Brasilbar

Groen

2010-10-25T12:55:00.006-03:00

Volgens enkele lokale mensen hier was er deze week de zwaarste regenbui die ze ooit hebben meegemaakt. Voor ons geldt dat ook. Bakken regen en een onweer waarbij we ons afvroegen of Palmas nog bestaat als de bui over is. Na de bui moesten we de stad in vanwege een afspraak bij de dokter. Rijen autos langs de kant van de weg. De wegen zijn rivieren en de rotondes kolken. Met een fiatje kom je daar niet voorbij. Bij de dokter kon Claudia meteen binnenlopen want andere klanten waren er niet. De provincie frist op. Hier enkele fotos. De hagedis hier in de tuin was erg grappig omdat ie zich dacht te verschuilen achter de stam. De andere fotos zijn van Taquarucu, het dorpje in de heuvels waar ik graag wil wonen.

Een week met goed nieuws

2010-10-05T13:42:00.015-03:00

Het gaat de laatste tijd alleen maar over 2 dingen: wanneer gaat het nou eens regenen, en wie wordt de nieuwe gouverneur.
De regen kwam er deze week geheel onverwachts. En iedereen was vrolijk. Vogels en katten ook. Okkie is super actief ineens. Insecten komen en masse uit hun holen. Na de eerste bui hopte er al een kikkertje onze slaapkamer binnen. Gister onze irrigatie opgeruimd. Het is nog wel warm. 36 graden en 60 tot 75% vochtigheid.
Dan de verkiezing (lees eerdere post over wat er gestemd wordt). De presidentsverkiezingstrijd was vooral tussen Dilma en Serra. Het is nog niet zeker dat Dilma de eerste presidentsvrouw van Brazilie wordt, want een tweede verkiezing is nodig. Onze vrienden hadden gestemd op een andere kandidate: Marina Silva. Over die mevrouw horen we vast meer in de toekomst.
Maar het ging hier natuurlijk over de nieuwe gouverneur: Gaguim of Siqueira.
Siquera is 82 en kun je beschouwen als de oprichter van Tocantins (Tocantins bestaat vandaag exact 22 jaar). Hij was de 1ste gouverneur, en heeft Palmas begonnen, en was gouverneur van 1995 tot 2002. Zijn zoon Eduardo (zie lees over kennismaking met hem op eerdere post),werd burgemeester en later senator. Na hun tijdperk zijn Tocantins en Palmas in stilstand geraakt. Gouverneurs en burgemeester die niks doen dan belastinggeld wegsluizen. De laatste gouverneur, Miranda, werd vorig jaar afgezet vanwege verkiezingsfouten (lees mijn bericht hierover op eerdere post). Dit proces werd opgezet door de oude Siqueira, die de gang van zaken blijkbaar niet meer kon aanzien.
Ook de vice gouverneur werd afgezet, en de voorzitter van de kamer werd automatisch interim gouverneur. Zijn naam is Gaguim, en hij blijkt een hele slimme vos. Als je (interim) gouverneur bent, betekent het dat je hoofd bent van alle ambtenaren. En ambtenaren is de grootste bedrijfstak hier, vooral in Palmas. Dus Gaguim besloot alle ambtenaren prachtige beloftes te doen. In Brazilie heb je veel tijdelijke ambtenaren, die aangesteld worden door de burgemeester of gouverneur. Gaguim beloofde dat ze allemaal hun baan zouden behouden. Verder reisde hij de hele provincie door en beloofde elk dorp gouden bergen. Asfaltering, ziekenhuizen, scholen, etc. Absurd, maar een groot deel van de bevolking gelooft in dergelijke beloftes. Zo schoot hij in de peilingen omhoog.
De enige andere kandidaat is Siqueira. Eigenlijk te oud, maar vol energie en waarschijnlijk al jaren zwaar gefrustreerd over wat er allemaal gebeurd. Als volksheld zou je verwachten dat hij gegarandeerd wint en niemand haalde het in zijn hoofd om zich beschikbaar te stellen behalve Gaguim. En toch lag de volksheld vanaf het begin flink achter in de peilingen, om twee redenen. Enerzijds heeft een zittende politicus het voordeel dat ie het hele ambtenarenapparaat kan inschakelen voor zijn campagne. Geldwegsluis projecten zijn gemakkelijk. Anderzijds was er de gigantische campagne van Gaguim. Hij was in alle media dagelijks op de voorpagina's, hij was overal gouden bergen aan het beloven, een groot deel van de bevolking werd ingeschakeld om deel te nemen aan de campagne middels bijeenkomsten, vuurwerk, folders uitdelen, met auto karavanen door de straten rijden, overal autos met zijn levensgrote stickers, posters op elke paal en muur, geluidswagens, zwaaien met spandoeken en vlaggen, etc. Een maand lang kon je je niet verstoppen voor hem.
Siqueira, weliswaar zeer geliefd bij de bevolking, lag steevast 10% achter op de ambtenarenbaas.
Dan is er ineens nieuws. Het nationale magazine Veja publiceert een artikel over een onderzoek van het OM naar een geldwegsluisbedrijf in São Paulo, en de naam van Gaguim wordt hierin genoemd, want er zijn uitermate compromiterende bandopnames gemaakt. Gaguim probeert nog de verspreiding van het blad in Tocantins te voorkomen. De vracht Veja's arriveert per vliegtuig in Palmas om per vrachtwagen naar de distributeurs te worden vervoerd. Gaguim heeft de lokale politie ingeschakeld om de vrachtwagen aan te houden, middels een politiecontrole op de weg naar het vliegveld. De transporteurs waren nog op het vliegveld toen ze vernamen van deze controle en roken onraad. Ze belden de federale politie, die vervolgens escorte gaf van het vliegveld naar alle distributie punten.
Dit verhaal ging natuurlijk rond, ondanks de ontkenningen vanuit het massale Gaguim kamp. De lokale media toonden zich onafhankelijk en zetten het Veja verhaal op tv. Een flinke klap voor het Gaguim kamp.
Dit gebeurde een week voor de verkiezing en Siqueira komt ineens op gelijke hoogte in de peilingen. Na een maand van campagne lawaai is de spanning te snijden. Omdat er electronisch gestemd wordt komen de uitslagen van de buros in enkele uren binnen. Op tv en internet wordt vanaf 18:00 elke 5 minuten de stand doorgegeven, tot om 21:00 meer dan 90% binnen is. Wij zitten een uur voor de pc en gaan vervolgens naar een diner met de sigarenclub, waar iedereen aan de buis gekluisterd zit. Het is waanzinnig. Het ene moment is het 50,28% voor Gaguim, dan weer 50,15% voor Siqueira. Ze gaan uren gelijk op. Het gaat om een verschil van duizenden, soms slechts honderden stemmen. Om 21h geloven we het. Siqueira wint met een verschil van 1%.
Op bovenstaande foto: Siqueira tijdens 1ste persconferentie, zijn zoon Eduardo rechts, en links Boi (oom van Claudia). Foto hiernaast: verkiezingsavond bij Mara.
En er is meer goed nieuws: we hebben na 4 jaar eindelijk een goede schilder gevonden. De hebben we natuurlijk flink aan het werk gezet. Dat is ook slecht nieuws want de zwembadspaarpot is in 1 klap leeg.

Dierendag 2010

2010-09-23T18:53:00.003-03:00

Net zoals een vrolijke botsauto een stroomafnemer heeft die recht omhoog gaat en dan een knikje of bochtje maakt, zo heeft een vrolijke kat een staart die recht omhoog staat met een knikje. Bij Okkie is het knikje daarbij naar voren gericht. Zie foto.
Katten hebben tientallen staartstanden, en hun communicatie systeem is aanzienlijk complexer dan het vlaggeseinen tussen schepen of bij het taxien van vliegtuigen. Ik zal er daarom niet op ingaan. Voor de standen van hun oren en snorrebaarden geldt hetzelfde. Of het miauwen simpeler is, dat betwijfel ik, want ik kan inmiddels 20 soorten miauwen van Okkie onderscheiden. Een fractie van de werkelijkheid, aangezien er meer dan 1000 schijnen te zijn. Een woordenschat waarmee hij op het terras van onze bar indruk zou maken, zouden we allemaal dezelfde taal spreken.
Ik ga hier wel even in op mijn favoriete staartstand: als Okkie de deur heeft opengekregen. Terwijl hij door de opening paradeert, gaat de staart omhoog en het puntje maakt een kordate en triomfantelijke z-slinger naar links en meteen een s-slinger naar rechts. Als ie naar binnenkomt voegt ie er één van zijn hallo-miauwen aan toe.
Het zit allemaal in het puntje dus. Als de hele staart beweegt dan is de kat niet vrolijk. Maar dat is natuurlijk uitzonderlijk.
Hoe dan ook, allemaal behoorlijk complex en ondoorgrondelijk, en wij als eenvoudige wezens mogen niet te lichtvaardig concluderen over de gemoedstoestand van katten, maar als verslaggever van deze blog durf ik wel te stellen: Okkie is uiterst tevreden.

Minder leuk is de rest van dit verhaal.
Om te beginnen zijn we Pingo kwijt. We passen nu een weekje op oma's huis, en Pingo is al 5 dagen niet thuis gekomen. Alleen Toco en Coelho zijn er. Ik ben de wijk rondgegaan om te zoeken naar kadavers in de berm. En in de bosrand ben ik tientallen kadavers tegengekomen. Enkele van katjes, de meesten van honden. Ik denk dat mensen hun huisdieren afmaken en daar in het struikgewas gooien. Pingo was er niet bij.
De foto is genomen in het voorjaar, en qua tuin allerminst representatief. Nu komt Okkie overdag niet onder het bed vandaan, dus recente fotos maken gaat niet. Onder het bed is het nog iets koel. Vandaag een record gemeten: 39,5 graden. Pas om een uur of 20:00 komt Okkie tevoorschijn.
De tuin is verschrikkelijk. Gras is droge strootjes. Veel schade. Dat citroengras op de foto is niet meer. Een stronkje van die sierbanaan op de achtergrond is deze week verplaatst naar een donkere plek om te kijken of er nog leven in zit.
Het besproeiingssyteem hier werkt niet meer goed, want de waterdruk is verminderd. Rantsoen in opdracht van de gemeente. Dit zijn natuurlijk geen problemen, vergeleken met wat er op het boerenland plaatsvind.

Als dit jaar een klimaatvoorbode is, dan zou er in Brazilie hard gewerkt moeten worden aan een verandering (lezers die Brazilie kennen lachen nu een schamper lachje). Veel bomen moeten hergeplant worden, en stoppen met veeteelt in droge gebieden. Door veeteelt zijn gebieden ontbost. Dat geeft droogte, en die geeft erosie.
En droogte betekent ellende. Miljoenen dieren zijn er afgelopen maand verbrand. Wie wel eens een koe heeft gezien die aan de onderkant verbrand is, met verbrande poten, en de wilde, grote ogen die tonen hoe ze lijdt, die begrijpt hoe groot de ellende is. De lijdensweg van die grote verbrande dieren duurt dagen alvorens ze sterven. Er zullen hier echt geen dierenartsen ingeschakeld worden. Op dit moment komt er de droogte bij. De drinkplaatsen van de koeien zijn leeg.

Er is nog geen enkel bericht van regen in de binnenlanden. Vanmiddag dus maar even een luchtbevochtiger gaan kopen voor de slaapkamer. Tenslotte mauwt Okkie ook een beetje schor, dus de droogte werkt op zijn keel. Apparaten waren uitverkocht...

ŋ

2010-09-23T16:25:00.004-03:00

Een buikspreker kan zich verstaanbaar maken zonder zijn mond te bewegen. Hij zal tijdens de truc zijn keel meer gebruiken dan wij. Dat is een truc die Brazilianen ook gebruiken als ze praten. Waarom ze hun tong en mond niet gebruiken is me een raadsel, maar ze kunnen zich onder elkaar prima verstaanbaar maken. Ik heb inmiddels een beetje door hoe het werkt. Ik zal het uitleggen.
Denk je een doedelzak in. Een bel lucht onder lichte druk, die resoneert tegen een luchtpijp. Brazilianen laten lucht resoneren tussen (inderdaad soms doedelzakvormige) buik en neus. Het geeft een neuriende basis toon. Probeer zelf maar eens. Vervolgens doen ze de buikspreektruc met hun keel. Er vormen zich nasale klanken, en soms lijkt het op een didgeridoo. Sla nu eens het Thiemes Portugees woordenboek bij de intro open en zie bij de uitleg over het alfabet, hoe ze drie paginas vol nasale klanken weten te onderscheiden.
De Brazilianen zijn veel verder dan de Portugezen in het creeren van een taal waarin elke articulatie ontbreekt. Noem het luiheid, noem het tegendraadsheid, noem het wat je wil. Het is een taal die door buitenlanders niet te leren is, maar ze zijn er zelf meesters in en babbelen de hele dag door.
Ik wil hieraan nog even toevoegen dat het gaat om babbelen. Spreken of communiceren met het idee om informatie uit te wisselen is niet goed, dat is belemmerend en bovendien zou men snel uitgepraat zijn. Het is dus meer een buikbabbelen.
Probeer zelf nu eens het kinderliedje Ozewiesewoze door je neus te zingen, zonder je mond te bewegen. Tekst: Ozewiezewoze, wiese walla kristalla, kristoze, wiezewoze, wieze walla wies wies.

Gaat het nou goed of juist niet?

2010-09-23T15:34:00.008-03:00

Terwijl ik vind dat het in Nederland uitstekend gaat, zeker in vergelijking tot hier, hebben economen het over een crisis.
Brazilie heeft daarentegen mooie groeicijfers. Dat is zo. Ik verwacht dus dat Nederland een voorbeeld gaat nemen aan Brazilie.
Er was een tijd dat de VS heel veel bedrijfskunde goeroes leverde. Geen universitaire opleiding of je moest wel een boek uit die serie lezen. Wat die gozers deden is alsvolgt. Ze selecteerden bedrijven met goede cijfers tegenover die met slechte cijfers. En dan zochten ze nog een ander meetbare eigenschap waarin ze verschillen. En vervolgens koppelen ze, statistisch onderbouwd, die eigenschappen aan dat succes. Bijvoorbeeld: succesvolle bedrijven hebben significant meer managers die met aerodynamische golfballen golfen. Logisch verhaal, en daar wordt nog een turbotaal-achtige kreet aan gegeven, zoals aerodynamic management, voor de titel van het boek. En dan zeggen dat jij maar beter zo je bedrijf kan leiden anders ga je tenonder omdat je concurrenten wel aerodynamic zijn. Deze mechaniek moeten we dus toepassen op Nederland vs Brazilie. Uitgangspunt: De economische groei van Brazilie is steevast procenten hoger dan die van Nederland, en is lachend door de crisis gekomen. Hoe doen ze dat?
Les 1. Vorige week las ik in De Telegraaf dat Nederlandse universiteiten minder studenten willen. Helemaal mee eens. In Brazilie studeert de doorsnee inwoner niet en zijn kennis en vaardigheden zijn werkelijk onder het nulpunt en dat is dus prima. (onder het nulpunt inderdaad. men weet/kan niks en wat men denkt te weten/kunnen heeft men fout) Dus groei is omgekeerd evenredig met opleiding. (les 1: minder kunnen en minder weten > meer succes)
Dus het is niet erg om weinig te weten. En bovendien is er nog Wiki. Daar zocht ik zojuist info over qwerty. Dat is de indeling van het toestsenbord. Misschien nooit over nagedacht, maar die letter-indeling is helemaal niet bedacht om snel te kunnen typen of vanwege de ergonomie, integendeel. Het is bedacht om de hamertjes niet in elkaar te laten haken bij het te snel typen. We zijn dus met een paar miljard mensen op deze planeet aan het typen op een achterlijk toetsenbord, daar we al heel lang geen hamertjes meer hebben.
Les 2. Iets bedenken om het tempo eruit te halen. (zoiets als de wet van de remmende voorsprong, maar dan verbasterd tot de wet van de versnellende remming). Kijk, daar ben ik weer terug bij Brazilie. Daar zijn ze erin gespecialiseerd. Ze hebben burocratie, corruptie, en complicaties. Met dat laatste bedoel ik het tegenwerkend denken. Het bedenken van moeilijkheden, als verklaring voor het feit dat je een taak niet hebt uitgevoerd of het proces stagneert. Ter illustratie wil ik even het complicatie-hoogtepunt noemen dat wij hebben meegemaakt. De vorige schoonmaakster ging na een uurtje alweer naar huis. Op Claudia's vraag waarom ze al wegging: de batterij van mijn i-pod is leeg.
Het gaat erg goed hier. Salarissen stijgen, huizenmarkt is prima, er wordt flink geinvesteerd, etc. Alle dienstverleners verdienen miljarden, alle andere oplichters idem dito. (les 2: meer compliceren > meer succes)
Ik laat het hier maar even bij. Ik denk dat de Nederlandse ministers die toch in pauze zijn, maar hiernaartoe moeten komen en hun lesjes leren.

Het mandje van de prins

2010-09-21T14:03:00.015-03:00

Het was weer prinsjesdag en dan gaat het als altijd over koopkracht. Maar wat is koopkracht eigenlijk?
Het is wat je kan kopen voor je besteedbaar inkomen. Dat klinkt simpel, maar wordt een stuk lastiger als je het echt wilt gaan meten.
Voor liefhebbers van boodschappenmandjes: http://www.measuringworth.com/docs/cpistudyrev.pdf
Ik heb het op deze blog al eerder besproken, want wie emigreert heeft te maken met koersen en andere prijzen.
Koersen zijn interessant voor wie inkomsten en/of uitgaven heeft in verschillende landen. Ik wil het nu echter alleen over koopkracht hebben.
Ik ben namelijk elke dag verbaast hoe laag de salarissen zijn hier in Brazilie, en hoe duur de producten.
Om verschillende landen te vergelijken op koopkracht, wordt de zaak nog ingewikkelder.
Voor liefhebbers: http://en.wikipedia.org/wiki/Purchasing_power_parity
In het Nederlands heet dit Koopkrachtpariteit. Wat het lastig maakt, is niet alleen wat er in het boodschappenmandje zit, maar het feit dat verschillende landen verschillende munteenheden hebben. Meestal wordt de dollar als eenheid genomen. Zie hier een lijst van de CIA:
https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/rankorder/2001rank.html
Een hele grappige vergelijking is de Big Mac index: http://www.economist.com/node/16646178?story_id=16646178
Allemaal heel aardig, maar theorie. Ik zal zelf eens een vergelijking maken.
In het volgende schema ga ik uit van een minimum salaris, omdat veel mensen dat hier krijgen. Interessant te zien hoe hier iemand rondkomt met een minimumsalaris. Geen warm water, geen vaste telefoon, geen olijfolie, geen frisdrank, geen vervoermiddel, geen big mac, geen verzekering. Verder vergelijk ik de Extra Hypermarkt met de AH. Ik neem een minimaal boodschappenmandje, alleen een brood en een melk.

