In ons geval staan we met één been in de ene situatie, en het andere been in de tweede, en dat zie ik niet direct veranderen.
Maar deze webpost schrijf ik naar aanleiding van een heerlijk weekje (van mij dan, want Claudia is hard aan het werk geweest en heeft het tweede been vertegenwoordigd). Het was vooral een sigarenclubweek: Zaterdagavond/nacht met een paar clubmannen op stap geweest, zondag hadden we de kabeljauwlunch op eerdere posting beschreven, maandag de vaste clubavond, dinsdagavond was een cocktail-souper ivm opening Convention Bureau waar clublid de voorzitter van is, woensdag hadden we indonesische rijsttafel bij ons thuis, donderdag kwam een groep lekker eten bij de bar, vandaag was de vaste clublunch.
De cocktail avond was geweldig. Volop eten, je glas na elke slok bijgevuld, iedereen chique en iedereen door elkaar aan het wandelen want er zijn weinig zitplekken. Ik heb me geweldig vermaakt, en jammer voor Claudia dat ze er niet bij was.
De indonesische rijsttafel was aan de ambitieuze kant omdat je hier heel veel zelf* moet maken bij gebrek aan AH (nasi goreng, babi pangang, kipsate, rundvlees, pittige sperziebonen, komkommer in dressing, ei in saus, seroendeng, kroepoek, chutney), maar heeft wel indruk gemaakt. Zie foto 1. *Pindasaus bijv: pindas roosteren, vliesjes stuk voor stuk erafhalen, door de hakselaar, water erbij en dan in de blender, etc.
Donderdag regelde asfaltboer Ronaldo een etentje in Odessa, om ons kennis te laten maken met Eduardo Siqueira Campos. Hij is erg jong, maar was de eerste burgemeester van Palmas, en nadien Senator en Deputado van Tocantins. Hij dankte dat mede aan zijn vader, want dat is de grote held van Tocantins. Hij was het die het voor elkaar kreeg dat Tocantins zich van Goias kon afscheiden na 200jaar strijd. Hij heeft in Brasilia zelfs een hongerstaking gedaan met veel publiciteit, om de burocratische processen te versnellen. De man wordt hier vereerd als een heilige en een held. Hij was heel lang gouverneur en zijn rechterhand was de oom van Claudia. De families kennen elkaar, dus deze ontmoeting moest er eens van komen. Eduardo blijkt een erg aardige en leuke vent, getrouwd met Pollyanna (zie foto helemaal beneden) die het onmiddellijk goed kon vinden met Claudia. Hij heeft een radio en televisie station en gaf me vandaag een rondleiding.
Deze week brengt hij een schandaal naar buiten, en op 1 van de fotos zie je ons naar de reportage kijken. Ze hebben ondekt dat Amerikanen een enorm survival complex hebben gebouwt midden in het natuurpark Jalapao, en het is de vraag of de instanties daarvan wisten of niet. Er bivakkeren daar 300 man en er staan 200 snelbouwhuisjes. Met waterstation, benzine station etc. O.a. voor opnamen van Survivor (format expeditie Robinson). Eduardo heeft er een cameraploeg per vliegtuig heengestuurd, en ondertussen alle instanties geinterviewt. Groot kabaal en alle instanties hebben nu hun personeel verboden om contact met de pers over deze zaak te hebben. Inmiddels heeft ie enkele infiltranten geregeld, en ontdekt dat er in het kamp sex is geweest met lokale minderjarige meisjes. Op zoek naar bewijzen. Toen ik er wegging kwam er net een jongen aan met nuttige fotos die hij wilde verkopen. Ik zal laten horen of deze muis een staartje krijgt.
Een foto is met de populairste DJ van Tocantins die mij uiteraard verbaasde vanwege z'n spreekvaardigheid, en een foto van de plek waar nieuwsuitzendingen worden opgenomen (Eduardo kijkt deze kant op en vriend Ronald is er ook bij, hij vertrekt morgen helaas terug naar Sao Paulo).
Vanmiddag kreeg ik even een gevoel van het goede leven zoals ik dat wel eens in Italie beleefd heb. Na de clublunch met een mannetje of 20, werd besloten dat er ergens koffie moest worden gedronken. De beste plek daarvoor is een eind weg maar de helft van de groep ging mee. Het werk werd even vergeten en iedereen had het naar zijn zin. Het is warm, het regent met af en toe zonnetje en de speciale koffies zijn geweldig. Een echt Italielevengevoel. Wat een week.
4 reacties:
Ik roep het al tijden!!!
Geen moer te doen dus!!!
dus jij denkt dat als wij daar een Albert Heijn openen (althans; in ieder geval de conimex afdeling) dat het een hit wordt? Geef aub even de coordinaten en grondprijs per m2 door van een wat jou betreft geschikte lokatie.
Rolf heeft een writer's block. Hij kan niets meer bedenken om over te bloggen. Dit duurt nu al bijna 2 weken. Hoe doorbreken we dit? Willen we dit wel doorbreken? Wie is voor en wie is tegen? En waar voor en waar tegen dan wel? Kortom, allemaal vragen, weg ermee zoals Freek de Jonge eens opmerkte, die ik overigens een vervelende oude zeurkous vind geworden, al jaren terug trouwens. Het ging al fout toen hij zich bekeerde tot het enige ware voetbalgeloof. Bah, mensen die popu willen worden door te doen alsof ze van voetbal houden. Ik ben er namelijk van overtuigd dat nog geen 10 % van de mensen die zeggen van voetbal te houden ook echt van voetbal houden. Ik houd er in elk geval niet van. Voetbal? "Bah, bah, bah" zei de man met de beslagen brilleglazen (deze man trad op in diverse Barend Servet Shows) waar Dolf Brouwers dus pas echt ging opvallen aanvankelijk als Sjefke van Oekel, de Vlaamse patatboer met een abominabel slecht geimiteerd Vlaams accent en daarna als Sjef van Oekel uit Den Haag, dat overigens pas kortgeleden stadsrechten schijnt te hebben verkregen, naar boze tongen beweren. Vroeger kon je lieden uit Den Haag altijd op de kast jagen door te beweren dat ze eigenlijk in een dorp woonden. Maar ja, nu woon ik zelf ook in een dorp, dat overigens wel stadsrechten heeft, hoewel, kennen ze die wel in Brazilie? Waarschijnlijk niet. Kom op mensen, help Rolf en moedig hem aan. Of juich toe dat hij is gestopt, misschien begint hij dan weer uit nijd te bloggen. Of doe niets, dat kan natuurlijk ook. Ik laat het hierbij.
Laat ik dan maar niks doen!!
Daar ben ik het beste in!!!!
Een reactie plaatsen