De blog bestaat nu drie jaar, en ik twijfel of ik er mee ga stoppen. Eind van deze maand gaan Claudia en ik op reis naar Europa, en dat is misschien de mijlpaal.
Afgezien van de enorme taalbarriere en vele redenen om te klagen, voel ik me flink geintegreerd hier.
Dat betekent dat het heel moeilijk is om de ervaringen van nu in een eenvoudige blog posting te schrijven, en ik kan dat niet in ditjes en datjes vertellen. Het is een tweede fase, waarmee het blog thema eigenlijk passé is.
Ik kan zo 100 gekke dingen noemen van hier en allerlei ervaringen, waar ik een verhaaltje aan zou kunnen wijden, maar ik heb daar geen zin meer in. Wellicht over een tijdje en dan in een andere vorm.
Eerst maar even in het kort de fotos van afgelopen tijd afwerken.
Er was nog het verjaardagsfeest van vriendin Laura in de bar, met een prachtige chocotaart van Claudia.
En natuurlijk de komst van Mark. Ik heb geen fotos van onze bijeenkomst in Gurupi (300km ten zuiden van Palmas), behalve de fotos van mijn mobiel van de lichtbak van een restaurant (we hebben er echt gegeten) en van een reclameposter met een bijzonder Jontex product. Heb jij fotos Mark?
In Gurupi zijn we op bezoek geweest bij Arley en familie. Arley is de zoon van Rob en Vera, die genoten van hun pasgeboren kleinkind. Het werd, volgens plan, een Nederlands onderonsje, want Peter en Maria waren er ook. En we ontmoetten zelfs een Nederlander die al 30 jaar daar in de buurt woont, sinds hij Rio Formoso (toentertijd 's werelds grootstse irrigatie project) mede heeft opgezet. We kregen van Arley een Gurupi rondleiding en zijn inmiddels vertrouwd met de stad waar ook Rob en Vera hun project hebben.
Na Gurupi reden we terug naar Palmas om met z'n allen in de chacara van Marcia te verblijven. Rob en Vera besloten niet mee te gaan vanwege de pasgeborene te Gurupi.
Ik denk dat ik geen fotos hoef te tonen van de chacara. Dit paradijselijke oord is bekend.
Ik zal hier ook niet verhalen over de ervaring die Peter ons bezorgde. Dit is daar niet de plek voor. We hebben uitvoerig besproken wat ermee te doen. Zwijgen was lastig. Zeker toen we verbaasd de voorbarige email reacties lazen van vrienden. Jonge honden zullen we maar zeggen, en het was hopelijk goedbedoeld.
In Palmas heeft Mark kennisgemaakt met de sigarenclub. Zie fotos. Mark weet zich inmiddels probleemloos staande te houden in Portugees sprekend gezelschap. Lunches, borrels, dineetjes etc. Vermoeiend natuurlijk, dat wel.
Op Picasa staat nog ons bezoek aan het mineraalwaterafvulstation St. Clara. Dat is 1 van de drie merken water die we hier drinken. Onze buurman Wirlane bracht ons daar.
Op de foto ons ontbijt. We proberen er regel van te maken om de dag om 8 uur te beginnen met brood, koffie en verse sinaasappelsap. Mede dankzij Carmen die elke werkdag om die tijd komt helpen met de huishouding. Extra gezellig zijn maandag en vrijdag, want dan schuift ook tuinman Joao aan.
Mark was helaas al weer snel naar huis. Natuurlijk allerlei feestjes missend, die we afgelopen weken hebben genoten.
Mijn verjaardagsfeest gister was klein. Ik wilde het eigenlijk overslaan maar het lukte niet. We zijn met vrienden op het terras van Odessa gaan zitten. Claudia zorgde voor de borrel en een perfecte chocotaart
met aardbeien.
Vanmiddag ben ik met vrienden naar de Agrotins geweest. Die was een stuk professioneler dan vorig jaar. Vele instanties, bedrijven en universiteiten laten zien wat ze te brengen hebben op het gebied van agronomie. Op de foto een rijdende biodiesel fabriek, bedoeld voor deze gelegenheden. Maakt van allerlei plantaardig oliehoudend materiaal diesel.
Tot zover de update.
Er was nog het verjaardagsfeest van vriendin Laura in de bar, met een prachtige chocotaart van Claudia. 
En natuurlijk de komst van Mark. Ik heb geen fotos van onze bijeenkomst in Gurupi (300km ten zuiden van Palmas), behalve de fotos van mijn mobiel van de lichtbak van een restaurant (we hebben er echt gegeten) en van een reclameposter met een bijzonder Jontex product. Heb jij fotos Mark?
In Palmas heeft Mark kennisgemaakt met de sigarenclub. Zie fotos. Mark weet zich inmiddels probleemloos staande te houden in Portugees sprekend gezelschap. Lunches, borrels, dineetjes etc. Vermoeiend natuurlijk, dat wel.
Op de foto ons ontbijt. We proberen er regel van te maken om de dag om 8 uur te beginnen met brood, koffie en verse sinaasappelsap. Mede dankzij Carmen die elke werkdag om die tijd komt helpen met de huishouding. Extra gezellig zijn maandag en vrijdag, want dan schuift ook tuinman Joao aan.
Mijn verjaardagsfeest gister was klein. Ik wilde het eigenlijk overslaan maar het lukte niet. We zijn met vrienden op het terras van Odessa gaan zitten. Claudia zorgde voor de borrel en een perfecte chocotaart 
Vanmiddag ben ik met vrienden naar de Agrotins geweest. Die was een stuk professioneler dan vorig jaar. Vele instanties, bedrijven en universiteiten laten zien wat ze te brengen hebben op het gebied van agronomie. Op de foto een rijdende biodiesel fabriek, bedoeld voor deze gelegenheden. Maakt van allerlei plantaardig oliehoudend materiaal diesel.