Minimum salaris
Brazilie:R$510
Nederland: Euro 1400 (bij de huidige koers van 2,30 is dat 6x hoger dan in Brazilie)

Fabriekstarwebrood
Brazilie: R$4,00-5,00
Nederland: Euro 0,62-0,65 (bij huidige koers is Braz 2,8x duurder)
Dat is tov minimumsalaris: 0,8% vs 0,045%, relatief 17x duurder

Pak melk:
Brazilie: R$1,90
Nederland: Euro 0,51-0,57 (bij huidige koers is Braz 1,6x duurder)
Dat is tov minimumsalaris: 0,37% 0,036% relatief 10x duurder

Naar mijn inschatting is de supermarkt in Brazilie (ook Chili en Argentinie) voor de Europese toerist anderhalf keer duurder dan thuis. Echter wel 3x als hij iets luxere producten op zijn brood wil, dan heeft hij te maken met importbelasting, want Brazilie zelf heeft nauwelijks luxe producten of delicatessen.
Tarwebrood is hier duur omdat er geen tarwe verbouwd wordt. Er wordt bloem geimporteerd. Helaas voor broodliefhebbers is die kwaliteit goed voor cake, maar niet voor brood. Men gebruikt hier van oorsprong meel van cassave, mais of rijst.
Maar men blijft er vrolijk onder. En ook belangrijk: dankzij die lage salarissen kunnen wij hier aardig prinselijk leven.

Rook

2010-09-06T23:34:00.002-03:00

Vorige maand erg moeten lachen over een bericht in de Telegraaf, over een bosbrand van een hectare die onder controle was. Het zal iemands heidetuin geweest zijn en onvoorzichtigheid bij het barbequeen.
Deze maand registreerde een satelliet boven Brazilie alleen al in de staat Tocantins 5.000 branden. Het grootste riviereiland ter wereld, Ilha do Bananal, staat in brand, en daar is al 500.000 hectare verwoest. Dat is een tiende van Nederland.
De oorzaak is natuurlijk de droogte. Dit jaar stopte de regen al begin mei. Vorig jaar regende het nog tot in juni.
Vandaag was het extreem warm, 38 graden, en de lucht is als een dichte mist van de rook. Luchtvochtigheid is 20%. Onze ogen doen zeer.
Ik heb wat berichten zien langskomen over de brandbestrijding hier. Die is een lachertje: 100man. Er waren sproeivliegtuigen, maar die zijn nu ingezet in een andere deelstaat. Daar is meer geld vermoed ik. Overigens las ik over litrages sproeiwater die m.i. net voldoende zijn om een akkertje te bewateren.
Maar waar iedereen heel druk mee bezig is, dat is de verkiezingsstrijd. Zie eerdere posting. Wij hopen er het beste van. Erger kan het toch niet worden denken we. Zelfs Ronaldo die we nog nooit (in de drie jaar dat we bevriend zijn) een negatief woord hebben horen uiten, vindt de politieke gang van zaken hier bar en boos. De man die alles positief ziet is even uit zijn rol. Hij was ook wel verdrietig want de helft van zijn chacara (buitenhuis met groot terrein) was afgebrand. De met liefde opgezette fruitbomenplantage weg.
Na vier jaar valt het nog altijd niet mee om de mentaliteit hier te accepteren. Maar dat geldt niet alleen voor ons. Onze vrienden zien ons nu minder als Europeanen en meer als vrienden van hier, en ze laten zich meer uit over de situatie. En je merkt dan dat die Braziliaanse bovenlaag ook erg gefrustreerd is.
Hier even een foto van vanavond. We hebben Claudia's verjaardagskadootje van Mark uitgegeven. Dank je Mark. Nieuw restaurant heeft prima moqueca.

Muziek vd maand augustus

2010-08-05T20:54:00.001-03:00

De lezer zal gehoord hebben van de Andrew Sisters en de McGuire Sisters, en wat mij betreft zijn ze niet om aan te horen. Ik ben daarentegen dol op de Paris Sisters, die de lezer niet zal kennen. Ik heb 2 bewegende films van ze gevonden op youtube. Van mijn favoriete nummers, I love how you love me en Sincerely, heb ik weinig gevonden. Die kun je hier luisteren. Leuk die sensuele stemmen in die tijd. Luister ook eens naar April Stevens.

NL 2010

2010-07-24T11:22:00.005-03:00

Verblijvend in een appartement in Amsterdam (bedankt Piet Jan en Giselle) met een auto naast de deur, gaf het gevoel dat we in NL wonen, en complementerend 11 maanden per jaar overwinteren in Palmas.

NL 2010

Deze keer beseften we nog meer dan vorige keer hoe alles lekker gesmeerd gaat in NL. Alles is moeiteloos. Alleen al het autorijden: asfalt ligt er als een tapijt bij, alle afslagen e.d. zijn intuitief en goed aangegeven, ruime parkeerplekken en voldoende. Dan het boodschappen doen, ik heb het al heel vaak geschreven, in NL vind je alles in 1 supermarkt en ben je met een paar tientjes klaar. Mark huurde een boot en wat blijkt: het bedrijf is open als we aankomen, het personeel is er, de boot ook, de boot is compleet en doet het en er zit zelfs genoeg brandstof in de tank, er is een kaart van de omgeving en het personeel geeft nuttige tips. Hoe ondenkbaar is dat alles hier.
Er is wel een minpuntje aan Europa. Brazilianen zijn er allergies voor. Dwz, voor iets in de lucht.
Een ander minpuntje is uiteraard het klimaat in NL. Zelfs in de warme periode dat wij er waren, was het klimaat erg dominant: wisselend koud-warm, droog-klam-regen, winderig-broeierig. Dat was wat me direct opviel bij terugkomst, hoe lekker het hier voelt. Maar goed, de Nederlanders waren in opperbeste stemming met het zonnetje na een lange winter. De terrasjes zijn druk (en hoe heerlijk: zonder luidpratende gasten, zonder schetterende cowboyhuilmuziek). En ook de WK bracht extra stemming en sfeer mee.
Ik hoop dat we dit jaarlijks kunnen herhalen, en dat veel van bovenstaande ingredienten beschikbaar zijn.
Het is maar goed dat we een programmaatje gemaakt hebben voor de 4 weken, want de tijd vloog om.
Er waren de WK avondjes bij Ivan-Edwin, Carla-Frans, de Kattenbroekers, Darte-Timo, Vera-Rob. Iedereen bedankt voor de gastvrijheid, en met name Dick, die zich weer heeft overtroffen. Tijdens het gastheren de erfbestrating ombouwen tot midgetgolfbaantje is een hele originele act. Ook even met vinoloog Joep gekletst die vol van (Zuid-Afikaanse) wijn is. En ook Duckie weer gezien.
Er waren natuurlijk de Brazilianen die op bezoek waren in Amsterdam: nicht Marcia, vriendin Iris, vriendin Mara, asfalteerders Ronaldo-Laura, Luciano-Patricia, Alvaro- . We hebben asfaltdagen in Hoorn gehad, geregeld door Richard, terwijl Claudia de dames in Amsterdam rondleidde, we hebben R-L Amsterdam en regio laten zien, en zijn een dagje naar Den Haag en Delft geweest, waar we 's avonds afspraken met Mark, Werner, Frits, en Jeroen.
We hadden de bezoeken aan Hoorn, waar mijn ouders zich redelijk zelfstandig redden, al voelen ze zich erg geblokkeerd nu ze er niet meer op uit kunnen. De ras-reizigers voelen zich als gekooide vogels. Het eerste weekend waren we met het gezin compleet en daar hadden ze erg naar uitgekeken. Claudia en ik hebben mijn ouders nog een lange dag op Texel rondgereden en je merkt direct hoe ze daarvan opleven.
En verder hebben we enkele uitjes gehad met vrienden (o.a. Maarten, Marcel, Paul en Veronique in Arnhem, Mieke en Harm uit Leuven), iets wat ik te weinig doe.
Veel ontmoetingen zijn ongewild aan de vluchtige kant. Niet alleen vanwege vol programma, maar is ook een Hollands trekje.
Ik ben vast van alles vergeten te noemen, dat vul ik wel aan. Fotos zullen ook geleidelijk toegevoegd worden.

Portugal 2010

2010-07-22T22:07:00.003-03:00

Zonovergoten historische stadjes met op afgemeten plek een ijscokar of fruittent. In elk gewest wijngaarden vol met onbekende druivenrassen. Eten zonder vervelen.
Deze week Portugal zet mijn voorgaande ervaringen, die minder positief waren, een stuk terug in de vergetelheid.

Portugal 2010

Ik ga geen verslag doen, tussen de fotos zit een programma overzicht. We zijn lekker rondgetoerd in een Mazda stationwagen, door de Alentejo en langs de Douro. Net als onze reis naar Argentinië hebben we deze reis uitvoerig voorbereid. En Mark gidste ons door Lissabon en Porto. Die voorbereidingen kosten vele avonden, maar de reis verloopt vervolgens gesmeerd. En je kunt heel veel vakantie in een week kwijt.
Alle hotels liggen op de perfecte plek en ze waren erg goed, op het Ibis na, die redelijk was. Maar die koste dan ook 40 euro ipv 60 euro per kamer. We hebben een aantal keer erg goed en leuk gegeten: Cadeia in Estremoz en Alma in Lissabon. Het lunchen op een wijngoed zoals dat in Argentinië en Chili perfect geregeld is, is hier nog nieuw. Bij Quinta de la Rosa kon dit wel, en ze hadden er een geweldig uitzicht bij over de Douro. We hebben nergens dure wijnen gedronken, maar wel voldoende om een indruk te krijgen. Ze waren allemaal prima, maar geen was verrassend. Of wellicht de witte wijnen die we, zelfs die uit Alentejo, opvallender vonden dan de rode.
Hoogtepunt van de reis was wat mij betreft de stad Tomar. Deze stad met enorme kloosterburcht was het hoofdkwartier van de tempeliers, later christusridders genoemd. Deze orde stond aan de basis van de ontdekkingstochten. Mooie 360 beelden vind je op deze site.
Heel leuk zijn de stadjes op heuvels, aan de Spaanse grens, zoals Monsaraz en Marvão. Ook Estremoz is een erg mooie oude stad, waar we leuk en goed gegeten hebben. De stad Evora wordt in elke gids genoemd, maar het is me ontgaan waarom.
Volgende keer gaan we een kleiner rondje maken en de regio Lissabon bekijken.

KG

2010-07-19T12:04:00.004-03:00

Claudia en ik dachten even dat de weegschalen op het noordelijk halfrond een ander gewicht aangeven. Tenslotte wordt aan veel dingen minder zwaar gewogen in Brazilie. Maar het blijkt dat de zwaartekracht hetzelfde is, want ook in Palmas zie ik dat ik ruim 4 kg ben aangekomen.
Ik heb van alles te veel geconsumeerd. Ik miste die Hollandse snacks die ik hier niet vind: kroket, speculaas, rookworst, bitterkoekjes, stroopwafels, frikandel, bakken vol chinees eten, sateh, frieten, kaas, chipitos, stokbrood met franse kaasjes en salades, .. En ja, alles wat verboden of onbereikbaar is, is extra aantrekkelijk. Dus na een jaar zonder te zitten, heb ik me niet in kunnen houden.
De laatste week nam de snacklust alweer af.
Claudia heeft een mooie richtlijn voor zichzelf: Ik wil alleen aankomen van dingen die uitzonderlijk lekker en fijn zijn.
De rest eet ze wel maar met mate. Een halve bonbon, een halve kroket, etc.
Ze is aangekomen, ook in Portugal, waar we enkele keren heerlijk gegeten hebben met prima wijnen.
"Het leven is te kort om matige wijn te drinken", lees je weleens op wijnblogs. Je kunt natuurlijk hetzelfde zeggen voor het roken van matige sigaren, het eten van oninteressant eten, etc. Ik ken niemand die dit motto volgt, en wijzelf nemen het ook ruimer. Claudia en ik focussen op "het genieten van nieuwe en prettige ervaringen" en het liefst in de vorm van reizen met wijn en eten als thema.
De fotos van de Portugal reis staan al op picasa. Volledig verslag volgt.

Voor sigarenrokers heb ik een lijstje met goede Cubaanse sigaren voor een lage prijs. Ik heb de top tien prijs-kwaliteit geselecteerd. Hajenius heeft de grootste sortering sigaren, maar je zal er maar enkele vinden. Prijzen zijn overal in NL hetzelfde, behalve op Schiphol (ca15% goedkoper, maar klein assortiment)
Gezocht op: Habanos, ring>40, prijs max 6 euro, hoge score op http://www.cigars-review.org
Jose L. Piedra Conservas JLP € 1.40 formaat: 140 x 17,46 ring44 score: 6.9
Quintero Londres Extra € 2.20 formaat: 123 x 15,87 ring40 score: 7.3
Partagas Presidentes Taco € 2.20 formaat: 158 x 18,65 ring47 score: 7.1
Partagas Aristocrats Petit Cetro € 3.30 formaat: 129 x 15,87 ring40 score: 7.9
Romeo y Julieta Mille Fleurs € 3.50 formaat: 129 x 16,67 ring42 score: 7.2
Partagas Mille Fleurs Petit Cor. € 3.50 formaat: 129 x 16,67 ring42 score: 7.2
Partagas Super Partagas Cremas € 3.70 formaat: 140 x 15,87 ring40 score: 7.5
Bolivar Bonitas € 4.60 formaat: 126 x 15,87 ring40 score: 8.4
Ramon Allones Small Club Corona € 4.90 formaat: 110 x 16,67 ring42 score: 8.1
San Cristobal El Principe Tres Pet. Cor. € 5.60 formaat: 110 x 16.67 ring42 score: 8.4
Bolivar Coronas Junior Minuto € 5.60 formaat: 110 x 16,67 ring42 score: 8.3
Partagas Shorts Minuto € 5.70 formaat: 110 x 16,67 ring42 score: 8.4

Weer thuis in Palmas

2010-07-16T19:22:00.002-03:00

Uiteraard weet je direct waar je bent als je aankomt in Brasilia. Enorme rijen bij aankomst, zodat je te laat bent om je bagage van de band te halen. Vervolgens sta je dan een tijdje ongerust naar de verlaten bagageband te staren. Gelukkig vond ik de koffers ergens in een donker hoekje. Dus niet door onverlaten meegenomen. Dan nog langs de inklaring, weer een rij. Je zal maar haast hebben. Dan bagage opnieuw inchecken naar Palmas, weer een uur in een giga rij voor de TAM. Gelukkig toch nog tijd (7 uur overstap tijd dus ik had allerminst haast) om met sigarenvriend een cubaan te roken bij een fijn Portugees bockbiertje ergens in een adega in de stad. Dan weer vliegen naar Palmas waar ik 's nachts om 1 uur aankom. Silvan met wie ik heb afgesproken is niet te bereiken. Onze telefoons stoppen er ineens mee, want hij blijkt onze rekening niet te hebben betaald. Openbare telefoons werken alleen met een telefoonkaart en die was nergens te koop. Dus 35 real betalen voor de taxi. Blijkt Silvan nog wel wakker maar niet de sleutel van ons huis te hebben, dus moet ik in de condominio iedereen wakker trommelen. Zucht. Het is 2 uur s nachts en ik strompel met 70kg bagage naar ons huisje, waar Okkie dolgelukkig is. Het is dan 27 uur nadat de wekker ging.
Vrijdagochtend vroeg op want 6 uur licht. De tuinman begroeten en oma. Dan boodschappen doen. In de super schrik ik me rot want het lijkt wel of ze een inflatie inhaal slag gedaan hebben. Treetje tomaatjes 8 real... Hoe fijn was de albert hein. Met enkele basis inkopen al mijn zakgeld alweer op. Maar ik ben wel weer blij om te zien dat ze meer Hollandse kaasjes hebben, incl schapenkaas en een kruidenkaas die ik in NL nooit gezien heb en erg lekker blijkt bij mijn wijntje. Vooraf heb ik bij een heerlijke avondzon een Heineken tapbier gedronken uit eigen thuistap. Apparaat stond al 6 maand in de koelkast. Heerlijk. Kortom, er blijft veel te klagen over en het kost een paar duiten, maar het genieten is mogelijk.
Vanmiddag een lunch gehad met de sigarenmannen, zoals iedere vrijdag. Weer heel gezellig.
Daarna enkele schoenen gehaald bij de reparateur, die ze de dag vóór onze vakantie klaar zou hebben, maar ineens gesloten bleek. Vaag verhaal over gezondheid aangehoord waarom dat ie gesloten was. De echte reden was natuurlijk dat er die dag gevoetbald werd. Ik was al blij dat ie mijn Van Bommels en Claudia's gloednieuwe feestschoenen niet kwijt was.
Dan hele tijd op zoek geweest naar Silvan om de telefoon te regelen. Hij blijkt echter plotseling op reis te zijn gegaan met z'n gezin, zodat ik voorlopig nog even zonder mobiel ben.
Volgende week zal ik wel weer helemaal geacclimatiseerd zijn. Dan zal ik de fotos doen en de blog bijwerken. Wil iedereen zijn fotos naar me opsturen?

WK

2010-05-26T14:05:00.007-03:00

Als iemand vraagt van welke club ik fan ben, dan zeg ik Sao Paulo FC, want die club wint het vaakst de laatste jaren. Hoe ze voetballen weet ik niet, want we kijken zelden Braziliaans voetbal. Heb je nog nooit van São Paulo FC gehoord, dan hier de wiki.
Braziliaanse spelers zijn erg snel en atletisch, zijn handig met de bal en schieten hard en zuiver. Maar als geheel vind ik het niet leuk om naar te kijken. Anders is dat bij europees topvoetbal, waar we dol op zijn.
En dat is eigenlijk de reden waarom we tv in huis hebben. Claudia houdt het allemaal scherp in de gaten.
We hebben een satelliet antenne op dak, want kabel zoals in NL is hier niet overal gebruikelijk. Meestal hebben mensen een satelliet abonnement via provider Sky. Die leveren zelfs High Definition, en dat is een stuk beter dan wat wij hebben. Wij hebben geen abonnement (en sparen 200 reais per maand). Onze decodeercode halen we van het internet en stoppen die via een usb stick in de speciale satelliet tuner. De codes worden maandelijks veranderd, en dat betekent een dag zonder tv tot iemand de nwe decodeercode op internet zet. Er is een Braziliaans forum. De meeste info is spaanstalig, en onze tuner komt uit Paraguay waar veel Brazilianen hun illegale chinese materiaal inkopen.
De satelliet waar het hier over gaat heet Amazonas en die heeft honderden kanalen gericht op zuid amerika. Er zijn veel amerikaanse series te zien zoals CSI en vergelijkbaar, Sex and the city, en helaas geen Seinfeld. Verder veel films, hoewel die het de laatste tijd niet doen. "Scrambled" krijg je dan in beeld. En dan is er ESPN, voetbal. Zo hebben we de champions league niet hoeven missen.
Deze WK start tegelijk met onze reis naar Portugal. Gelukkig hebben ze daar tv in bars en restaurants.
Aangezien alle Engelsen hun geld inzetten op hun team, levert dat bij bookmakers niks op als ze winnen. Anders zou ik mijn geld daarop hebben gezet.

