Ik was erg benieuwd hoe ik NL zou vinden, na 27 maanden Brazilië. En na twee weken kan ik concluderen dat wat mij betreft alle voordelen, (voor)oordelen en nadelen ongewijzigd zijn. NL is klaar, vol en ongezellig. En ik ontkwam er niet aan om een balans te maken met Brazilië. Tegenover een lange lijst met voordelen van NL staat weinig aan Braziliaanse kant. Wat ik helderder zie na mijn bezoek is hoe groot de puinhoop in Brazilië werkelijk is. De slechte mentaliteit van de Brazilianen zit echt diep verankerd weet ik nu. En toch verkies ik om in Palmas te wonen. Onveranderd. Toen ik over NL vloog zag ik weliswaar mijn vaderland, maar ik beleefde het als iets van een vorig leven. Passé. Overigens is er geen land waarvan ik voel dat het land en de bevolking helemaal mijn thuis is. Na twee weken in NL (regenachtig, 2 graden dus koude voeten, kurkdroge vrieslucht die huid verschrompelt en lippen laat barsten) was ik wel weer vertrouwd met alles. Rijden op automatische piloot, dus zonder opletten vanzelf de juiste weg kiezen, alsof ik niet weg geweest ben. Alles nog op dezelfde plek. Maar in Palmas heb ik veel meer thuisgevoel. Of noem het een baarmoeder-gevoel.
Enorm geboft met alles: vlekkeloos programma week 1 en nog sneeuw als bonus. Week 2 was gezellig met vrienden en familie. In NL meegemaakt: Mijn trein vertrok niet en na anderhalf uur kon het station nog steeds geen informatie of advies verstrekken. Mensen die hun kaartje niet in Hoorn gekocht hadden kregen hun geld niet terug. Een overval in Diemen. Een 60jarige man werd van enkele tonnen euros beroofd en werd 50 meter aan zijn arm meegesleurd door een wegscheurende auto. Files, maar die vielen best mee. Wegwerkzaamheden want asfalt heeft geleden onder vorstperiode. Parkeermeters die het niet doen of die je met chip moet betalen, zodat parkeren heel vervelend wordt. Drie vertrouwde restaurants vielen niet mee, maar drie restaurants in Hoorn waren top.
We kwamen zondag aan in de sneeuw en werden opgehaald met de taxi. Luciano en Alvaro verbleven in hotel in centrum Hoorn, en ik bij mijn ouders. We hebben die middag een flinke wandeling gemaakt tot ze stopten met klagen over de kou en niet meer elke 50m om koffie vroegen. Maandag en dinsdag waren er de dagen met Ooms. Ik had 4 presentaties gemaakt en gelukkig presenteerde Alvaro de belangrijkste. Alles ging prima. Het samenwerkingscontract is getekend en het echte werk kan nu beginnen. Geen idee of en hoelang ik daarbij betrokken zal blijven. Woensdag was de toeristische dag met een huurauto, en 's avonds eten bij Annemarie van District V. Donderdagochtend nog even naar Ooms om met de ingenieur de bouwtekeningen van de fabriek te bespreken. Daarna naar Rijksmuseum (ook voor mij nieuw) en rondvaarttocht. De mannen besteedden veel tijd aan souvenirs (kleding) kopen voor de familie thuis. Eten bij Odessa en ontmoeting met Marco en Ramses. Was vluchtig want de mannen waren onrustig. Vooral Alvaro. Hij liep die avond te zingen want hij was dolblij weer terug naar Brazilië te gaan. Maar ik denk dat ze zich prima vermaakt hebben, want na hun terugkomst kreeg ik een lovende email van Ronaldo.
Vrijdag startte de week van boodschappen doen en avonden met vrienden en familie. Vrijdagavond bij Mark, zaterdag avond feest bij Dick die zoals vanouds voorbereidingen had getroffen. Zondag naar mijn ouders waar mijn zus op bezoek kwam. Maandag boerenkool eten bij Rob en Vera. Dinsdag en donderdag naar mijn ouders, en woensdag kwamen Carla en Marcel op bezoek bij Mark. De terugkomst in Brazilië was typisch. Het hotel in Sao Paulo ligt in universiteitswijk, en het was vrijdagavond voor carnaval. Dus alle barretjes stampvol en de hele nacht lawaai. Om 's ochtends in te checken en door de douane te komen waren er enorme rijen. Totaal 65 minuten over gedaan, en gelukkig had ik besloten om 2 uur van te voren aanwezig te zijn ipv de gebruikelijke 1uur voor nationale vluchten. TAM liet me volledig betalen voor het overgewicht, hetgeen meeviel. Toen iedereen de stoelriemen vast had voor vertrek vertelde de piloot een band te gaan verwisselen. In Brasilia aangekomen was het gangpad voor connecting flights afgesloten, en ontbraken er bordjes. Personeel stuurde me het bos in, en na een lange omweg vond ik de route. Ik moest me overigens nog 4 uur vermaken voor de vlucht naar Palmas. Bij aankomst in Palmas (bewolkt, 29 graden, 90% vochtigheid en wind die zo zacht voelt alsof ie je streelt) bleek Claudia er al meer dan een uur te staan. De aankomsttijd op het ticket was fout want de computer had de tijd van Brasilia (met zomertijd) aangehouden en niet de tijd van plek van aankomst. En dat er in dit land niets goed gaat kon Claudia vertellen met een lange lijst van haar belevenissen afgelopen 2 weken en dingen die we op moeten lossen. Door een grillig dag- en nachtritme, reizen, veel te weinig slaap, temperatuurverschillen, belevenissen en Braziliaans gedoe, etc van de afgelopen maanden, ben ik doodmoe. Ik ga de siesta weer inlassen.
