http://picasaweb.google.nl/brasilbar/Pontalina#
Als je in NL zegt: 'Ik ga even naar een partijtje in Vladivostok, en ik neem de b-wegen', dan kijkt men raar op. Hier is het niet vreemd om 1100km over een slechte weg naar een fuif te gaan.
Klik op de link voor de reportage en vervolgens op 'diavoorstelling'.
De bestemming was dit keer Pontalina, het emigratie-oord van Peter en Maria. Vanwege de 52ste verjaardag van Peter organiseren ze een diner, met als hoogtepunt het pianoconcert door de jarige. De Feurich vleugel is mee-geemigreerd, en onlangs gestemd door een Braziliaanse stemmer. En zowaar tot grote tevredenheid van Peter, die sindsdien flink gerepeteerd heeft op Moszowski.
We ontmoeten elkaar overigens in Goiania, 120km vanaf Pontalina, waar we alvast de verjaardig met z'n vieren vierden in een gezellig Portugees restaurant, waarbij we in culinair opzicht erg genoten van de wijn. We verblijven in Goiania altijd in het appartement van zus Carla, die ons perfect verzorgd en overal in de stad brengt. En de drie zoontjes zorgen voor entertainment dmv videogames en het zwembad.
We moesten naar Goiania voor Grover. Wanneer je de stad vanaf het noorden benadert, doemt ze ineens op als een betonnen wrat, waar een nevel van smog over hangt. Mede omdat deze stad de hoogste autodichtheid heeft van Brazilie, was het snikheet en onfris. We blijven hier doorgaans geen minuut langer dan strikt noodzakelijk en gelukkig had Grover's dokter het voorwielwiebelprobleem snel gevonden: de lagers van de assen die de fuseekogels vasthouden waren versleten. Ik ging alvast naar Pontalina met Peter de regio verkennen, en Claudia ging nog een paar dagen boodschappen doen terwijl Grover werd hersteld. Zo kwamen Claudia en Grover juist op tijd in Pontalina voor de instuif.
Maria had alles laten aanrukken om ruim honderd gasten op de veranda van zitplek en eten en drinken te voorzien. Peter had zich netjes omgekleed met wit overhemd en zwarte broek, en werd prompt door enkele kinderen op pad gestuurd om cola te regelen, niet wetend dat Peter niet één van de vier obers was.
Omdat Brazilianen de neiging hebben om direct na het eten te vertrekken, werd besloten en ruime pauze te nemen tussen voor- en hoofdgerecht. In die pauze kon Peter om half tien inzetten met Bach. Van tevoren hebben we gespeculeerd hoe men zou reageren op life pianomuziek. We vermoedden namelijk dat velen nog nooit klassieke muziek hebben gehoord, en anderen nog nooit een piano of vleugel hebben gezien. Het viel alleszins mee. En Peter speelde zijn Moszowski uitstekend. Er was nog even een valse noot vanwege een gast die met zijn mobieltje naast de vleugel kwam staan en een beetje raar deed. Het bleek dat hij iemand had opgebeld om het te laten horen.
Toen Peter zijn repertoire afhad, bleek iedereen enthousiast. Zelfs was er huisvriend Marcel die met een stem als Camal meezong op zijn verzoeknummer Yesterday.
Met oneindige hoeveelheid toetjes kabbelde het feest zo de nacht in, die ook in Pontalina zacht is.
Pontalina heb ik leren kennen als een gemoedelijk, netjes en welgesteld dorpje. Met een ruim aanbod aan diverse bars. En dat moet ook wel, want het volgende dorp is pas 50km aan landerijen verderop.
Er is een prachtig modern park-plein (verlicht in pisang-ambon kleur !) waaraan onlangs een tiental fastfood bars gebouwd zijn. Peter en Maria hebben daar een succesvolle bar geopend met shoarma*, spaghetti en zelfs met gehaktballetjes met pindasaus. Twee geroutineerde dames runnen de bar en ik was onder de indruk. Binnen enkele minuten na bestelling hadden ze de gigantische pitabroodjes shoarma met knoflooksaus (yoghurt-mayo!) klaar, en ze waren echt top. Helaas heb ik geen fotos. Volgende keer hebben we meer tijd, en dan zullen we ook de gehaktballen proberen.
*Shoarma in Brazilie is niet zo gek als het klinkt. Eigenlijk veel logischer dan shoarma in NL, lees maar eens de volgende verrassende links.
http://en.wikipedia.org/wiki/Arab_Brazilian
http://www.accessmylibrary.com/coms2/summary_0286-11465070_ITM