Ik vond nog wat fotos op Nokia: frisdrank afdeling van supermarkt Extra. Veel nieuwe drankjes met thee, en veel energy drinks. Let ook op de hoge prijzen: 6 reais voor een blikje Red Bull of een pak kokoswater.
Wij drinken vooral mineraal water. Dat wordt wekelijks gebracht in 20L tanks. We vullen daarmee grote karaffen die we in de koelkast zetten. Vervolgens mixen met zakjes Tang. Alleen dan geen Tang maar ander merk: C-light. Ik vind het knap hoe ze kleur, smaak, geur en structuur van echt sap zo goed kunnen benaderen. De laatste tijd is het erg warm en ik drink zeker 2L per dag.

De muur

2010-05-05T22:48:00.020-03:00

De muur is nog niet klaar. Hij/zij moet nog geverfd worden. Oh, het is een hij, verteld van Dale.
En dat verven stellen we nog even uit. Het gaat pas in october regenen. Voor die tijd gaan we hem impregneren.
Maar omdat er zoveel gezeurd is over fotos, hierbij dan een posting alleen over de muur.
Wetenswaardigheden:
We hebben 100 zakken cement á 50kg gebruikt en 30m3 zand (2/3 grof en 1/3 fijn). Ik schat ruwweg dat de stucker 70.000 kg materiaal via een spatel en een polsbeweging tegen de muur heeft gegooid. Dat is 1000x z'n eigen gewicht. Via een polsbeweging dus. Ik heb hem niet horen klagen over een tennisarm of muisarm. Wel over z'n rug.
Het design is een idee dat we hebben afgeleid van de muur van de sigarenclub. Hij is alleen iets aangepast waarbij hij is gaan lijken op opwaaiende blaadjes. We hebben nog geen octrooi aangevraagd want dat hoeft niet. Op design geldt automatisch copyright.
Toen de eerste stucker na 80% klaar te zijn vond dat ie goed betaald was, liet ie niks meer horen. Wat weer heel vervelend was voor de aannemer. Die ging de boot in en moest het werk laten afmaken door een andere. Aangezien wij veel meer materiaal hebben moeten inkopen dan vooraf gecalculeerd, zijn we ook 'n beetje beteuterd. Maar over het algemeen zijn we zeer tevreden met het resultaat.

Op deze foto zie je het plaatsen van de pingadeiras (=druppelaars). Dit zijn prefab platen die zorgen dat het regenwater van de muur druppelt. Helaas zijn deze krom en getordeerd, zodat het heel lastig is om te plaatsen en nadat alles klaar is door het golven ook niet echt strak. Kortom, typisch Braziliaans onaf.

Als we toch gaan klagen, kunnen we het meteen over waslijnen hebben.
Rob vertelde me dat deze bij zijn huis in Goiania verboden zijn. In Brazilie gebruiken ze metalen draden die vrijwel onzichtbaar zijn en op nek of ooghoogte hangen. Rob heeft zelfs prikkeldraad aangetroffen. De draden verwonden de proprietarios en beschadigen alles waar ze aan bevestigd zijn. Ze snijden door het stuckwerk van pilaren en halen de verf van metaal zodat die gaat roesten.
Ik laat hierboven even een foto zijn van een wasweb hier op ons terrein. Heel creatief, maar als je een paar keer bijna gescalpeerd bent, begrijp je dat Rob een verbod heeft uitgeroepen. Robs oplossing is een nwe posting op deze blog waard, maar Rob doet dat wel op de bbq blog. Toch Rob?
Ik heb 30 metalen dingen laten maken door de smid in de buurt. Goed ingesmeerd met Hammerite en dan ophangen. Flink hoog. Ziet er een stuk strakker uit.

De condominio zijn we aan het klaarmaken voor de droge periode. Sproeiinstallaties, alles snoeien, laatste keer grasmaaien, etc. Het is dit jaar een maand eerder droog dan normaal. En droog betekent hier kurkdroog. April-October, 7 maanden geen druppel regen, terwijl de zon de grond verschroeit. Postje waterschade.

Ik kwam toevallig in een archief een foto tegen van de condominio van 5 jaar geleden.
(Mijn archieven op de pc worden angstvallig groot, terwijl ik het gevoel heb zelf steeds leeghoofdiger te worden...Ik ben vandaag 46 geworden, en ik heb altijd beweerd dat het na je dertigste aflopende zaak is. Ik kan er nu aan toevoegen: De confrontaties met die afloop worden steeds frequenter.)
Dus maakte ik een foto van ongeveer dezelfde positie. Wat de vergelijking een beetje oneerlijk maakt, is het zonnetje op de recente foto. Maar toch heel aardig om te zien hoe het is veranderd. Eerste foto is van maart 2005, tweede april 2010. Normaal staan er auto's op het terrein, dus het was even wachten op een stil moment.

Update april 2010

2010-05-05T14:55:00.009-03:00

De fotos hiernaast hebben niets te maken met het bezoek van Rob die vorige week babi pangang kwam eten, of de motorproblemen van Grover de afgelopen 2 weken, en ook niet met Okkie die naar de dierenarts is geweest deze week. Het is gewoon een pand dat inzakte in de binnenstad, nadat een buurman de grond onder het fundament weggroef, en Rob en ik kwamen er toevallig langs...
Ik heb wel foto's gemaakt van Rob met caipirinha aan het strand maar die zijn mislukt. Echt waar, helemaal geen beeld. Misschien dat Rob, inmiddels alweer onderweg naar NL, zelf wat foto's heeft voor deze blog.

En ja hoor! Dank je Rob.
Hier zien we onze babi pangang en onze gringo-size caipirinha op het strand hier om de hoek.

De bar maakt op zaterdag nog altijd feijoada, en die is heerlijk. Op deze foto zie je een groep gasten die Ronaldo geregeld heeft. Ronaldo zelf zie je helemaal rechts op de foto naast Laura. Daarnaast, met witte bloes, zie je Marcia, de personal trainer van Claudia en Laura. Derde van links en weinig meer te zien dan iets wat lijkt op een vlek op een wit t-shirt, is Eduardo Gomes, sigarenroker en senator van Tocantins.

Op de parkeerplaats zag ik deze oude Dodge. De chauffeur was ook erg bejaard, maar niet de eerste eigenaar. Grover is dusdanig bejaard, dat wegenbelasting en wa verzekering gereduceerd is tot 300 reais per jaar. Een schijntje. Maar daar staat tegenover dat Grover ons flink in de steek laat. Op de ringweg van Palmas merkten we motorproblemen. We hebben haar op de guincho laten zetten terug naar de garage waar ze net een kleine beurt had gehad. Inmiddels is er al heel wat vernieuwt aan de motor, die beter klinkt dan ooit, maar tevens een ratel heeft die de garage niet bevalt. Op dit moment zijn er enkele specialisten van deze motor mee bezig, maar de uitslag is nog niet bekend. Tov een nwe auto is Grover goedkoper (diesel 1:10, nauwelijks afschrijving, etc) maar dan moet ze nu wel okee zijn en blijven.
Ook als Grover weer okee wordt, zullen we ons bezinnen op een broertje.

Okkie eet nooit veel en altijd kleine hapjes gedurende de dag. Dat werd steeds minder en stopte deze week geheel. We merkten dat zijn tandvlees hem irriteerde. Dus naar de dierenarts om zijn tanden schoon te maken. Dat gebeurt onder gehele narcose. Nu, 2 dagen later, heeft ie daar nog last van en ligt de hele dag te slapen. Maar hij eet en drinkt! Okkie is vandaag 15 jaar geworden.

Confraria do Vinho

2010-04-10T13:45:00.002-03:00

Oftewel Wijnbroeders. We hadden in Palmas al een broederschap van sigarenrokers, en sinds deze maand is er een uitbreiding.
Het is nu nog geheel mijn inzet, maar ik hoop dat het op gang komt en door vrienden zoals Webber worden doorgezet.
Het idee is voorlopig om maandelijks een bijeenkomst te hebben waarbij een viertal wijnen geproefd wordt. Dat proeven gebeurt zorgvuldig, en de plek die we hebben gekozen is dezelfde als de sigarenclub, want de bistro is er ideaal voor. En ook nog eens dezelfde maandagavond want die is rustig.
Vorige week de 1ste avond. Een groot succes, lees maar op de wijnblog.
Claudia en ik zijn op tijd naar huis gegaan, maar de rest heeft zich tot in de ochtend laten gaan. Helaas camera vergeten en er was zelfs geen Nokia aanwezig om fotos te maken.
Ik doe de inkoop en bereid het thema voor. Ik heb veel geluk met Webber die zich op de wijnstudie heeft gezet, hoewel hij eigenlijk hard aan de studie is om rechter te worden. Hij communiceert en instrueert heel handig. Ik niet, zeker niet in het portugees hoewel ik wel alle informatie in het portugees maak.
Naast de wijnblog is er een wijnwebsite met handige info.

Oplettende lezers hebben gezien dat je kan inschrijven op de blog. Ik weet niet of het werkt, maar de bedoeling is dat je na inschrijving een melding krijgt zodra ik een nieuw artikel op de blog heb gezet.

Odessa 2010

2010-04-10T13:35:00.004-03:00

Sinds lange tijd weer nieuws uit de bar. Er waren wel kleine verbeteringen en personeelswisselingen, maar niets vermeldenswaardig. Een groot voordeel is dat Palmas afgelopen jaar een aantal hypermarkten heeft gekregen: Atacadão (Carrefour groothandel), Extra (lijkt op Carrefour hypermarkt) en Makro (lijkt op die in NL). Veel inkoop is goedkoper geworden, zodat er iets meer geld wordt verdiend, al zou je er niet van kunnen leven. Het vlees wordt echter uit de provincie gehaald, en het is nog nooit zo lekker geweest. Dus weer de beste spiezen van de stad. Het terras is voller geworden.
Het beste nieuws komt uit de keuken: op zaterdag wordt er Feijoada gemaakt. Deze eerste keer nog rustig, en vooral familie aan tafel, maar als de bar dit initiatief doorzet en slim aanpakt kan het een succes worden. Dit bonengerecht (zwarte bonen gekookt in bouillon van varkensvlees en worst, en daarbij farofa, gesneden couve bladeren en sinaasappel) wordt meestal op zaterdag gemaakt. Eigenlijk een hele zware pot om te eten op het warmste moment van de dag, maar ik ben nu gewend aan zwaar lunchen en het ging er goed in.
Op de foto is te zien dat eindelijk de tafelkleedjes te voorschijn zijn gekomen die we 2 jaar geleden hebben laten maken voor de bar.

Laura's feest

2010-04-04T21:46:00.000-03:00

In ons fotoalbum vind je enkele fotos van het verjaardagsfeest van Laura.
Het feest was op de chacara van Ronaldo, en was leuk georganiseerd. Een erg slechte DJ hield iedereen van de dansvloer, maar het was evengoed erg gezellig. Zeker met de pruiken en andere tierelantijnen die Laura had geregeld.
Claudia had de verantwoordelijkheid over eten en drinken.
Dit zijn van die feestjes waarbij je vergeet dat je vorige keer beloofd hebt nooit meer zoveel te drinken.

Laura's wig party

Tuin

2010-04-02T10:48:00.003-03:00

Onze metselaar is al een paar weken niet geweest, dus de muur is niet klaar.
Die reportage moet even wachten.
In plaats daarvan wat paastuinfotos die Okkie en ik vanochtend rondom huis hebben gemaakt. Kijk maar hoe mooi.

Our garden 2 April 2010

Muziek vd maand (februari)

2010-02-21T12:06:00.000-03:00

In de serie flauwekul awards hadden we vorige week weer de jaarlijkse grammies. Hierbij ons voorstel voor extra muzikale categorieen:

- Fitness muziek voor Claudia. Winnaar is het duo Moto Blanco en Natasha Bedingfield.

- Oogverblindende muziek. Winnaar is het duo Inna (is geen duo maar je ogen verspringen wel). De bar in de video is inderdaad niet Odessa. Check ook deze clip.

- Swingende fossielen. Winnaar is het duo Prado Perez en Rosemary Clooney. (bedankt voor de Big Night-dvd Dick)

Fotos gevonden

2010-01-30T21:58:00.007-03:00

Nog een paar fotos gevonden op de Nokia. Onder andere de atoombom. Deze foto maakte ik vlak voor kerst vanaf de parkeerplaats van de Makro in Palmas. Had ik als kerstgroet willen plaatsen op de blog. Hierbij alsnog.
Zoals al eerder gemeld zijn de zonsondergangen in deze regio spectaculair. Zonsopgangen waarschijnlijk ook, maar ja...

Andere fotos:
De Indonesische rijsttafel voor familie van Talyanna. December, Odessa.
Natalia, de dochter van Ronaldo, viert verjaardag in Odessa.
In januari ontmoetten we Wim. Wim en Sandra zijn bezig met hun emigratie naar Araguaia, 400km ten noorden van Palmas.

En ik vond nog fotos van het afscheid van Tutti. Deze clubgenoot is vertrokken naar Sao Paulo. Jammer.

Muziekvraag van de maand
Mark en wij waren bij een vriendin hier, die 5 dvd's van Rieu heeft en zo zagen we hem in Toscane optreden met het nummer Romance Anonyme. Anonyme want men weet niet wie het geschreven heeft. De vraag is nu: ieder kent het liedje, maar waar kennen we het van?

Hier dan de oplossing, want niemand raadt het. Vervang Rieu door Julio, de mollige blondine door Penny de Jager, en draai het nummer op 78 toeren ipv 33. Bekijk de video en lach je rot. Opgenomen in een grot in Valkenburg.
Let vooral op de sjaal.

Marks ontmoetingen

2010-01-11T19:33:00.022-03:00

Even een posting terwijl Mark nog in het vliegtuig terug zit. Voor zijn vertrek nog snel zijn fotos gekopieerd. Ikzelf maak nog maar zelden fotos nu ik met deze blog gestopt ben/zou zijn.
De week in Palmas ging snel voorbij, maar Mark heeft toch weer nieuwe kanten van de stad leren kennen.
Op de fotos:
Ronaldo en Laura en hun chacara.

Vagner en zijn chacara.

Oudgouverneur Siqueira Campos thuis (oprichter van de deelstaat Tocantins zal weer kandidaat zijn). Vagner rechts op foto.

Bezoek aan het nieuwe huis van Marcia in Miracema. Mark ontmoet tevens de pedicure van Marcia.

Bezoek aan Graciosa strand waar de zus van Val een grappig snack tentje Adelaide heeft, waar ze superfijne empanadas heeft. Val is eigenaar van bistro Adelaide, de lezer bekend als het clubhuis van de sigarenclub.

Huis van Anna Perez.
Opvallend in haar verzameling dvd's: 5x Andre Rieu.

Bezoek aan de nieuwe shopping center van Palmas onder leiding van Ceres. De shopping wordt over half jaar geopend.

Waarom Mark nog terug gaat naar Nederland?
Goeie vraag. Wat ertoe zal hebben bijgedragen is dat ie hier aan het werk gezet/gegaan is. Mark heeft zijn eerste metselklus gedaan, met succes. Het gaat om het stuckwerk aan het fundament van ons huis en 2 putjes linksonder op de foto.

Voor de zondvloed

2010-01-07T00:45:00.011-03:00

Om ons aan ons goede voornemen van 2009 te houden, hebben we het afgelopen jaar veel gereisd. Een kwart van de tijd waren we van huis. Komend jaar is ons voornemen om tijd te besteden aan huis en fitheid.

Deze kerst besloten we met Grover kerst te gaan vieren bij vrienden in Taubate, nabij Sao Paulo (zie fotos). En zo heeft Grover weer een 5000km tocht gemaakt naar de kust (eerder was het naar de noordkust bij Sao Luis en de oostkust bij Salvador).
Eerst brachten we Grover bij haar huisarts in Goiania, die een en ander verving.

Ondertussen verbleven we bij familie, ontmoetten we Darte en Maria Batista met wie we een dagje gezellig rondtoerden en hadden een bijzondere avond op een feest van asfaltvriend Alvaro. Het is een jaarlijks feest dat een veertigtal jeugdvrienden bijeen brengt, waaronder Ronaldo die ons hier uitnodigde. Dit keer in de enorme en chique villa in een enorme en chique buitenwijk. Enkele gewapende bewakers bij de entree waren ons uitzicht gedurende meer dan een half uur omdat alle identificatie papieren nauwkeurig via een pc netwerk werden onderzocht.
Onderweg naar kerstbestemming Taubate overnachten we in de aardige stad Riberao Preto waar we de beroemde bar Pinguim bezochten. Bekend vanwege het goede tapbier dat volgens verhalen vroeger direct via een leiding uit de Antartica brouwerij nabij kwam. En inderdaad was het schuim een mooie creme en de bubbels waren erg fijn.
Jammer dat het bier in Brazilie zo smaakloos is. De volgende dag de stad Araras bezocht, en daarna in een gebied beland rond industrie stad Campinas. Die glooiende regio is een verschrikking van slingerende snelwegen en cementen lelijkheid tot aan de horizon. Helaas verloren we door de beroerde wegwijzers anderhalf uur om op de goede weg te komen naar Taubate.
In Taubate waren de families van onze vrienden Webber en Talyanna verenigd. Relaxed en gezellig. Claudia en ik gingen enkele dagen naar het centrum van Sao Paulo, waar we heel enthousiast over zijn. Mooi, leuk uitgaan, veel te doen. Vanwege het kado-ritueel Amigo Segredo van de families moesten we nog kerstkadoos kopen, hetgeen snel lukte. Mark kwam even later aan uit NL en samen met vriend Ronald (zonder o) die in SP woont, bezochten de beroemde Mercado Central en Bar Leo. Ook daar weer veel tapbier gedronken.
De kerstavond was gezellig en gedurende de motregendag hadden we een bezoek gebracht aan Campos de Jordao. Dat is een veelgeroemd dorpje in de heuvels. Voor ons leek het een doorsnee Duits dorpje, maar voor mensen uit de SP regio dé plek voor een uitstapje. Dat dan blijkbaar wel in een andere periode, want de Baden-Baden bar van het dorp was gesloten, zodat wij ergens ons kostbaarste kopje chocomelk ooit gingen drinken.
Wij gingen verder naar de kust, naar Trindade. Om daar te komen maakten we een enorme afdaling mee. Zo steil dat er een sterke geur hangt van gloeiende wielen door het continue remmen. De berm ligt afgeladen met wieldoppen die blijkbaar losspringen bij die warmte.
Langs de prachtige kust bezochten we vissersdorpje Picinguaba. De pousada Picinguaba is één van de 80 mooiste charmhotels ter wereld, en het uitzicht over de baai was er
geweldig.
Trindade is een klein toeristisch dorpje ligt iets verder richting Paraty. Een heerlijk dagje badderen en wandelen langs het strand.
We wilden de zogenaamde oude goudroute volgen via Tiradentes, maar vanwege onbegaanbaarheid van de weg besloten we de grote weg te nemen richting Ouro Preto, de mooiste oude stad van Brazilie. We gingen via Paraty, Angra dos Reis en de achtige groene heuvels ten noorden van Rio. In die regio zijn oude boerderijen uit de tijd dat hier veel koffie geplant werd. Wij passeerden en pauzeerden bij enkele zoals Da Grama en Paraizo.

