Net zoals een vrolijke botsauto een stroomafnemer heeft die recht omhoog gaat en dan een knikje of bochtje maakt, zo heeft een vrolijke kat een staart die recht omhoog staat met een knikje. Bij Okkie is het knikje daarbij naar voren gericht. Zie foto.
Katten hebben tientallen staartstanden, en hun communicatie systeem is aanzienlijk complexer dan het vlaggeseinen tussen schepen of bij het taxien van vliegtuigen. Ik zal er daarom niet op ingaan. Voor de standen van hun oren en snorrebaarden geldt hetzelfde. Of het miauwen simpeler is, dat betwijfel ik, want ik kan inmiddels 20 soorten miauwen van Okkie onderscheiden. Een fractie van de werkelijkheid, aangezien er meer dan 1000 schijnen te zijn. Een woordenschat waarmee hij op het terras van onze bar indruk zou maken, zouden we allemaal dezelfde taal spreken.
Ik ga hier wel even in op mijn favoriete staartstand: als Okkie de deur heeft opengekregen. Terwijl hij door de opening paradeert, gaat de staart omhoog en het puntje maakt een kordate en triomfantelijke z-slinger naar links en meteen een s-slinger naar rechts. Als ie naar binnenkomt voegt ie er één van zijn hallo-miauwen aan toe.
Het zit allemaal in het puntje dus. Als de hele staart beweegt dan is de kat niet vrolijk. Maar dat is natuurlijk uitzonderlijk.
Hoe dan ook, allemaal behoorlijk complex en ondoorgrondelijk, en wij als eenvoudige wezens mogen niet te lichtvaardig concluderen over de gemoedstoestand van katten, maar als verslaggever van deze blog durf ik wel te stellen: Okkie is uiterst tevreden.
Minder leuk is de rest van dit verhaal.
Om te beginnen zijn we Pingo kwijt. We passen nu een weekje op oma's huis, en Pingo is al 5 dagen niet thuis gekomen. Alleen Toco en Coelho zijn er. Ik ben de wijk rondgegaan om te zoeken naar kadavers in de berm. En in de bosrand ben ik tientallen kadavers tegengekomen. Enkele van katjes, de meesten van honden. Ik denk dat mensen hun huisdieren afmaken en daar in het struikgewas gooien. Pingo was er niet bij.
De foto is genomen in het voorjaar, en qua tuin allerminst representatief. Nu komt Okkie overdag niet onder het bed vandaan, dus recente fotos maken gaat niet. Onder het bed is het nog iets koel. Vandaag een record gemeten: 39,5 graden. Pas om een uur of 20:00 komt Okkie tevoorschijn.
De tuin is verschrikkelijk. Gras is droge strootjes. Veel schade. Dat citroengras op de foto is niet meer. Een stronkje van die sierbanaan op de achtergrond is deze week verplaatst naar een donkere plek om te kijken of er nog leven in zit.
Het besproeiingssyteem hier werkt niet meer goed, want de waterdruk is verminderd. Rantsoen in opdracht van de gemeente. Dit zijn natuurlijk geen problemen, vergeleken met wat er op het boerenland plaatsvind.
Als dit jaar een klimaatvoorbode is, dan zou er in Brazilie hard gewerkt moeten worden aan een verandering (lezers die Brazilie kennen lachen nu een schamper lachje). Veel bomen moeten hergeplant worden, en stoppen met veeteelt in droge gebieden. Door veeteelt zijn gebieden ontbost. Dat geeft droogte, en die geeft erosie.
En droogte betekent ellende. Miljoenen dieren zijn er afgelopen maand verbrand. Wie wel eens een koe heeft gezien die aan de onderkant verbrand is, met verbrande poten, en de wilde, grote ogen die tonen hoe ze lijdt, die begrijpt hoe groot de ellende is. De lijdensweg van die grote verbrande dieren duurt dagen alvorens ze sterven. Er zullen hier echt geen dierenartsen ingeschakeld worden. Op dit moment komt er de droogte bij. De drinkplaatsen van de koeien zijn leeg.
Er is nog geen enkel bericht van regen in de binnenlanden. Vanmiddag dus maar even een luchtbevochtiger gaan kopen voor de slaapkamer. Tenslotte mauwt Okkie ook een beetje schor, dus de droogte werkt op zijn keel. Apparaten waren uitverkocht...
