Een buikspreker kan zich verstaanbaar maken zonder zijn mond te bewegen. Hij zal tijdens de truc zijn keel meer gebruiken dan wij. Dat is een truc die Brazilianen ook gebruiken als ze praten. Waarom ze hun tong en mond niet gebruiken is me een raadsel, maar ze kunnen zich onder elkaar prima verstaanbaar maken. Ik heb inmiddels een beetje door hoe het werkt. Ik zal het uitleggen.
Denk je een doedelzak in. Een bel lucht onder lichte druk, die resoneert tegen een luchtpijp. Brazilianen laten lucht resoneren tussen (inderdaad soms doedelzakvormige) buik en neus. Het geeft een neuriende basis toon. Probeer zelf maar eens. Vervolgens doen ze de buikspreektruc met hun keel. Er vormen zich nasale klanken, en soms lijkt het op een didgeridoo. Sla nu eens het Thiemes Portugees woordenboek bij de intro open en zie bij de uitleg over het alfabet, hoe ze drie paginas vol nasale klanken weten te onderscheiden.
De Brazilianen zijn veel verder dan de Portugezen in het creeren van een taal waarin elke articulatie ontbreekt. Noem het luiheid, noem het tegendraadsheid, noem het wat je wil. Het is een taal die door buitenlanders niet te leren is, maar ze zijn er zelf meesters in en babbelen de hele dag door.
Ik wil hieraan nog even toevoegen dat het gaat om babbelen. Spreken of communiceren met het idee om informatie uit te wisselen is niet goed, dat is belemmerend en bovendien zou men snel uitgepraat zijn. Het is dus meer een buikbabbelen.
Probeer zelf nu eens het kinderliedje Ozewiesewoze door je neus te zingen, zonder je mond te bewegen. Tekst: Ozewiezewoze, wiese walla kristalla, kristoze, wiezewoze, wieze walla wies wies.