Na een overnachting in Barbacena kwamen we nog een stukje op de nieuw goudroute (tussen Rio en Ouro Preto). Op de fotos is een stukje oude weg te zien.
Ouro Preto is prachtig. We hadden een pousada met uitzicht op de stad. We hebben een dag lang gewandeld.
Onze volgende bestemming was Goías. Dat haalden we niet, dus overnachten we weer bij een tante in Goiania.
Goias is een stad uit de 18de eeuw. In Brazilie is dat erg oud. Deze stad heeft lukkig veel oude gebouwen behouden. Dat was anders dan Taubate. Er werd trots verteld dat die stad 400 jaar oud is, maar het oudste gebouw dat we zagen was een fabrieksgebouw uit 1920.
We verbleven in een huis van Ronaldo. Het huis is van de familie, maar wordt nauwelijks gebruikt. Op het plein was het gezellig in aanloop naar oudjaar. Dat werd door het hele dorp gevierd langs de rivier. Helaas had de gemeente nogal bezuinigd op het vuurwerk dat uit een willekeurige serie vuurpijlen bestond, en ook op de band, die pas in de nacht begon te spelen en dat ook beter had kunnen laten. Wij dronken onze fles bubbels.
De volgende dag zagen we op televisie de regenwateroverlast in het gebied waar we net geweest waren. Het dorpje Sao Luis dat we bezochten heeft 400 ingestorte gebouwen en de helft van de 80 historische panden moet gerestaureerd. Als dat kan, want enkele kerken zijn ingestort (zie video). Het stadje stond 2 meter onder water.

Het meest aangrijpend vond ik de beelden van het eiland Ilha Grande. Daar is de aan zee gebouwde pousada Sankay door een aardverschuiving grotendeels in zee geduwd.
Dertig mensen overleden, incl dochter van de ondernemers, die wij kennen. Deze prachtige en luxe pousada was mijn eerste verblijf in Brazilie, omdat Claudia vond dat mijn eerste indruk van het land een perfecte moest zijn. Het was super (foto rechts).
Op 2 januari was het weer oost west thuis best in Palmas.

Andes 2009

2009-11-19T00:03:00.024-03:00

Men zegt dat het eten in Argentinie en Chili erg goed is. En de wijnen verdringen de Franse wijnen uit de top tien van de wereld.
Dus na een periode van voedzame doch eenvoudige maaltijden in Brazilië, vinden we het tijd voor een culinaire reis naar het zuiden, waar het nu lente is.
Daarbij doorkruisen we over land het gehele continent, van Atlantische naar Stille oceaan. Die laatste gaan we voor het eerst zien. Bovendien gaan we dan over de Andes en passeren we ‘s werelds hoogste berg na de Himalaya, de Aconcagua.

Voor wie deze reis gaat doen: goede reisgidsen zoals Frommers en kaarten van uitgeverij DeDios zijn essentieel.
En omdat alle lezers deze reis moeten doen, hier mijn uitgebreide horeca verslag. Fotos hier.

We betrekken hostal Ayres de San Telmo in Buenos Aires, een mooi pand aan de rand van de prachtige oude wijk San Telmo. En dit hotel ligt helaas ook precies op de plek waar de snelweg de stad in komt. Als je in de kamer je ogen dichtdoet lijkt het alsof de bussen je net missen.
’s Middags na aankomst wandelen we de hele binnenstad door. We lunchen een eenvoudige maar lekkere groente-tortilla in de buurt en op zoek naar patisserie vanwege nahonger komen we in het centrum bij Il Gran Cafe. Bekende maar tegenvallende bar in Calle Florida.
Na heel veel lopen en hongerig, is een middagsnack nodig want we moeten nog lang wachten op diner want dat gebeurd hier na 21:00. s Avonds eten we in het beroemde en dus drukke El Federal (open sinds 1864). Het weer is heerlijk en we zitten buiten. De hele vakantie zal het weer perfect zijn. De menukaart is een boek van 25 pagina’s ! We eten lokale kazen vooraf, en zelfgemaakte pasta als hoofdgerecht en uiteraard prima wijn.
De 2de dag in Buenos Aires ontbijten we in de bar onder het hotel en dan de taxi naar wijk Palermo, iets buiten het centrum. Onderweg begint het te sputteren en we bezoeken een shopping. Palermo laten we voor een volgende keer. Terug lopend naar de wijk Recoleta bezoeken we enkele van de prachtige parken ontworpen door de Fransman Thays, de mooiste parken die ik ooit gezien heb. Deze vakantie zullen we er vele zien, want Argentijnen en Chilenen gooien hun steden er vol mee. En allemaal mooi en perfect onderhouden. In Mendoza heeft Thais een park ontworpen groter dan de stad zelf. .
In Recoleta bezoeken we het Design Center, dat behalve de enorme taartpunt als lunch geen indruk maakt, en natuurlijk de beroemde begraafplaats. Ook wandelen we even binnen bij restaurant La Bourgogne (genoemd als beste van Zuid Amerika), in het ongelooflijk chique Alvear Palace Hotel. (link = pdf van 3mb) Kamer begint bij $800 en lunch bij $100. Gezien het menu redelijk, maar teveel voor ons budget. Waar we wel aten:
Uiteindelijk zijn we weer in het centrum waar we het beroemde cafe Tortoni bezoeken, voor een thee met churros. ’s Avonds diner aan de dokken in toprestaurant Parolaccia. Heerlijke wijn, pasta en gnocchi op een chique plek. Eerst een voorafje gehad in Amerikaanse bar Friday. Zoals alles groter moet, schonken ze de mojito in een glas dat op een viskom leek.

De derde dag weer rondlopen. We steken de grote 9deJulio avenida over om de Plaza Congreso te bekijken en het beroemde Teatro Colón. Die laatste staat echter nog altijd in de steigers, en kom je niet op ons fotoalbum tegen, wel het mooie Lavalle plein dat ernaast is. Volgend jaar schijnt de opening van Colón te zijn. We lopen terug via de Avenida Corrientes. Dit is het Broadway van Buenos Aires. Eén lange straat van theaters en cinema’s en we vragen ons af hoe druk het hier ’s avonds moet zijn.
We wandelen het centrum weer in (wordt hier microcentrum genoemd) naar de Kalverstraat van Buenos Aires: Calle Florida. Hier zijn vele leerwinkels. We kopen er mooie riemen in Casa López voor Claudia.
Het meest indrukwekkend was een bezoek aan Galeria Pacifico. Daar zijn enkele beroemde (Europese) mode ontwerpers, maar de Argentijnse ontwerpers zetten de Europese ontwerpers wat ons betreft helemaal in de schaduw. Veel gewaagder, een grote variatie aan stoffen, vormen, dessins, etc. Uiteraard ook veel leer en een enkele keer bont. We zagen leer dat zo dun was en fijn bewerkt, dat er een blouse van was gemaakt. Prachtige accessoires gemaakt van leer van reptielen maar ook het gestipte leer van de Caipivara.

Na een paar dagjes Buenos Aires zijn we het helemaal eens: deze stad is beslist hipper en chiquer dan Parijs, Madrid of Milaan. De mensen in de stad overdag lopen er niet bijzonder gekleed bij en zijn uiterlijk niet zo verzorgd als de Brazilianen, maar het kledingaanbod is uniek.
Nu we toch aan het vergelijken zijn, even iets over de Argentijn. Even indrukwekkend als hun hoofdstad, zo zijn ze zelf: open, hulpvaardig, vriendelijk, sociaal, gezellig. In 1 woord: geciviliceerd. En qua uiterlijk natuurlijk heel Spaans. Veel mooie en knappe mensen.
In Mendoza was dat anders. Daar zijn de mensen vooral Indiaans en heel klein. En opvallend lelijk.

Zo hebben we een indruk gekregen van het centrum en gaan naar de havenwijk Puerto Madero. Alles speelt zich op enkele kilometers af en is prima te belopen. Puerto Madero lijkt op De Eilanden van Amsterdam, alleen grootschaliger. Op de foto zie je de pakhuizen langs de dokken die prachtig gerenoveerd zijn. Onderin is allemaal horeca. Meer dan een kilometer lang ! Qua vormgeving en planologie minder interessant dan De Eilanden, maar het ziet er imposant uit en gelikter dan Amsterdam.
We lopen terug door onze wijk San Telmo, die we alleen gisteravond even gezien hebben. Deze wijk is prachtig met keitjes en vol antiekwinkels. We bezoeken er het Dorrego plein, dat na De Mayo het oudste van de stad is, en de markthal.

Dan pakken we de nachtbus naar Mendoza, vanaf busstation Retiro. Dat is een belevenis. Er zijn hier 200 busmaatschappijen met elk hun winkeltje, allemaal op een rijtje tot zover het oog reikt. Gelukkig al ticket gekocht bij Cata. Er zijn een tiental maatschappijen die Cama Suite aanbieden. Dat zijn stoelen die lijken op business class bij vliegtuigen. En de 30 buspassagiers worden goed verzorgd door 2 stewardessen. Het is comfortabel maar je kunt door de stoelvorm niet op je zij liggen. We rijden ’s nachts want men zegt dat het traject saai is. En dat is ook zo. We komen na 1000km pas om 09:00 aan en het is doodsaai. Helemaal vlak en uitsluitend kleine dorre struikjes. Er woont echt helemaal niemand. In dit gebied en in Mendoza regent het 5x per jaar met een totaal van 15cm.
Ons hostal valt weer niet mee. Bovendien een eind lopen van het centrum, waar weinig te beleven is, omdat de oorspronkelijke stad door een aardbeving verloren is gegaan. Alle straten lijken precies op elkaar, en zijn begroeid met plataanachtige bomen die de volgende dag de GPS ernstig zullen verstoren.
Het is gelukkig zondag. De stad leeft zich cultureel uit. Het is een soort koninginnedag, en in het centrale park heb ik spijt dat ik mijn camera thuis heb laten liggen. Onze aandacht wordt getrokken door een heel goed klinkend bandje. Erg Engels en ze spelen (en zingen) perfect Beatles, Pink Floyd etc. Ze hebben ons anderhalf uur in bewondering laten staan. Daarna wilden we weten wie ze waren. Stomverbaasd waren we over de uitslag: gewoon lokale jongens die er erg Take That uitzien, 2 jaar samen en in de hoofdstad geen kans krijgen omdat ze uit de provincie komen.

Van de Argentijnen heeft 85% Italiaans bloed. Dus vandaar is de keuken goed. En vandaar is ook veel geroemd het Argentijnse ijs. En de allerbeste plek is in Mendoza zegt Frommers reisgids: Ferruccio Soppelsa. Wij vonden het in ieder geval geweldig en ik vond het zelfs lekkerder dan de beroemde gelato van Siena in Italië. Volle interessante smaak en die hele kleine kristallen erin.
En nog een plus in Mendoza, er is ook nog een geweldig restaurant: Azafran. Wijnen waren prachtig: Norton Malbec Reserva, Trumpeter Torrontés Reserva. Mijn lekkerste rosé ooit gedronken: Melipal Malbec Rosé
De volgende dag auto oppikken bij Localiza. Dan naar de wijngaarden een paar uur rijden zuidelijk en dichtbij de Andes. Eerst bezoeken we Salentein, wijnhuis van Nederlandse eigenaar Pon. Indrukwekkend gebouw waar ook een museum deel uitmaakt. De wijnhuizen in Argentinië en ook in Chili zijn het toppunt van architectuur. Er lijkt nergens op bespaard te worden. Salenteins kunstgallerie-museum alleen al heeft 3 miljoen gekost. De wijnverwerkingsplek 15miljoen. De mooiste materialen, grote overspanningen, drie verdiepingen, en volgens allerlei filosofieën.. In sommige wijnhuizen besteden ze veel aandacht aan hun restaurant. Ook op dat vlak willen ze het beste bereiken en de wijnjournalisten imponeren.
Overigens zijn ze erg gefocust op de beoordelingen van de beroemde wijngoeroes zoals Parker. Van elke wijn vertellen ze de beoordelingen. Interessantst zijn wat ons betreft de internationale blinde proeverijen. Salentein is niet de hoogste top. Vinden wij ook niet, al verkopen ze vele miljoenen liters wijn per jaar vnl in NL.
Dus op zoek naar onze bestemming: wijnhuis O’Fournier. Onderweg steekt een enorme wind op die stof en zand de lucht in blaast. Een vervelend moment om een lekke band te krijgen. Onze Suzuki heeft maar een iele krik en we besluiten het noodlot voor te zijn en het lekke wiel direct na demontage onder de as te leggen, voor het geval de auto van de krik valt. Door de storm schudt de auto flink.
En ja hoor, de krik schiet weg. En hij schiet daarbij precies tussen het wiel dat op de grond ligt en de as… Muurvast. Noodlot wint dus toch nog. Claudia regelt in nabij dorpje een aardige hulp met goede krik.
We komen laat en besmeurd aan. Het terrein van Fournier is gigantisch, de architect is dezelfde als Salentein. Een viertal betonnen komplexen ligt ver uit elkaar en er is niemand te bekennen. Dan ineens komt een kokkin met opwaaiende schort om een hoek aanlopen. Ze verwachten ons voor de lunch.
Eenmaal binnen worden we verwend. Prachtig eten, 5 gangen en 5 prachtige wijnen, idem tijdens diner. We hadden dit al lang geleden gereserveerd. We slapen er zelfs in een chalet van de familie. Ik had toevallig een blog gelezen van iemand die Fournier kende, en ik heb via email dit kunnen regelen.
De volgende dag hebben we een rondleiding. Aardigst detail vond ik dat het laboratorium en de directie zaal helemaal van glas is en uitkijkt over het hele terrein. Zie foto. De eigenaar heeft top wijngaarden in meerdere landen, maar hij heeft alle controle: via zijn blackberry en een speciaal programma kan hij de temperaturen regelen van alle opslagtanks.
De wijnen zijn geweldig. Dit wijnhuis gebruikt veel Tempranillo. Claudia is Malbec fan, en ik vond hun Crux wijnen heerlijk.
We gaan lunchen in wijnhuis Ruca Malén. Goede Sauvignon en Medoc. Mooie plek onder de Andes.
Terug naar Mendoza. Busticket geregeld bij El Rapido voor volgende ochtend.
Jammer van Mendoza was de droogte. Onze neuzen waren kapot. Claudia had het gevoel in een vacuumverpakking te zijn gezogen omdat haar huid er niet tegen kon. Haar huid ging zelfs helemaal kapot en is nu een week later nog niet hersteld.

Over de Andes naar Chili reizen we overdag. En we zitten voorin op 2de etage om niets te missen.
De fotos zeggen genoeg. Helaas stopte de bus op geen enkele toeristische plek. De beroemde Inca brug hebben we vluchtig gezien en de Aconcagua berg idem.

De afdaling was spectaculair als je voorin de bus zit. Het gevoel dat je in een achtbaan zit en het gaat lang door.
De andere kant van de Andes is uiteraard heel vruchtbaar, want de zee is nabij.
We gingen niet naar Santiago, maar direct naar de havenplaats Valparaiso. Daar kwamen we door enorm 3uur durend burocratisch gedoe aan de grens helaas pas rond schemering aan zodat we weinig fotos meer konden maken en de volgende dag moeten we al weer vroeg weg. En dat was zonde wat dit is een super fotogenieke stad. Kijk maar eens op flickr.com.
We hadden op internet een hotel gezocht met uitzicht. Bovenaan 1 van de vele liften in de stad. Het hotel was erg goed. Casa Hostal 199.
Volgens Frommers reisgids zijn de restaurants in dit stadje nog beter dan in Santiago. We hadden dus lang geleden geboekt in de beste: Pasta e vino. Daar heeft Claudia haar 1 na beste pasta ooit gegeten. Ik vond het weergaloos. Zwarte Pappardelle met zeefruit. Daarbij een witte wijn van de Sauvignon Gris van Viña Leyda. Culinair hoogtepunt van deze reis.
Chilenen zijn de vis en zeefruit specialisten.
Helaas de volgende ochtend vroeg weg en auto gehuurd bij Budget. We kregen een gloednieuwe Gol die heerlijk reed. Ze hadden geen GPS want die is toch niet goed in Chili zei men. Ik geloofde het wel want de Garmin in Argentinie was onbetrouwbaar en erg onvolledig. Ergens aan de voet van de Andes zei de Garmin-dame dat de bestemming bereikt was, terwijl we haar het adres van een restaurant gaven in de stad. Leuke rit wel dus we volgden haar gewoon. Ons hotel kwam ze 2km naast, en hele steden ontbraken.
Met enige moeite kwamen we bij bestemming: wijnhuis Errazuriz, ten noorden van Santiago in de brede Aconcagua vallei. Een oud wijnhuis en de top van Chili. We werden er goed ontvangen (gereserveerd). De lunch was matig, de wijnen top.
Hun Sauvignon Blanc komt uit het nabijgelegen Casablanca gebied. De rest hier uit de vallei die tussen zee en Andes ligt. Elke aanplant wordt seperaat gevinificeerd. Dus ze hebben heel veel vaten met verschillende wijnen. De menging vindt pas op het laatst plaats. Vandaar hebben ze een enorme loods gebouwd. Hun icoonwijn is de Don Maximiano. Een geweldige wijn van Cabernet. Ik vond hun Syrah heerlijk en uiteraard de Carmenère.
’s Middags naar het zuiden van Santiago: het Colchagua gebied, waar de bekendste wijnhuizen zitten. Nabij het wijndorpje Santa Cruz hadden we een hele comfortabel hotel, Posada Colchagua, dat ons verwees naar een goed restaurant. Asador de Valle, waarover we op internet al een en ander gelezen hadden. Ik kreeg er een Pisco Sour, een cocktail op basis van Pisco, chileense citroen (heb zaden meegenomen), ijs, suiker en eiwit. Erg lekker en zacht.
Het zeefruit was weer geweldig. Hier wordt zeefruit met citroenzuur en fijne kruiden opgediend. Dat heet Ceviche. Ik heb al eerder op de blog gesproken over chileense zalm: die is zoveel lekkerder dan zalm die je in NL krijgt en ik eigenlijk niet lekker vindt. Hier is zalm carpaccio super. Als vlees kreeg ik vooraf gedroogde ham van geit. Bijzonder en als het dunner gesneden was zelfs lekker. Mijn hoofdgerecht was lam dat 6 uur heel licht gegaard was boven houtvuurtje. Heel zacht, gaar en toch rood van binnen. Wonderlijk en heerlijk.
De volgende dag naar wijnbedrijf Mont Gras. Erg goed en goedkoop. Zou hele vracht in willen slaan. Daarna naar Viu Manent. Prachtige wijngaard en restaurant, waar we bij de goede veelgangenlunch een heerlijke Viognier dronken die Claudia niks vond want beetje bitter. Ze hebben hier een serie wijnen die ze Secreto noemen. Naast de hoofddruif vertellen ze niet welke de andere is/zijn. Dus leuk voor de liefhebber. De icoonwijn Viu 1 kregen we niet te proeven. Erg flauw maar ook gebruikelijk. De icoonwijnen van de Argentijnse en Chileense wijngaarden kosten allemaal rond de 90 euro.
Dus op naar het chique Montes, volgens zeggen de beste wijnen van Chili. Hier proefde ik o.a. een Carmenère waar Petit Verdot in zit voor de lange rijping en voor een langere smaakervaring. Carmenère is nogal kort van zichzelf. Erg goed. Jammer van de hele nare gastvrouw.
Op naar Santiago. Die stad is een drama rond spitstijd. Vijf miljoen inwoners, veel stoplichten en veel eenrichtingsverkeer. Na uren eindelijk bij Budget aangekomen om auto weer in te leveren. Snel naar ons appartement (apart-hotel) op de 23ste verdieping. Geweldige plek. Luxe woning met prachtig uitzicht. Midden in het centrum.
Na alle meergangen lunches en diners, besloten we iets simpels. Eten bij Fuente Alamana. Hier staan 6 oudere dames rond enorme grillplaten vlees te bereiden. Zie link. De klanten zitten aan de bar rondom. Het vlees gaat op hamburgerbroodjes. Broodje gaat in tweeen en elke helft wordt enorm opgestapeld. O.a. met quacamole of zuurkool. Daarna gaan de helften op elkaar en de toren wordt op een bord geschoven. Eten met mes en vork. Iemand beschreef het als Sandwich Theater, en inderdaad we hebben ons goed vermaakt daar aan de bar. Heel populair in Chili zijn de worstenbroodjes met guacamole. Wij hebben er zo een gehad boven op de Andes toen we drie uur bij de douane moesten wachten. Best lekker.
Men drinkt er bier met Fanta dat uit de tap komt. Bier met Fanta is een gebruikelijke mix in Chili. In enorme pullen.
En we vonden ons broodje warm vlees nog best lekker ook.
De volgende dag het centrum van Santiago belopen. De stad is mooi en gezellig, maar na Buenos Aires…
We hebben flink gezocht naar Confitería Torres, want we wilden een lekker ontbijt op een historische plek. In mijn beleving is een confitería hetzelfde als een taartjesbar. Maar Torres bleek een restaurant. Drie gezellige obers, zie foto, regelden taart voor hun enige klanten en een super bakkie koffie, gemaakt van onze favoriete Kimbo koffie! In de stad is nog een confitería: Confitería El Molino. Staat rechts op de foto van Av Callao. Bezoeken we volgende keer.
We wilden lunchen in de Mercado, maar daar was het druk en duur. We hebben empanades gegeten in een patisseria in de buurt. Empanadas is typisch iets van Chili en Argentinie. We bezochten restaurant Opera Catedral en ontmoetten de jonge Belgische eigenaar. Die heeft met een investeerder een heel monumentaal pand gekocht en geweldig opgelapt. Het interieur is erg gewaagd, en de architect moet wel heel goed zijn. Het loopt super en het geheel omvat bars, restaurants en van alles meer, en heeft zelfs geen naambordje op de deur. We vroegen hoeveel koks hij in dienst heeft. Volgens zijn berekening op tien vingers moeten dat er 30 zijn. We zagen nogal wat nagerechten op tafels want een magazine was juist bezig opnames te maken voor een reportage. Eersteklas volgens Claudia.
We werden aangeraden door de ervaren Belg om te dineren bij visrestaurant Squella. Zo gezegt zo gedaan. Helemaal af. Geweldige afsluiting van een culinaire week.
Conclusie over de wijnen: beide landen exporteren (supermarkt-versie) wijnen die veel minder zijn dan de wijnen die wij daar dronken. Eigenlijk was elke wijn die wij dronken heel goed. Wat betreft topwijnen lijkt mij Frankrijk allerminst verslagen. Wel op het gebied van wijnen tot 30 euro, maar dat wisten we al.
Het eten is in beide landen relatief goedkoop en erg goed.
Wij hadden pech met Argentijnse hotels, terwijl Chileense hotels super waren. Overnachtingen zijn niet goedkoop, taxi wel.

