen in het lang. In het midden staat een stervormige tafel met voorwerpen. Daaromheen zit iedereen in een cirkel, volgens een op de vloer getekend patroon. Mannen dus in halve cirkel tegenover vrouwen. In de binnenste cirkel zitten de muzikanten en zangeressen.
Gedurende de ceremonie, die van half negen tot half twee 's nachts duurt, maken zij bijna non stop muziek. Iedereen zingt mee. Circa 50 liederen, geheel christelijk van inhoud, ooit geschreven in Acre, afgelegen Amazone, waar het geheel vandaan komt.
De muziek doet denken aan een regendans. Brazilianen kunnen erg goed spelen en zingen, en hier werd het weer eens bewezen.
Na een intro (ik zal overigens niet alle rituele patronen en gebeurtenissen noemen, maar er is niets geheim) gaat iedereen een troebel oranjerood sapje drinken. Gemaakt van wortels en bladeren en is sterk en niet lekker.
In afwisseling zittend en staand gaat het spelen en zingen door. Na een half uurtje gaat het sap werken.
Je wordt misselijk en even later gaat je maag eng borrelen. Een tiental mensen gaat overgeven.
Ik kon het overgeven weliswaar bedwingen, maar ging toch even een luchtje scheppen.
Ik keek naar boven waar de maan omringt door een pak schapenwolken omlaagkeek en als een kwaadaardige reus mij wilde pletten.
Ik was blij dat ik vermaand werd weer rustig op mijn plekje te gaan zitten en mee te doen.
Als leek had ik natuurlijk weinig controle over mijzelf.
Terwijl veteranen (iedereen, zelfs wachters, heeft gedronken) niets lijken te hebben, kan ik niet meer lezen, niet meer praten en vecht ik tegen onwel voelen. Lichaam en handen schroeien.
Dan stopt iedereen en keert in zichzelf. Ik doe mijn ogen dicht en pats! Dat is andere koek.
Ik zie een honingraat in allerlei kleuren. Patroon wordt steeds fijner. Gaat draaien. En dan begint het circus.
Je hersens draaien helemaal dol. Wat een beelden, vormen, kleuren ! Echt te gek wat je hersens alemaal langs laten komen.
In een latere fase gaat alles wat je waarneemt, vertaald worden in beelden. Zo werd bijvoorbeeld het geluid van een bepaald instrument omgezet in een wervelende groene chinese draak. Het is een kermis met 1001 atracties waar je doorheen raast. Alles wat je hersens waarnemen en hebben waargenomen en in structuur hebben gebracht gaat over in 1 wervelend plasma.
Steeds als je je ogen open doet ben je weer terug in de groep. Alles ziet er wel uit alsof er enorm met Photoshop gewerkt is. Je moet dan weer even rechtzitten, ontspannen, slikken, etc.
Na een uur (?) komt de stem in je hoofd weer terug. Het zijn er twee. Jij, daar in je lichaam, en jij spiritueel. Er kwamen kort wat interessante gesprekken. Ik neem aan dat dat de essentie is van een trip.
Dan wordt nog wat gedronken en nog een derde keer. Ik sloeg 2de keer over, nam wel 3de keer maar gebeurde niets meer.
Dit alles is geheel legaal, ook in Amsterdam. Daar zitten ze ook, en hebben goede naam.
Ik vond het een grandiose ervaring. Erg aanbevolen.