Een dag na plaatsing van posting nog even dit:
Wat me in beide landen opviel was de dominante plaats die kunst en architectuur inneemt. Overal, van café tot wijndomein. En dan bedoel ik niet hoe Salentein 3 miljoen uitgeeft om alle bezoekers door een hippe gallerie te laten lopen. Het aardigst vond ik te zien hoe kunst en architectuur, op holistisch wijze, geïntegreerd worden met de bedrijfsfilosofie. Bijv. de indrukwekkende wijze waarop een wijnkelder 20m onder de grond zonlicht krijgt. Het lijkt of het gebouw om deze lichtstroom is gebouwd, en bovendien alles te maken heeft met het logo dat weer van alles heeft met de oorspronkelijke indiaanse astronomie in dit gebied. En dat om de bepaalde aziatische kunstwerken te verlichten die op speciaal ontworpen plekken in de kelder hangen. Met bijkomend verhaal dat zonlicht een vollediger witkleur heeft dan kunstlicht en minder warmte produceerd hetgeen de koele kelder zou opwarmen. De bedrijfsfilosofie gaat natuurlijk arm in arm met de bedrijfsmarketing, zodat je dit weer overal in tegenkomt.
In Europa is dat vrijwel uitgestorven. Daar hanteert men de VS-zakelijkheid waarbij een manager alles in cijfers uitdrukt en afweegt. Wat niet meetbaar is, is niet te verantwoorden (aan bazen of aandeelhouders) en verdwijnt. Wel jammer. Cultuurverarming, die in Europa ongepast zou moeten zijn.
De foto hiernaast een ander cultuur aspect: mensen in Buenos Aires die netjes in de rij, soms 20m lang, wachten op de bus. Dat kan alleen als het mooi weer is en de mensen sociaal zijn.
Zou ik bijna vergeten mijn impressie te geven over de Chilenen. Dat is een hardwerkend volk, met hart voor cultuur en historie, en heel vriendelijk, vlot en zakelijk.
De boersheid van Brazilië valt me op na een bezoek aan deze landen, meer dan na een bezoek aan Europa.

Palmas vrouw van de maand

2009-11-17T19:03:00.002-03:00

Eén van de magazines in Palmas heeft Claudia verkozen als vrouw van de maand en een klen verhaaltje geschreven. Erg aardig van ze.

Aanvulling op update oct 2009

2009-10-18T11:37:00.007-03:00

Even een aanvulling op de blog, want afgelopen dagen waren illustratief voor het kopje 'borrelkring'.

Brazilianen zijn grootmeesters in het netwerken. Ze babbelen makkelijk met iedereen, maken grapjes, en hebben een olifanten geheugen voor namen.
Vrijdagavond ging ik even naar de markt in het centrum om een pastel of kibe te eten met Tutti en Chicão, want een markt is hier ook een eetcentrum. Naast een markt met stalletjes zoals wij die in NL kennen, is er een overdekt gedeelte over twee etages waar je kan snacken bij een 20tal snackbars met terras.
Tutti is baas van tv station Bandeirante en woont hier een jaar. Hij is expert netwerken. Stapt op iedereen af. Binnen een jaar kent hij duizenden mensen bij naam en antecedenten. Visistekaartjes doen ze hier niet aan. Wel zo nu en dan telefoonnummers uitwisselen. Maar om met iemand in contact te komen is een Braziliaan meestal maar één enkele vriend of kennis verwijderd van de juiste persoon, omdat iedereen iedereen kent. Chicão heeft vanaf het begin in Palmas gewoont, doet qua netwerken nauwelijks voor Tutti onder, en kent natuurlijk iedereen.
Dus op de markt aangekomen, groeide de groep kennissen om ons heen, en zaten we tussen allerlei bekenden te eten. Ik heb de 6 die mij voorgesteld werden na een korte babbel vergeten.
We liepen terug via enkele chique bars. Weer 3 nwe mensen gesproken, zou ze niet meer herkennen.
Ik hoorde dat er een extra sigarenavond was ingelast in de Bistro (tuin-restaurant en vaste plek voor Palmas jetset), inclusief eega's. Men dacht dat ik met Claudia mee was naar haar geboortestad, en men had me niet uitgenodigd. Maar goed, ik was er toch.
Zoals de sigarenclub er wekelijks zit, zo zit er dagelijks een groepje homo's in de Bistro. Bekende lui en ik ken er een 5tal en ontmoette 5 nieuwe. Ook weer direct vergeten.
De sigarenmensen ontmoetten elkaar op zaterdagochtend weer, maar ik bedankte. Wel ging ik vroeg in de avond op pad met dezelfde heren naar een defilé in resort Polinesia
We hadden vrijkaartjes gekregen van een paar meisjes in de Bistro. De modeshow , zomer- en badkleding, was perfect georganiseerd door de kledingwinkels van Palmas. De 20 modellen waren gewone meisjes, opgetrommeld via klanten van de winkels. De modellen waren prachtig, en met perfecte lichamen zoals veel Braziliaanse dames, maar ik was ook onder de indruk van de dames in het publiek. En ik moet de stad even een pluimpje geven, want qua aantrekkelijkheid van de vrouwen is Palmas echt de top, en kan wedijveren met Rio. Wat veel meehelpt is dat de stad een echte import stad is uit het hele land, dus de varieteit is maximaal.
Goed, ik genoot van Polinesia, het uitzicht en mijn cocktail, en ik kende een tiental mensen tussen het publiek. Dat verdubbelde naast Tutti en Chicao. En zo kregen we weer vrijkaartjes voor een partijtje later op de avond. Een feest georganiseerd door de club van magistraten van Tocantins. Ter ere van een concours. Ik ga dat later wel eens uitleggen wat dat is. Affijn, wij waren behoorlijk underdressed, waren te laat en alle tafels en stoelen waren bezet, maar het was toch vermakelijk. De (aankomend) rechters zijn leuke lui. Het feest deed me een beetje denken aan een feest op de corps societeit. Zelfde brutale koppen ook. Goeie band, er werd veel gedanst. Ik ken een stuk of wat rechters via de sigarenclub, maar babbelen was voor mij onmogelijk vanwege de harde muziek en mijn slechte Portugees. Uiteraard toch weer voorgesteld aan heel veel mensen die ik meteen weer vergat.
Nou, tel maar op. Ik vergeet dus vrijwel iedereen na de kennismaking, maar er blijft toch iets hangen. Wel genant dat regelmatig mensen ons groeten, en wij geen idee hebben wie het zijn. Maar het zal ons vast vergeven worden.
In Amsterdam kun je 15 jaar wonen en zelden een bekende tegen komen, hier kan ik geen plek binnenlopen zonder bekende tegen te komen. Dat dorpse gevoel in een stad is leuk.

Update Oct 2009 (3jr Brazilië)

2009-10-14T11:09:00.019-03:00

De zon komt op, maar blijft half achter de wolken zodat de temperatuur heerlijk is. Een zacht windje waait over de ontbijttafel op de achterveranda. Je hoort alleen de kolibri in de bloemen naast de tafel.
Dit is een zwitserleven gevoel. Daar zijn Claudia en ik het helemaal over eens.
Een zwitserleven gevoel komt niet vanzelf, die moet je ensceneren, al doe je dat niet bewust. Net zoals de kolibri daar niet geweest was, als we niet díe bloemen in die grond op die plek hadden gezet.
Een zwitserleven gevoel kun je overal ter wereld hebben. Als je maar de rust hebt om het te beleven, en de zin hebt om het te creëren.

Gelukkig dat Claudia zich na haar reis naar Nederland nu een stuk positiever voelt in Brazilie. De gestresste drukte van Nederland viel haar tegen. Het lijkt wel of ze nu het relaxte Palmas kan accepteren.
Lees ook het volgende: Brazil: Probably the Best Country in the World to Live In

Borrelkring
Claudia heeft voor veel beroemde Nederlanders gekookt: Willem en Maxima; Jeroen Krabbe, Renee Soutendijk, Moskovits, vaste klant Wellink; Johannes van Dam, etc
Maar de enigen met wie ze wel eens een borrel heeft kunnen drinken was Chris Zeegers en Beau van Erven Dorens.
Ik denk dat het veel over Brazilie zegt, dat onze borrelkring hier schijnbaar onbeperkt is. Kringetjes en kliekjes zijn hier veel minder strikt. En er zijn veeeeel meer gezellige borrels.
De gouverneur kent ons, net als de burgemeester van Palmas. Ondenkbaar in Amsterdam of zelfs Diemen. Ik zou geen feestje of borrel weten waar ik Diemens burgervader tegen zou (willen) komen.
Daar komt bij dat Palmas klein is, maar toch alles heeft: media, ministeries, rechtbank, hoofdkantoren, distributiecentra voor heel Brazilie (o.a. wine.com.br) etc. Je cirkelt de hele dag om elkaar heen.
Alle bankdirecteuren en mediadirecteuren in Palmas kennen Claudia. Grote zakenmensen, horecamensen, politici, rechters, etc.
Het heeft hier iets compacts. Alles loopt door elkaar. Op borrels kom je elkaar steeds weer tegen, ook de bobo's.
Door een borrel kwam ik per ongeluk even op tv. Lokaal. Het werd door vrienden gezien, en de volgende dag vertelt iemand je het. Lekker dorps.
En de sigarenclub, wat bof ik dat ie bestaat, gaat ook gewoon door.

Okkie
Heeft zijn dagpatroon vastgelegd: van 06:00 - 12:00 en 18:00 - 24:00 actief. Een vroege start maar verder ideaal.
Vanwege dat 06:00 denken we aan een katteluikje. Is wel heel vroeg elke ochtend om de deur voor de kat open te doen. (ja dat moet, want na 3x miauwen begint ie aan het bed te krabben). Hij gaat dan zijn behoefte doen in de tuin van de buren.
In de actieve periode doet ie met alles mee: tuinieren, eten, siesta, op veranda zitten met bezoek, administratie, etc. Voor de rest ligt ie in de slaapkamer. Als het erg warm is op de plavuizen onder ons bed.
Zijn territorium is nog altijd binnen de muren van het terrein en hij heeft geen interesse om te zien wat er buiten gebeurt. Hij heeft gelukkig ook geen interesse om kennis te maken met alle insecten en reptielen hier, uitgezonderd vlindertjes, terwijl Braziliaanse katten beslist alles uitroeien. Wel heeft hij ons onlangs gewezen op een vogelspin die door onze slaapkamer wandelde.
Okkie heeft met succes geprotesteerd tegen een katteluik in de nieuwe hordeur. Er zit nu gewoon een gat onderin de hordeur.

Weer en tuin
Het regenseizoen is begonnen. Door el niño hebben we dit jaar een korte droge periode. Maar het is wel erg lang bloedheet geweest. Hoge energie rekeningen omdat de airco veel aanstaat. Zoals al eerder gezegd is het probleem niet de temperatuur die zelden boven de 38 komt. Het is de warmte straling. En niet alleen de zon straalt overal doorheen, maar alle materiaal is heet en straalt. Op dagen dat het niet waait zou ik het niet volhouden zonder ventilator of airco.
De tuin is mooier dan ooit. Uiteraard, want er wordt hard aan gewerkt. Joao de tuinman is hier elke maandag en vrijdag. Komende maanden gaan er weer 100 nwe bomen de grond in. De stekken staan klaar. De namen weet ik er niet van. De tuinman grotendeels wel.
Met alle onkosten is de tuin eigenlijk veel te duur voor ons. Maar velen kunnen ervan genieten en hoe meer groen om je heen hoe koeler het is en hoe minder de grond uitdroogt. Ik heb niet de illusie dat deze kostenpost minder wordt. Hoe meer je creeert hoe meer onderhoud je hebt.
Op de foto mijn favoriete vrucht van dit moment: de caju (cashew). Deze regio barst van deze bomen. Maar de grootste en lekkerste caju staat toevallig in mijn tuin. Caju-sap lijkt op appelsap, de schil op een appel en het vruchtvlees lijkt op een latex spons, volgezogen met sap. Hier wordt het sap gemaakt door hem in de blender te gooien en dan te zeven. Het sap is dan troebel en lang niet zo lekker. Het lekkerst is om er gewoon in te bijten. De spons is te taai om er een stuk af te bijten, maar laat meteen het sap los. Je zou de vrucht eigenlijk in een pers moeten doen.

Palmas
Erg prettig om tussen Brazilianen te verkeren. Zeker hier, waar de sfeer relaxed is, waar de stad mooi, veilig en ruim is, en waar we veel contact met veel leuke vrienden hebben. Maar we kunnen ons ook behoorlijk storen aan de mentaliteit hier. Die heeft o.a. de corruptie tot gevolg.

Politiek
Het lijkt wel of in NL de politiek weer leeft. Dat lijkt, omdat de media zijn best doet. Aangewakkerd door figuren als Pim en Geert.
Hier praat iedereen elke dag over politiek. Vooral op regionaal nivo. Landspolitiek is ver weg. Maar een fraai onderwerp is het niet.
Door de corrupte politici hier staat de ontwikkeling al een jaar of 6 stil, in deze gloednieuwe en eens zo wervelende regio. Vorige maand is er iets bijzonders gebeurd. De gouverneur is afgezet. Siqueira Campos (de 1ste gouverneur van Tocantins en oprichter ervan) heeft een rechtzaak gewonnen tegen hem, met de beschuldiging dat hij oneerlijk gewonnen had. Maar de regeerperiode is al bijna voorbij. Nog maar 1 van de vier jaar te gaan. De kamervoorzitter is nu als gouverneur aangesteld (volgens Claudia heeft een bandiet de dief vervangen). En de race is begonnen voor 2010.
Het democratische systeem van hier spoort niet met de Braziliaanse mentaliteit, en corruptie is het resultaat. Aangezien democratie heiligverklaard is zal het systeem niet veranderen. En de mentaliteit is diep verankerd, en verandert m.i. niet. Brazilie zal nog meer welvaart krijgen, maar de maatschappelijke desorganisatie zal blijven. De doorsnee Braziliaan is van nature erg egocentrisch en asociaal, en de succesvolste is gewetenloos. Hoe gezellig, aardig en vriendelijk hij ook is in de omgang.
Vanwege die houding die op eigen voordeel gericht is, heeft ie ook weinig politieke visie op de toekomst. Hij kan niet denken aan anderen of algemeen belang. Hij is geen teamspeler. Partij programma's kent niemand. De persoon met het meeste omkoopgeld, en de populairste babbel, die wint. Waar hij voor staat, zo hij al ergens voor staat, telt niet.
Van onze vrienden uit Sao Paulo weet ik dat het daar iets beter is dan hier in midden Brazilie. Zij hopen dat betere scholing Brazilie veel gaat helpen. Als Europeaan en hier 3 jaar wonend ben ik geneigd te denken dat de problemen in de aard van het beestje zitten. De vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken.

Mentaliteit
Bovenstaande klinkt somber, maar ga hier maar eens aan de slag en je zal het ondervinden.
Toen ik Claudia vroeg over voor en nadelen van Brazilie kwam de mentaliteit hier veelvuldig naar voren: Gemakzuchtig; Geen rekening houden met anderen; Onbetrouwbaar; Slordig.
Ik probeer nog altijd de Braziliaan te begrijpen (lees ook Things you wanted to know... and will never know! ). En let wel, ik heb het niet over de ontwikkelde en bereisde Braziliaan. Die zijn idem Europeanen, alleen leuker en gezelliger.
Het klinkt gek, maar velen die de dienst uitmaken hier, hebben geen opleiding en zijn niet bereisd. Zelfs Lula.
Deze week dacht ik over de Braziliaan en de risico-analyse, die elke manager zou moeten maken als ie belangrijke projecten start. Bij die analyse maak je onderscheid tussen kans (% dat het gebeurt) en schade (als het gebeurt, wat hebben we dan).
Brazilianen zien alles positief in. De kans dat het mis gaat is uitgesloten. En de schade ? Daar kan hij niet op antwoorden. Hij is geen 'verbeelder'. En een voorstelling maken, van iets wat misschien gaat gebeuren kan hij niet. En dan nog een negatieve voorstelling maken ook ? Uitgesloten. Doemscenarios bestaan hier niet.
Als je dit in gedachten houdt, snap je veel meer. Dat een klus niet wordt voorbereid, dat je niet wordt gewaarschuwd voor gevaren, dat een directeur elke business opportunity aanvaardt zonder blikken of blozen, dat een vakman aan de slag gaat terwijl je hem voorspeld hebt wat er mis zal gaan, etc.
Binnen een half jaar wonen hier, heb je al de neiging een boek te gaan schrijven over die wonderlijke mentaliteit. Ik heb deze week een bedrijfsanalyse gelezen van het succesvolle asfaltbedrijf Nacional, en dat was kort nadat ik er een week vertoefd had. Uitgevoerd door een onderzoeksburo. Het waren 10 pagina's die precies opsomden wat er mis was, en waar ik me helemaal in kon vinden. Typisch allemaal gerelateerd aan de mentaliteit.

Palmas groot?
Nee. Of toch? Jazeker, qua oppervlak wel. Om een indruk te krijgen: 3x Goiania, 10x Amsterdam, 1,5x provincie Utrecht. Het grenst 54km aan het meer. Maar blijkbaar moet het nog groter:
Toen ik vorige maand een stukje grond wilde kopen aan de overkant van het meer (let wel: 15km van Palmas en aan de overkant is het een andere gemeente !), leek me dat probleemloos. Maar voor de zekerheid stond ik om 4 uur op om naar de makelaarsmeeting op de locatie te gaan. Om 5 uur hadden de 30 makelaars een volgorde bepaald wie van hun als eerste mocht kopen voor hun klanten. Het ging om een boerderij die in een 1000 bouwkavels verdeeld was. Ik wilde 1 van de 30 stukjes langs de hoofdweg. Gelukkig kon ik me, als enig aanwezige klant, bij makelaar 5 inschrijven. Om 8uur ging de verkoop van start. Na 5 minuten kwam de mededeling dat alles al verkocht was. Nou moe. En ik dan? Iemand had gewoon alles gekocht...
Tja, wie geld heeft moet investeren in de booming steden van Brazilie. Hier in de buurt zijn dat Palmas, Marabá (in Pará) en Magalhaes (in Bahía). In 1997 waren de bouwkavels hier in Palmas 800 real, en vandaag is de goedkoopste 35.000 real. En het eind is niet in zicht.

Crisis
De Braziliaanse banken deden niet mee aan de luchthandel van de Amerikanen en Europeanen, en ze draaien uitstekend. Brazilie heeft geld genoeg. Daarom heeft de regering besloten om de banken garanties te geven. Het is nu heel makkelijk om hier geld te lening voor aankoop van een auto of huis. Dat is één van de redenen waarom de grondprijs gestegen is. De vraag is toegenomen.
Wat onveranderd blijft is de hoge prijs van voorzieningen hier. Energie, telefoon, alles is schrikbarend duur. Wil je een bankrekening bij de Bradesco en ook een pinpas? En een creditcard? Dat kost je 300 real per jaar.
Een mobielabonnement kost een vast bedrag per maand. Daarvoor krijg je geen gratis belminuten zoals wij dachten. Je krijgt belminuten voor een gereduceerd tarief, die enkele malen hoger zijn dan Europese tarieven. Hoe kan een Braziliaan dat allemaal betalen vragen we ons af. Wij betalen 200 real per maand aan mobiel, zonder te bellen.
Internet kost ons 150 per maand, en de snelheid is die van 10 jaar terug.
Onze energierekening is het dubbele van NL, maar dat is logisch ivm electrische douche en airco. Gelukkig gebruiken we geen gas, alleen voor het koken. Dat is 40 real per gasfles, waar we een jaar mee doen (oma 1 per maand !!).
Ziektekosten zijn vergelijkbaar als NL, maar relatief duurder. Wegenbelasting is duurder.
Alle luxe artikelen zijn hier duurder. Kleding. Electronica. etc.
Wij hebben nu een meevaller. In Palmas is net een Carrefour groothandel gestart hier vlak in de buurt en binnenkort opent de Makro. Dat scheelt een hoop. Vooral voor de bar is dat een enorme meevaller.

Business
Die bestaat nog steeds uit onderdak bieden aan 15 families en het dagelijks avondeten geven aan 100 mensen.
Op de foto het opknappen van een huis. Het afplakken van de raampjes, alvorens te verven met verfspuit, is veel werk. Met dank aan de FHM’s van Dick.
De bar draait nog steeds prima. Claudia werkt er zo nu en dan een avondje. Aanpassingen zijn niet gepland. Menu is onveranderd.
Grootste verbetering is de nieuwe ober. Hij is professioneel. Een verademing voor wat er tot nu toe rondliep. Ziet er goed uit (echt als ober gekleed), babbelt makkelijk, is snel, vriendelijk, komt elke 5 minuten langs, etc. Aanwinst is ook de nieuwe keukenhulp.
Waar ik ook blij mee ben is de muziek. Eindelijk wordt mijn muziekselectie gedraaid. Niet voor niets een half jaar aan gewerkt.

Muziek en film
Mark vroeg onlangs of ik nog nwe dingen heb gevonden. Ik heb laatst nog even gezocht op de pc van vriend Chicao. Hij heeft een muziekcollectie van 5.000 cd's op de pc. Veelal Braziliaans en daar ben ik nog steeds geen fan van. Uitgezonderd wat ik al eens op de blog heb laten horen.
Toch wat muzieknieuws deze week. (zie clips onderin)
Ik weet nog hoe Adam Curry (Countdown) NL liet kennismaken met Madonna, en de virgin clip liet zien. Ik vond het geweldig. Onbegrijpelijk dat het niet meteen insloeg, maar nog lang duurde. En dan radio-DJ Claudia, jeweetwel die van de iets pittigere muziek, die Tatu draaide. Wat heb ik op internet gezocht om uit te vinden over die tattoo, want nog helemaal onbekend en ik wist niet hoe je het schreef.
En dan Sarah. Was ik ook meteen helemaal weg van. Weer overtuigd dat het de wereld ging veroveren. Lekkere dance muziek, mooie sexy meid, goeie clips, etc. Maar mooi niet.
Deze week eindelijk haar cd te pakken gekregen. Het is nu 9 jaar later of zo. Sarah Geels zingt nu bij een coverband die Tourdefunk heet. Ik ben één van de velen die zich erover verbaast. Is het omdat het knollebollenland NL is ? En omdat ze in het Nederlands zingt? Klik op menu rechts voor filmpjes.
Ander muzieknieuws:
Vorige week de heel aardige Duitse film Barfuss gekeken, en we vonden de muziek erg goed. Gemaakt door drie Duitse componisten. Hun muziek voor de film Der Rote Baron (aanrader !) moet je eigenlijk niet apart luisteren, want hoort echt bij de beelden.
Is bovendien 1 van mijn favoriete pc games: the red ace squadron. Wás een favoriet. Na lang oefenen dacht ik aardig te kunnen vliegen. Echter, zodra online met vooral Engelse tegenspelers, werd ik steevast direct uit de lucht geschoten...

Reizen
We hebben nog geen verslag gedaan van onze Europa reis. Maar de fotos op Picasa moeten het maar vertellen. Erg leuke vakantie en we zullen proberen het in 2010 te herhalen, met tussenstop in Rome.
Voor mensen die niets liever doen dan reizen, zijn we niet veel op stap. Het enige recente uitje was een lang weekend Jalapão met Grover. Zie Picasa.
Grover had geen moeite met Jalapão. Behalve met het stof dat het slot van de achterdeur blokkeerde en maakte dat die niet dichtkon. Demonteren, reinigen met brandstof, beetje motorolie erin, en weer verder.
Op de foto de bruiloft van 1 van de knappe dochters van tuinman João. Ze wilden persé Grover als trouwauto.

Barfuss:

Der Rote Baron trailer :

Keinohrhasen soundtrack (A Rainy Day In Vancouver) :

Sarah-Labyrint:

Sarah - Ik laat me gaan:

Sarah - Liever:

Update mei 2009

2009-05-12T19:22:00.009-03:00

De blog bestaat nu drie jaar, en ik twijfel of ik er mee ga stoppen. Eind van deze maand gaan Claudia en ik op reis naar Europa, en dat is misschien de mijlpaal.
Afgezien van de enorme taalbarriere en vele redenen om te klagen, voel ik me flink geintegreerd hier.
Dat betekent dat het heel moeilijk is om de ervaringen van nu in een eenvoudige blog posting te schrijven, en ik kan dat niet in ditjes en datjes vertellen. Het is een tweede fase, waarmee het blog thema eigenlijk passé is.
Ik kan zo 100 gekke dingen noemen van hier en allerlei ervaringen, waar ik een verhaaltje aan zou kunnen wijden, maar ik heb daar geen zin meer in. Wellicht over een tijdje en dan in een andere vorm.
Eerst maar even in het kort de fotos van afgelopen tijd afwerken.

Er was nog het verjaardagsfeest van vriendin Laura in de bar, met een prachtige chocotaart van Claudia.
En natuurlijk de komst van Mark. Ik heb geen fotos van onze bijeenkomst in Gurupi (300km ten zuiden van Palmas), behalve de fotos van mijn mobiel van de lichtbak van een restaurant (we hebben er echt gegeten) en van een reclameposter met een bijzonder Jontex product. Heb jij fotos Mark?
In Gurupi zijn we op bezoek geweest bij Arley en familie. Arley is de zoon van Rob en Vera, die genoten van hun pasgeboren kleinkind. Het werd, volgens plan, een Nederlands onderonsje, want Peter en Maria waren er ook. En we ontmoetten zelfs een Nederlander die al 30 jaar daar in de buurt woont, sinds hij Rio Formoso (toentertijd 's werelds grootstse irrigatie project) mede heeft opgezet. We kregen van Arley een Gurupi rondleiding en zijn inmiddels vertrouwd met de stad waar ook Rob en Vera hun project hebben.
Na Gurupi reden we terug naar Palmas om met z'n allen in de chacara van Marcia te verblijven. Rob en Vera besloten niet mee te gaan vanwege de pasgeborene te Gurupi.
Ik denk dat ik geen fotos hoef te tonen van de chacara. Dit paradijselijke oord is bekend.
Ik zal hier ook niet verhalen over de ervaring die Peter ons bezorgde. Dit is daar niet de plek voor. We hebben uitvoerig besproken wat ermee te doen. Zwijgen was lastig. Zeker toen we verbaasd de voorbarige email reacties lazen van vrienden. Jonge honden zullen we maar zeggen, en het was hopelijk goedbedoeld.

In Palmas heeft Mark kennisgemaakt met de sigarenclub. Zie fotos. Mark weet zich inmiddels probleemloos staande te houden in Portugees sprekend gezelschap. Lunches, borrels, dineetjes etc. Vermoeiend natuurlijk, dat wel.
Op Picasa staat nog ons bezoek aan het mineraalwaterafvulstation St. Clara. Dat is 1 van de drie merken water die we hier drinken. Onze buurman Wirlane bracht ons daar.
Op de foto ons ontbijt. We proberen er regel van te maken om de dag om 8 uur te beginnen met brood, koffie en verse sinaasappelsap. Mede dankzij Carmen die elke werkdag om die tijd komt helpen met de huishouding. Extra gezellig zijn maandag en vrijdag, want dan schuift ook tuinman Joao aan.
Mark was helaas al weer snel naar huis. Natuurlijk allerlei feestjes missend, die we afgelopen weken hebben genoten.
Mijn verjaardagsfeest gister was klein. Ik wilde het eigenlijk overslaan maar het lukte niet. We zijn met vrienden op het terras van Odessa gaan zitten. Claudia zorgde voor de borrel en een perfecte chocotaart
met aardbeien.
Vanmiddag ben ik met vrienden naar de Agrotins geweest. Die was een stuk professioneler dan vorig jaar. Vele instanties, bedrijven en universiteiten laten zien wat ze te brengen hebben op het gebied van agronomie. Op de foto een rijdende biodiesel fabriek, bedoeld voor deze gelegenheden. Maakt van allerlei plantaardig oliehoudend materiaal diesel.
Tot zover de update.

Rustig

2009-03-29T12:49:00.002-03:00

De laatste tijd geen foto's gemaakt, niet gereisd en weinig beleefd dat hier gemeld hoeft te worden.
We hebben onze huurcontracten verbeterd (5 pagina's inmiddels) en het lijkt erop dat men ze accepteert. De bar gaat zijn gangetje en Claudia maakt vandaag (zondag) een uitstapje met haar 2 hulpkokkinnen naar Novo Acordo. Ik zie de camera hier liggen, dus foto's hoeven we niet te verwachten. We zullen wel fotos maken als Mark op bezoek is. Mark is inmiddels gearriveerd in Pontalina, waar hij te gast is bij Peter. Volgende week verzamelen we in Gurupi, waar we te gast zijn bij Rob, en gaan dan naar de chacara van Marcia.
De sigarenclub rookt gewoon verder. Omdat veteraan Chicão voor zijn werk geplaatst is in Colmeia en doordeweeks niet in Palmas vertoeft, heb ik de taak gekregen om de vrijdaglunches te regelen. Let wel: alle 40 mannen moeten wekelijks telefonisch uitgenodigd worden. Omdat Chicão de club mist kwam hij vrijdagavond in de bar met 7 clubmannen en vrouwen. En gister zijn we met een groepje uitgeweest. Eerst geborreld op de esplanade van Palmas, daarna naar een nieuwe en chique bar-restaurant, welke vrijwel exact is wat Claudia zou willen hebben.
En zojuist mijn eerste posting gemaakt op de bbq-blog. Deze blog is door mijn vrienden opgezet om hun gezellige bijeenkomsten te beschrijven, maar heeft recentelijk een wending gekregen, omdat alleen Dick en Peter nog schrijven. De blog is nu van het type: technisch uitweiden over iets dat je onlangs gezien hebt. Ik heb de grawlix aangepakt, en die was buitengewoon tijdrovend.

Crisis

2009-03-19T19:54:00.000-03:00

In Brazilie wordt veel gebabbeld heb ik eens geschreven. En in de top 10 van babbelonderwerpen staat het praten over anderen, maar ook het praten over politiek. De crisis is in onze regionen geen onderwerp van gesprek.
Dat komt omdat hier de crisis ernstiger is dan alleen economisch. In onze regio staat de ontwikkeling stil onder invloed van het wegsluizen van gemeenschapsgeld. En men weet dat die crisis zal voortduren tot voorbij de economische crisis.
Als ik de verhalen van Claudia goed interpreteer is de huidige gouverneur van Tocantins hard bezig om deze deelstaat een heel eind terug te zetten in ontwikkeling. En de burgemeester van Palmas is vast met van alles bezig, maar het kan niet veel goeds zijn. De stad en de provincie verloederen zichtbaar. De mensen klagen. Helaas beseffen ze niet dat ze zelf verantwoordelijk zijn.
Bij de vorige burgemeesters verkiezing in Palmas gingen drie kandidaten nek aan nek. Ze gaven elk 20 miljoen real uit aan hun campagne, deels publiciteit en deels opkopen van stemmen. Dat zijn enorme bedragen voor een stadje van 180.000 inwoners. Maar iedereen doet hard mee aan cliëntelisme, corruptie, stemmen verhandelen, etc. En nu moeten we het bezuren.

Volgend jaar kiezen de Brazilianen voor een nieuwe president. Gelukkig dat in Brazilie digitaal gestemd wordt (eerste land waar dat gebeurde), want behalve een opvolger van Lula stemt men nogal wat:
* President en vice-president
* Senatoren en Afgevaardigden (resp. 3 per deelstaat en tussen de 8 en 70 per deelstaat)
* Gouverneurs en vice-gouverneurs (1 per deelstaat)
* Leden van de Assembléias Legislativas (die honderden leden heb je in alle deelstaten en heten Deputado Estadual)

Hoewel Claudia zegt niet geïnteresseerd te zijn in politiek, weten we natuurlijk wel beter. Zo vertelde ze me net tijdens de lunch wat de partijstrategieen en deals voor 2010 zijn, en gaf al een voorzet op de uitslag van de verkiezingen. De kandidaten voor de gouverneur van Tocantins zijn beroerd. Niks idealisten die zich inzetten voor de ontwikkeling van de deelstaat.
En Claudia verwacht een campagne die afgelopen campagne gaat overtreffen in lawaai.
Deze crisis gaat door.

En hoe zit het dan met de kredietcrisis waar iedereen zo mee bezig is?
Veel Brazilianen zien het niet somber in, inclusief Lula. Wellicht heeft het land nog wat troeven achter de hand. De rente is hier nog altijd absurd hoog, terwijl de banken, incl de Braziliaanse tak van de HSBC, enorme winsten hebben gemaakt in 2008. Brazilie heeft geen luchtbelinvesteringen gedaan (daarentegen is het eigenlijk nooit zonder stroeve kredietvoorziening geweest, waardoor het land internationaal slecht vooruitkomt).
Maar dat er in de industriele regios problemen zijn kan niet ontkent worden. Een aardige opsomming: link.

Bingo

2009-03-17T22:07:00.007-03:00

Een paar weken geleden werd de Stihl grastrimmer van tuinman João gestolen, terwijl hij ergens aan het werk was. Voor hem een drama want het is een belangrijke inkomsten bron voor hem. Claudia's familie heeft vorig jaar gezorgd dat hij het kon kopen met een overheidslening, en het apparaat was net afbetaald.
Een nieuwe kopen is duur: 1800 real.
Dus besloot Claudia een bingo te regelen, waarmee genoeg geld zou binnenkomen om de aanbetaling te kunnen doen. De bingopapiertjes werden gedurende enkele weken aan iedereen verkocht die João kent, voor 5 real. Totaal 160 velletjes verkocht. Als bingoprijs kochten we een ventilator.
De bingo werd zondagavond gehouden in de bar, en de opkomst was groter dan verwacht en toen de avond inviel zat de bar vol. Iedereen heeft het beste voor met de tuinman.

De bingo viel maar niet, dus het werd echt spannend. De spanning werd hoorbaar toen iemand zei bingo te hebben en we konden het na een check ontkennen. Iedereen joelde.
Op de foto de jonge winnaar, en daarachter neef Marcilo die de bingo deed.
Foto met de lange tafel: 4 van de 6 knappe dochters van João, waarvan 1 een relatie heeft met de neef van Adelice (de jongen met het blauwe shirt).
Vandaag is João hier wezen grasmaaien en hij is helemaal gelukkig.

Huis

2009-03-08T18:19:00.009-03:00

Vorige week zondag mijn maandelijkse uitje met Grover. Dit keer met vriend Gero en een paar van zijn vrienden naar een waterval die ik nog niet kende. Gero is kunstenaar (een echte dus zonder geld en huis). Maar toch heeft hij een stuk grond in Taquarucu geregeld en gaat vast en zeker een originele constructie maken.
Met wat werk tijdens carnaval heeft hij geld geregeld. (Hij heeft ons een schilderij verkocht, maar dat heeft hem niet veel opgeleverd.)

Fotos van ons straatje. De zand-grind combinatie absorbeert goed en ligt redelijk stabiel. Omdat het zo nat is zakt het zand niet naar beneden. Afwachten hoe het gaat. Voorlopig klagen de mensen nu over zand in huis. Het gras groeit hard in het zand, en zo wil ik het.
De rups is volgens de bioloog hier van een wesp. Ik dacht dat rupsen altijd vlinder werden. Dergelijke rupsen moet je niet aanraken, want dat geeft urenlang flinke pijn aan je vingers.

In dit stukje zal ik ook even kattenieuws vertellen. We dachten aardig wat gehad te hebben:
Okkie bijna dood door teveel medicijnen, nachtenlang verzorging. Bic drie operaties gehad, heel wat nachten slaap verloren voor verzorging en Bic uiteindelijk overleden door verboden gif dat onnadenkende mensen hebben neergelegd voor ratten, idem Laranja. Bandolera laten doodmaken omdat hij ondanks sterilisatie te gevaarlijk voor andere katten en onhandelbaar was. En nu hebben we Tokkie de zwarte kat van oma die zelf op reis is.
Tokkie waren we kwijt en kwam de volgende dag, vrijdagochtend, zwaargehavend, waggelend en piepend aan. Hij bleek aangereden door een auto.
Zijn voorkant is helemaal stuk. Neus gebroken, kaken gebroken, onderkaak vel helemaal losgetrokken, op zijn kop ontvellingen en tong helemaal kapot.
Dus direct naar onze dierenarts Rosalba. Maandagochtend op ziekenbezoek en misschien mee naar huis, waar hij een lange en lastige verzorging zal krijgen omdat hij niet kan eten en drinken.

Klein Brazilie

2009-03-08T17:59:00.004-03:00

De periode tussen kerst en carnaval was het stil in Palmas, net als vorig jaar.
De sigarenclub heeft maar een paar lunches en avonden gehad. De meeste leden reizen veel. Toch hebben ze minimaal wekelijks contact met elkaar via de mobiel.
Omdat Brazilie de hoogste telefoontarieven van de wereld heeft en wij niet kunnen afschrijven, doen wij daar niet aan mee.
Maar afgelopen maandagavond was het volle bak op de club. Vrijwel compleet, en veel vrouwen. Wat meehielp was dat veteraan Chicão zijn verjaardag vierde.
Het vaste restaurant waar we altijd in de tuin zitten had de 3m tafel met 6m verlengd en het weer was vertrouwd lekker. Er werd m.i. teveel genetwerkt, maar de vrouwen waren gezellig.

De volgende dag vlogen vriend Ronaldo en ik naar Brasilia, om Richard (van asfaltbedrijf Ooms) te ontmoeten, die met de handelsmissie van Eurlings en Balkenende meewas (o.a. São Paulo, Brasilia en Rio)
Maandag was Richard in São Paulo en had daar asfaltman Alvaro al ontmoet.
Nacional Asfaltos besloot om Richard de fabriek in Goiania te laten zien en dus vlogen we daarheen. Kostte de hele dag maar was nuttig, omdat deze fabriek wellicht tot test fabriek kan worden verbouwd.
Donderdag liet Ronaldo mij over aan de handelsmissie, en ging zelf naar een mis die werd opgedragen aan zijn overleden moeder.
Dus was ik aanwezig bij toespraken van o.a. de NLR, ministers Eurlings en Jobim, Embraer en andere grote bedrijven. De presentaties waren prima qua presentatie maar inhoudelijk niet to the point, zeker de Braziliaanse. De missie is wel op hoog nivo georganiseerd. Veel drukwerk in het Portugees en alles met tolken (met een mobiele koptelefoon was dus alles in het Engels of Portugees te volgen). De missie is georganiseerd door de FME, EVD, ministeries, ambassades en consulaten.

Toevallig reisde ook Chicão in ons vliegtuig van Palmas naar Brasilia, om daar wat te gaan lobbyen voor hemzelf. Chicão had uiteindelijk weinig om handen deze week omdat zijn lobby plannen misliepen. Hij heeft mij het centrum van Brasilia laten zien, waar ook 's avonds veel te doen is. In een leuke bar aan het meer van Brasilia kwamen we de Braziliaanse vice-minister van havenwerken tegen, die betrokken is bij de missie.
Woensdag avond hoorde ik dat vriend Eduardo zijn 50ste verjaardig viert in Brasilia, en zijn vriendin Polyanna (inmiddels vriendin van Claudia) ook zou komen uit Palmas.
Hoewel vrijwel middernacht toch de taxi gepakt richting de wijk waar de villa's zijn. Het feest was in de enorme villa van een Tocantins afgevaardigde, in wiens buitenhuis in de buurt van Palmas al eens geweest ben. Het feest was nog groter dan ik verwacht had (pas na uren in de tuin geborreld te hebben ontdekte ik het zwembad), en gelukkig was ik nog in pak.
En eindelijk kon ik de oprichter en held van Tocantins ontmoeten, oud-gouvernadeur Siqueira Campos. Hij heeft drie jaar geleden nog campagne gevoerd tegen de huidige gouvernadeur en voert momenteel een rechtzaak tegen hem omdat hij stemmen heeft gekocht.
Van de sigarenclub waren er Chicão en Severiano (zie eerdere blog).
Toen ik vertrok had Eduardo met een groepje een bandje gevormd met trommels en gitaren, en een vijftigtal gasten zou zeker tot en met ontbijt doorgaan.
Ik heb me uitstekend vermaakt en genoot van de beste Chili wijnen en was blij dat Chicão ergens in huis een humidor met rijpe Cohiba sigaren vond.

NL revisited

2009-02-23T11:09:00.005-03:00

Ik was erg benieuwd hoe ik NL zou vinden, na 27 maanden Brazilië.
En na twee weken kan ik concluderen dat wat mij betreft alle voordelen, (voor)oordelen en nadelen ongewijzigd zijn. NL is klaar, vol en ongezellig.
En ik ontkwam er niet aan om een balans te maken met Brazilië. Tegenover een lange lijst met voordelen van NL staat weinig aan Braziliaanse kant. Wat ik helderder zie na mijn bezoek is hoe groot de puinhoop in Brazilië werkelijk is. De slechte mentaliteit van de Brazilianen zit echt diep verankerd weet ik nu. En toch verkies ik om in Palmas te wonen. Onveranderd.
Toen ik over NL vloog zag ik weliswaar mijn vaderland, maar ik beleefde het als iets van een vorig leven. Passé. Overigens is er geen land waarvan ik voel dat het land en de bevolking helemaal mijn thuis is. Na twee weken in NL (regenachtig, 2 graden dus koude voeten, kurkdroge vrieslucht die huid verschrompelt en lippen laat barsten) was ik wel weer vertrouwd met alles. Rijden op automatische piloot, dus zonder opletten vanzelf de juiste weg kiezen, alsof ik niet weg geweest ben. Alles nog op dezelfde plek.
Maar in Palmas heb ik veel meer thuisgevoel. Of noem het een baarmoeder-gevoel.

Enorm geboft met alles: vlekkeloos programma week 1 en nog sneeuw als bonus. Week 2 was gezellig met vrienden en familie.
In NL meegemaakt:
Mijn trein vertrok niet en na anderhalf uur kon het station nog steeds geen informatie of advies verstrekken. Mensen die hun kaartje niet in Hoorn gekocht hadden kregen hun geld niet terug.
Een overval in Diemen. Een 60jarige man werd van enkele tonnen euros beroofd en werd 50 meter aan zijn arm meegesleurd door een wegscheurende auto.
Files, maar die vielen best mee. Wegwerkzaamheden want asfalt heeft geleden onder vorstperiode. Parkeermeters die het niet doen of die je met chip moet betalen, zodat parkeren heel vervelend wordt.
Drie vertrouwde restaurants vielen niet mee, maar drie restaurants in Hoorn waren top.

Luciano and Alvaro in Holland

We kwamen zondag aan in de sneeuw en werden opgehaald met de taxi. Luciano en Alvaro verbleven in hotel in centrum Hoorn, en ik bij mijn ouders. We hebben die middag een flinke wandeling gemaakt tot ze stopten met klagen over de kou en niet meer elke 50m om koffie vroegen. Maandag en dinsdag waren er de dagen met Ooms. Ik had 4 presentaties gemaakt en gelukkig presenteerde Alvaro de belangrijkste. Alles ging prima. Het samenwerkingscontract is getekend en het echte werk kan nu beginnen. Geen idee of en hoelang ik daarbij betrokken zal blijven.
Woensdag was de toeristische dag met een huurauto, en 's avonds eten bij Annemarie van District V. Donderdagochtend nog even naar Ooms om met de ingenieur de bouwtekeningen van de fabriek te bespreken. Daarna naar Rijksmuseum (ook voor mij nieuw) en rondvaarttocht. De mannen besteedden veel tijd aan souvenirs (kleding) kopen voor de familie thuis. Eten bij Odessa en ontmoeting met Marco en Ramses. Was vluchtig want de mannen waren onrustig. Vooral Alvaro. Hij liep die avond te zingen want hij was dolblij weer terug naar Brazilië te gaan. Maar ik denk dat ze zich prima vermaakt hebben, want na hun terugkomst kreeg ik een lovende email van Ronaldo.

Bezoek NL Feb 2009

Vrijdag startte de week van boodschappen doen en avonden met vrienden en familie. Vrijdagavond bij Mark, zaterdag avond feest bij Dick die zoals vanouds voorbereidingen had getroffen. Zondag naar mijn ouders waar mijn zus op bezoek kwam. Maandag boerenkool eten bij Rob en Vera. Dinsdag en donderdag naar mijn ouders, en woensdag kwamen Carla en Marcel op bezoek bij Mark.
De terugkomst in Brazilië was typisch. Het hotel in Sao Paulo ligt in universiteitswijk, en het was vrijdagavond voor carnaval. Dus alle barretjes stampvol en de hele nacht lawaai. Om 's ochtends in te checken en door de douane te komen waren er enorme rijen. Totaal 65 minuten over gedaan, en gelukkig had ik besloten om 2 uur van te voren aanwezig te zijn ipv de gebruikelijke 1uur voor nationale vluchten. TAM liet me volledig betalen voor het overgewicht, hetgeen meeviel. Toen iedereen de stoelriemen vast had voor vertrek vertelde de piloot een band te gaan verwisselen. In Brasilia aangekomen was het gangpad voor connecting flights afgesloten, en ontbraken er bordjes. Personeel stuurde me het bos in, en na een lange omweg vond ik de route. Ik moest me overigens nog 4 uur vermaken voor de vlucht naar Palmas.
Bij aankomst in Palmas (bewolkt, 29 graden, 90% vochtigheid en wind die zo zacht voelt alsof ie je streelt) bleek Claudia er al meer dan een uur te staan. De aankomsttijd op het ticket was fout want de computer had de tijd van Brasilia (met zomertijd) aangehouden en niet de tijd van plek van aankomst. En dat er in dit land niets goed gaat kon Claudia vertellen met een lange lijst van haar belevenissen afgelopen 2 weken en dingen die we op moeten lossen.
Door een grillig dag- en nachtritme, reizen, veel te weinig slaap, temperatuurverschillen, belevenissen en Braziliaans gedoe, etc van de afgelopen maanden, ben ik doodmoe. Ik ga de siesta weer inlassen.

Twee langlopende projecten

2009-02-05T23:51:00.003-03:00

Zodra ik over een kronkelige weg rij, komt automatisch het prachtige liedje van McCartney in me op: The long and winding road, That leads to your door, Will never disappear. Ive seen that road before. It always leads me here, Lead me to you door.
Maar maf is het liedje dat in me opkomt als ik een grindpad zie:
En langs het tuinpad van m'n vader, Zag ik de hoge bomen staan, Ik was een kind en wist niet beter, Dan dat 't nooit voorbij zou gaan
Als stadsmens ben ik niet opgevoed met kronkelwegen of tuinpaden. Maar een soort tuinpad heb ik nu wel en er liggen een paar vrachtwagens grind op. Nu nog kronkels.

Het heeft twee jaar geduurd maar we hebben een keukenblok dat het doet en ons prima bevalt. Er gaat best veel in, maar niet alles. Een groot keukendressoir gaat er ook nog wel eens komen. En een buro moet ook nog, want ik zit nu al 2 jaar op een badkamerdeur te typen. En het zwembad staat ook hoog op de prioriteiten lijst.
De laatste etappe van het 'kunst en vliegwerk' keukenblok viel nog niet mee. Poly-urethaanverf (autolak) doet het alleen bij een professionele drukspuit. Na enkele dagen schuren en PU-gronden, ging de definitieve laag niet goed: sinaasappelschil-effect. Dus naar de autospuiterij gebracht. Hainan rood is een GM kleur.

Thuis(gevoel)

2009-01-31T20:26:00.010-03:00

Gister naar een feestje geweest, ter ere van de beëdiging van clubgenoot Severiano tot 'presidente do Tribunal de Contas do Estado' (=Rekenkamer, controleert uitgaven van publieke sector). Het feest was mede georganiseerd door vrienden Ronaldo en Eduardo, en het was geweldig de sigarenclub hier ruim aanwezig te zien. Een chique feest van honderden belangrijke mensen, maar waar je je meteen thuis voelt omdat een veertigtal mensen elkaar als dikke maatjes beschouwt, je omarmt, lol maakt en gezellig is.
De club dames is idem dito, zelfs al zijn die iets minder aanwezig op de clubbijeenkomsten 2 keer per week. Zij zien elkaar toch vaak in het kleine Palmas en spreken vaak onderling af. Zoals Claudia die nu naar de sportschool gaat met Laura, vriendin van Ronaldo.
De club levert meteen een netwerk en toegang tot alles en iedereen, maar vooral een thuisgevoel.

In het kranteknipsel zie je Severiano. En je leest dat het minimum salris in Brazilie naar 465 real gaat. Dat is een richtgetal voor de huur die we vragen. Een verhoging van 12%, terwijl de inflatie in 2008 10% was. Je leest ook over een gemeentesecretaris die een maagverkleiningsoperatie deed en zal overlijden. Het schijnt een gevaarlijke operatie te zijn. Je leest ook dat de band Araketu op het carnaval van Palmas zal zijn. Dat wordt georganiseerd door Paulinho, en van hem kon je een foto zien aan tafel gezeten, op mijn vorige posting over Marabá. En je leest over geweld en toename van werkloosheid.

Op het feest van Severiano (niemand, ik ook niet, had een camera mee, maar uiteraard liepen er fotografen en videomensen rond. Ik zal eens informeren wie dat zijn. We ontmoeten Manoel Pires, vader van het 15jarige meisje van eerdere posting op het feest. Hij nodigde ons uit om bij hun thuis de fotos en videos te bekijken) hoorde ik een opvallend verhaal.
Het stadje Porto Nacional, 60km ten zuiden van Palmas, levert heel veel piloten. Het blijkt dat het vliegveld van het stadje erg oud is. Een zekere heer Rodrigues heeft een reeks vliegvelden opgezet in de jaren dertig onder de Pan-Am route van New York naar Buenas Aires, voor eventuele noodlandingen. Dat zou goedkoper zijn dan steeds omvliegen langs de kust. Tocantins lag onder de route en heeft een viertal vliegvelden die eigenlijk buitenproportioneel waren. Het vliegveld van Palmas is naar die meneer genoemd.

Ik zal even aandacht geven aan 'rondom huis'. Niet omdat daar iets bijzonders gebeurt, maar omdat ik er fotos van heb. Bijvoorbeeld van de wijze waarop 2 katten van oma een waterplas oversteken. En een foto van de cactussen in bloei. Een bloemstengel van 8 meter. De cactus gaat na de bloei dood. De tuinman heeft inmiddels de boel opgeruimd, en de stengel bewaard. Onze vriend Gero maakt daar een didgeridoo van.
Een foto van Joao de tuinman aan het snoeien. Naast ons terrein zijn we flink aan het planten.
Een foto van de munt-plant zodat NL vrienden straks hun cocktail hier kunnen maken met tuinverse munt.
Bananen, citroen, limoen, en nog 20 fruitsoorten, alles in eigen tuin.

Marabá

2009-01-31T11:53:00.003-03:00

Marabá

Deze week eindelijk het ene woord gevonden om de Braziliaanse mentaliteit te beschrijven: onverschillig. Uit hun onverschilligheid stammen hun eigenschappen die ik al eerder beschreven heb: onverantwoordelijkheid, respectloosheid, alles stukmaken, alles kwijtmaken, niet vooruitdenken, niet goed omgaan met geld, niet klagen over dingen die niet goed gaan, niet ingrijpen maar alles op hun beloop laten. Deze week hoorde ik dat antropologen denken dat Brazilianen dat te danken hebben aan de katholieke kerk, die ze tot laksheid aanzet.

Even voor de duidelijkheid, dit vind ik gelden voor het meerendeel, maar niet voor de bovenlaag van Brazilianen. Wat me aan deze bovenlaag erg verbaast is het volgende.
In dit land is het moeilijk ondernemen. Kijk de internationale statistieken er maar op na. Qua ondernemersvriendelijkheid staat het op de 160ste plaats in de wereld, met name door burocratie. Geen vrolijke cijfers. Als je dan nog bedenkt hoe moeilijk het is om personeel te vinden en te houden. Laat staan goed of geschoold personeel. Vrijwel onmogelijk.
En toch barst het land van de ondernemers en is de economie groeiend, zelfs in crisistijd. Niemand in Brazilie denkt negatief. Men is niet altijd even trots op de puinhoop waarin men de zaken moet doen, noch op de omslachtigheid, maar men roeit hard met de riemen die men heeft.
Dus ondanks alle problemen van dit land (denk ook aan het tijdverlies in transport en verplaatsing, het wachten op alles en iedereen) groeit dit land. Hoe slecht moet een land het dan voor elkaar hebben om niet te groeien?

Maar ik wil even terugkomen op de mensen die Brazilie in turbo-stand zetten, zoals Ronaldo. Ik ben een weekje met hem op pad geweest naar Pará, de provincie ten noordwesten van Tocantins. De provincie waar het echte wilde westen is. Waar slavernij bestaat en schietpartijen om niets.
We spraken in het hotel politiemensen die met jeeps en rugzakken de wildernis intrekken om op afgelegen plekken te komen waar ze slavernij vermoeden. We spraken een man van het electriciteitsbedrijf, die vertelde hoe moeilijk het is om de electriciteit af te sluiten als mensen een jaar niet betalen, omdat die mensen hem bedreigen met een pistool als ie aan de slag wil. De stad waar we op bezoek waren heet Marabá. Volgens zeggen moet je hier erg opletten, want in deze avonturiersstad, waar ook Claudia's vader woont, vallen dagelijks doden door geschiet. En voorzichtig deden we natuurlijk.
Want Ronaldo ging op handelsmissie. Onder andere bij de burgemeester die hij geholpen heeft bij de verkiezingscampagne. Maar ook helpt bij het aandragen van personeel, bij projecten en prive. In ruil verwacht Ronaldo asfalt te kunnen leveren, terwijl daar nog niet over gesproken is. Tevens was de missie om allerlei mensen te ontmoeten, een verkoopkantoor op te zetten, een huis te regelen voor de vertegenwoordiger daar, stukken grond kopen voor allerlei plannen, grond regelen om samen met Petrobras een asfaltdistributieplek en -fabriek te bouwen, een projectontwikkelingsdeal maken met een mevrouw die in de stad een enorm stuk grond heeft, vrienden en vrienden van vrienden in contact brengen met de gemeente Maraba. En nog zo wat dingen. Ik heb enorm veel gezien. Ronaldo denkt groot en slim, en hij weet met een sneltreinvaart de dingen te regelen die anderen in een mensenleven nog niet in beweging zouden krijgen. En het grappige is dat hij heel bescheiden is, vriendelijk en hulpvaardig. Niet wat je verwacht als je ziet hoe hij voortraast. Ik zal zijn briljante werkwijze in toekomstige stukjes vertellen.

Even wat tekst wijden aan Marabá, de grote stad aan de rivier Tocantins. De bruine Araguaia rivier heeft zich daar al bijgevoegd en de hoeveelheid water is enorm. Hoewel dit officieel bij de Amazone hoort, stroomt de Tocantins zelf in zee, bij de hoofdstad Belém, van deze provincie die Pará heet. En aan die naam dankt de paranoot zijn naam. De boom groeit hier volop. Ik heb wat fotos gemaakt. Op het omhakken van deze boom staat gevangenisstraf. Ik moet hier meteen bij vermelden dat deze provincie, de grootste van Brazilie als ik het wel heb, enorm leeggeroofd is van bomen.
Marabá is een grote gemeente. In de stad wonen 250.000 mensen en erbuiten nog eens 150.000. Want de gemeente is groot. De verste wijk is 200km verderop. Recordhouder is de gemeente Santarem, die wijken heeft die 1000km van elkaar liggen. De stad is een puinhoop, ook qua administratie. En omdat Palmas een voorbeeld stad is, heeft Ronaldo de twee burgemeesters gekoppeld. Ronaldo wordt op in Maraba als dé grote man beschouwd. Geld heeft de stad genoeg, hun gemeente budget is 400 miljoen, twee keer zoveel als Palmas. Marabá zal in 2015 meer dan 1 miljoen inwoners hebben, en het is logisch dat Ronaldo daar wat mee gaat doen. Onroerend goed is er al net zo duur als in Palmas.
Het is de bedoeling dat de deelstaat Pará binnenkort splitst. Marabá wordt dan hoofdstad van het zuidelijke gedeelte. De huidige hoofdstad Belém wil het tegenhouden want dan verliezen ze de ijzermijnen van Carajas. Dat is de grootste ijzervoorraad ter wereld. Op de fotos een trein met 380 wagons onderweg naar 1 van de 10 ijzerfabrieken die erts verwerken. De mijn ben ik niet geweest. De mijn schijnt een heuvel te zijn, en ligt 180km verderop. Daar komt ik dit jaar nog wel.
Ook cultureel is de stad niet ontwikkeld, maar ik heb wel twee keer per dag vis gegeten en die is geweldig hier. Tucunaré en pirarucu, een reuze meerval die 2m kan worden. Ik heb Tacaca soep gegeten, recept van indianen: garnalen ongepeld in een zure bouillon met jambu bladeren. Die bladeren hebben op je tong hetzelfde verdovende effect als pepermunt. Niet te eten. Wel lekker is de Eend (of kip) in Tucupi. Dat is een dunne saus van cassave-sap en peper. Het moet gekookt worden anders is het giftig.

Meisje-Vrouw

2009-01-18T20:21:00.003-03:00

Maria Pires

Brazilianen kun je natuurlijk een feestje laten bouwen. Vorig jaar was ik bij het Juninho feest in Goiania georganiseerd door 2 tantes, nu was ik bij het 15de verjaardagsfeestje van een achternichtje* en vooral dit laatste feest was indrukwekkend. (*Claudia's zus Carla is opgevoed door een oom, vandaar dat die tak van de Pires familie zo nu en dan op de weblog passeert. Het meisje, Maria heet ze zoals vele vrouwen hier, is een nichtje van Carla).
Ik zal enkele punten opnoemen waarom het feest bijzonder is voor mij.
1. De decoratie. Kijk eens even naar de tafel met bonbons. Claudia heeft een chocalatier cursus in NL gedaan en weet dat in NL vrijwel geen decoratie materialen te vinden zijn. In Palmas zijn er winkels in gespecialiseerd. Versieren kunnen de Brazilianen. Maar je hoeft maar te kijken naar carnaval in Rio om dat te weten.
2. Allemaal in pak en in het lang, zoals voorgeschreven in de uitnodiging (Social Completo heet dat hier). En net als bij een gala voegd dat veel toe.
3. Ik in een pak. Op de warmste plek van Amerika in een pak. Maar ik wist natuurlijk dat de zaal prima geklimatiseerd is.
4. Claudia op hoge hakken. Echt 10cm hoger. Zag er prima uit.
5. Claudia opgemaakt en met glitters in haar. Helaas geen goede fotos, maar ze zag er perfect uit.
5. Voor mij voor het eerst dit traditioneel feest meegemaakt.
6. De familie van Carla. Bijzonder omdat deze politieke tak van de familie 1 van de peilers is van het ontstaan van Tocantins en Palmas. Maar ik vond ook de jonge generatie bijzonder. Slimme en energieke mensen.
7. Een feest dat niet zomaar stopt. Maria is pas maandag jarig en wilde dat het doorgaat. Zondag werd er doorgefeest bij haar thuis, waar we 's middags geweest zijn. Velen hadden niet geslapen.
8. Echt iedereen heeft het naar zijn zin. Iedereen heeft gedanst. Ik ook!
9. Eindelijk in de feestzaal hier om de hoek geweest. Prima plek. Na elke slok wordt je glas bijgevuld. En er is geen moment zonder eten.
10. Eh,

Het feest is van de 15de verjaardag van een meisje, en traditioneel is dan het thema dat het meisje een vrouw wordt.
De uitnodiging heb je op de vorige weblog posting gezien. In die stijl was het feest aangekleed en verzorgd. Bij binnenkomst in de hal wordt je kado aangenomen en voorzien van label. Vervolgens begroet je het gezin voor je naar binnen gaat. Alles wordt op video en foto gezet. Deze ceremonie was van 22:00 tot na elven. Alle gasten kennen elkaar dus de sfeer zat er meteen in. Binnen was een grote videowall met een voorstelling van haar jeugdfotos.
Rond middernacht begon haar show. Ze had gekozen voor een soort musical binnenkomst. Op de fotos kun je een grote glitterende ster zien. Die ging open en daar kwam ze door naar binnen. Vanwege de rookkanons zijn de fotos vaag. Statig de trap af op muziek van muzikanten (o.a. violist) en zangers. Daar wordt ze begeleidt door haar vader voor het 1ste ritueel. Op de fotos zie je dat, namelijk het verwisselen van schoenen door de vader. Het meisje krijgt nu schoenen met hoge hakken en wordt vrouw. Leuk.
Daarna begint een heel gedoe van speeches en zingen, maar wel in een vlot en duidelijk tempo en dus prima vermaak.
Na dit alles kwam haar uitnodiging aan alle gasten om te dansen. Dat was erg leuk en ingestudeerd met haar broers. Zie video. Als onderdeel van een dansje nemen haar broers haar lange rok weg en blijft ze met een korte rok. Het feest kan beginnen. Hoewel de DJ van allerlei muziek door elkaar husselt zit de stemming er goed in en het feest gaat door tot het ochtendgloren.
Precies op het moment dat Claudia haar hoge hakken uit deed, deelt Maria slippers uit, bedrukt met haar naam. Claudia dus verder op slippers. Later werd ook nog een kussentje met pop uitgedeeld, en dat schijnt er ook bij te horen.
Op de laatste foto zien we zus Carla met enkele van haar stiefbroers en zussen, bij Maria thuis de volgende dag.

2009 van start in Miracema

2009-01-12T21:51:00.006-03:00

Tocantins heeft prachtige zonsondergangen, zoals vanavond. Flarden wolken kleuren feloranje en steken af tegen de blauwe hemel. Honderd papegaaien vliegen kwetterend over ons huis. Maar het is gloeiend heet en het heeft al weken niet geregend. En we zitten nu midden in het regenseizoen. Zelfs 's nachts is het erg warm.
Ik heb weinig puf om veel te schrijven, dus ik hou het bij twee uitjes naar Miracema.
We waren daar op 1 januari omdat neef Junior beëdigd werd tot burgemeester voor de tweede en laatste termijn. We woonden de mis bij die werd geleid door onze Belgische vriend Philip die zoals bekend sinds kort bisschop is. We hebben hem nauwelijks gesproken, zelfs niet op het dinerfeest erna, omdat hij populair is. En bovendien liet nicht Marcia de whisky zo snel komen dat ik binnen de kortste keren nauwelijks meer op mijn benen kon staan. Het was uiteraard gezellig.
Ik zal nog kort even uitwijden over deze foto (met Marcia en dochter van nicht Keila). In Brazilie maakt men fotos van vrienden en familie. Liefst van zo dichtbij mogelijk en zoveel mogelijk. Fotos zoals ik normaal maak vinden ze wel mooi, maar eigenlijk niet zo interessant. In Pontalina werden mijn fotos openlijk afgekeurd omdat ik ze van te ver weg maakte. Iets wat geweldig populair is hier, is fotos van jezelf maken met je mobiele telefoon, vanaf gestrekte arm. Eventueel met vriend(in) naast je. Honderden fotos. En op elke nieuwe plek of met elk nieuw gezelschap krijgen ze weer inspiratie om het te herhalen.

Chacara jan 2009

Dit weekend gingen we naar Marcia's chacara met zus Carla en broers Junior en Silvan. Met 3 x 3 kinderen. En oma.
De fotos (klik op bovenstaande foto) doen uiteraard denken aan eerdere uitjes naar deze plek. En er was weinig verschil, behalve de herrie van de kinderen en de enorme hitte. Voor de lezers in NL is de hitte nu moeilijk in te beelden. Maar als het in NL twee van deze weken was, lag het openbare leven stil, waren de bejaarden met de mussen van het dak gevallen, en zouden verschrompelde koeien met hun benen omhoog in het verdorde weiland liggen. Hier gaat alles gewoon door. Maar zelfs de familie van Claudia had de neiging tot zweten. In deze periode hoort het juist koel te zijn. De wolken horen een zonneschild te vormen. Dus veel zwemmen, insmeren, en drinken. Het insmeren vergeet ik altijd en ik merk het. En het drinken wordt je zat, want met 3 liter cola of bier per dag zou je enorm uitdeien. Dus je moet altijd enorme voorraden water en light drinken paraat hebben.
We hebben nog een boottochtje gemaakt naar de overkant, waar een andere chacara is van de Pires familie, de politiek meest beroemde tak. Die was aanwezig.
Wellicht ga ik deze mensen eind deze week weer zien. In het enorme feestcentrum dichtbij ons huis wordt het feest gevierd van de 15de verjaardag van een dochter. In sommige families wordt dat groots gevierd, al is het een ouderwets ritueel. De uitnodiging is indrukwekkend. De enveloppe was in caligrafie geadresseerd. Of ik er heen ga is de vraag. De mannen en jongens moeten in keurig pak. En dat terwijl ik een zwembroek al te warm vind.
Voorlopig alleen zorgen gemaakt over de tuin. Vandaag voor het eerst weer aan het tuinsproeien gegaan.

Kerstvakantie 2008

2009-01-01T14:49:00.005-03:00

'I love it when a plan comes together', was de slotzin van de sigarenrokende man in A-team. En ik hou daar ook van. Tenslotte was het 12 jaar mijn werk om plannetjes te bedenken en te zorgen dat ze uitgevoerd werden.
Ik ken hier enkele grootmeesters waarvoor ik groot respect heb. Want hier loopt alles anders, ook in een zakelijke omgeving. En in de dagelijkse, niet-zakelijke omgeving wordt nog grotere flexibiliteit verwacht.

Er was nog even het idee van Mark om de kerstvakantie in Brazilie door te brengen, maar hij besloot dat in NL te doen.
En er was het idee om met Cida een eindjaarsfeest te regelen op het strand, idem 2007 maar nog beter en leuker. Dat ging niet door want geen van allen hadden we daar de energie voor.
Maar gelukkig ging de reis naar Pontalina wel door.
Pontalina bereiken we door in Palmas de brug over te rijden, linksaf te slaan, en na 1000km rechtsaf te slaan. Ik hoopte dat het inmiddels wat dichterbij zou liggen, maar integendeel. Ik zal uitgebreid uitleggen waarom.

Allereerst zijn er de wegen in de deelstaat Goias. Hele trajecten geven de indruk dat de uitvinding van het asfalt in deze deelstaat weinig heeft toegevoegd. Als een wegenbouwer in de romeinse tijd zoiets opleverde zou hij voor de leeuwen worden gegooid. Hier is zoiets ondenkbaar, want de grote aannemer is financieel geintegreerd met de lokale baas en beheerder van het belastinggeld.
Waar we bij onze vorige rit naar Pontalina werden opgehouden door machines die een nieuwe asfaltlaag aanbrengen, reden we nu al weer over de vele gaten die hier en daar knullig worden gerepareerd.
Daarnaast had Grover haar inbreng. Tegen de regel in dat je niet naar de garage moet gaan vlak voor een grote reis, besloot ze enkele dagen tevoren te klagen over kardanlagers. Die werden vervangen. Met het gevolg een olielekkage waar de kardan in het achterdifferentieel gaat. We kwamen daar net op tijd achter toen we 300km onderweg waren, bij het stadje Gurupi. Na overleg met Grovers huisdokter in Goiania, regelde de garage te Gurupi dat een versleten staartstuk werd afgefreesd en een nieuw manchet kreeg. Lekkage verholpen, maar wel 5 uur oponthoud...
Nog een geluk dat het maandag was, en dat we niet op zondag vertrokken zoals gepland.
En met het oponthoud kwam de volgende regel in het gedrang: reis niet ' s avonds in Brazilie want de wegen zijn onverlicht en slecht en vol idioten en als je pech krijgt kan dat nog erger aflopen.
We werden genadeloos afgestraft. Toen we in het donker Goias binnenkwamen over de BR-153, begon het ook nog eens te regenen. Je moet je voorstellen dat deze hoofdweg tussen noord en zuid Brazilie 5,5 meter breed is en daarop moet het (vracht)verkeer heen en tegelijk ook weer. Je passeert elkaar dus met een snelheidsverschil van 200km/u op een afstand van 1 meter. En dat doe je 1000km achter elkaar. Dat is vermoeiend, zeker op een weg met gaten, bobbels, brokstukken, dieren op de weg, etc. En als men dan ook nog roekeloos gaat inhalen zodat je regelmatig een soort vluchtstrook opmoet, die lager ligt dan de weg zelf en bezaaid met afval en autoresten. En als het dan pikdonker is en plenst en je ziet niets, dan is het erg. Je rijdt af op twee lichtjes en als je dichtbij bent zorg je dat je er rechts langs gaat. Idem als je 4 lichtjes naast elkaar ziet, waarbij je weet dat je op de vluchtstrook terecht gaat komen met alle gevaren daar. Een russisch roulette.
Het gevaar is duidelijk. Langs de kant van de weg zie je veel kruisjes, op zo'n tocht zie je minimaal 1 ongeluk, en bij de politieposten ligt een rij autowrakken te wachten op verdere afhandeling.
Ik was helemaal op toen we heel laat in Goiania aankwamen bij Carla, de zus van Claudia.

De volgende dag kwam Peter in Goiania langs en we ontfermden ons over de boodschappenlijst die Maria had meegegeven ivm kerstavond in Pontalina. Hoewel de stad een doolhof is (ik denk dat hedendaagse computers nog niet in staat zijn een stratennetwerk zo onmogelijk te maken en ik vermoed dat ze de chaostheorie toegepast hebben, en met succes, want lopend ben je hier sneller dan met de auto), doorkruisden we de stad volgens planning dankzij de wegenkaart van Dick. Wegenkaarten bestaan wel in Brazilie maar worden uitsluitend aan buitenlanders verkocht. Brazilianen doen niet aan kaarten, die vragen de weg. Voor Goiania bezoekers: 's avonds gingen Claudia en ik uit en vonden een heel goed Italiaans restaurant: Cantina San Marco, naast Bougainville. Het ernaast gelegen Tribo testten we op een andere dag en is ook erg lekker.

Kerst 2008 in Pontalina

De volgende dag naar eindbestemming Pontalina, waar we bij vrienden van Peter en Maria waren uitgenodigd op 24dec avond. Daar ging de Champagne open, net als de volgende avond op de gezellige veranda van Peter en Maria, waar vrienden waren uitgenodigd om te genieten van een eend en varkentjes. Jammer dat ik juist deze week aan de antibioticum moest ivm hernieuwde darmproblemen en niet mag drinken.
Het plan om de volgende dag naar Caldas Novas te gaan (een stad met hotels en resorts met grote zwembaden en heetwaterbaden) verliep anders want P & M hadden nog gasten en gingen niet mee. We gingen toch want we hadden met vrienden uit Palmas afgesproken die daar in een resort hadden geboekt. Helaas kwamen zij pas heel laat en omdat wij geen gast waren mochten we niet in het zwembad. Daar hadden we ook geen zin in want het was overvol met families met kinderen. Bovendien regende het zoals het in Goiania de hele week regende (en ook koud zodat ik hele week verkouden was). Dus wij vertrokken want verder is het stadje allerminst aantrekkelijk. Op de terugweg het leuke stadje Piricanjuba ontdekt.

De volgende dag weer in Goiania om Grover vol te laden met boodschappen. Nieuwe winkels ontdekt die erg interessant zijn (Sam's club van Walmart en Leroy Merlin die lijkt op de grote Praxis in A'dam Zuid). Nog even een borrel gedronken met Peter en Maria die in Goiania langskwamen. We ontmoeten toevallig onze vrienden Remulo en Iris. En ook Bagaço uit Araguaina die ik nog ken van de rally in 2002.
Zondag rustdag en Claudia bezocht de moeder en tante van vriendin Darti.
De ontmoeting met Palmasvrienden Ronaldo en Laura ging niet door. Zij deden hun tocht naar Goiania via zoveel etappes en familie dat we ze misten. Volgende keer zullen we in hun huis in Goyaz Velho overnachten, de oude hoofdstad.
De terugreis verliep voorspoedig. Mooi, lieflijk en enigszins saai Goias maakt plaats voor grillig en ruig Tocantins. Even langs de boerderij van zwager Leandro die Grover hoog had opgeladen met bouwmaterialen.
Altijd fijn om weer thuis te zijn, waar we bemerkten dat het de hele week niet geregend heeft en inmiddels bloedheet. De bar is ten dele opengebleven in de kerstvakantie. Claudia's nicht en haar man pasten op Okkie en vervingen personeel in de bar.
Het oudjaarfeest in Palmas wordt traditioneel gevierd op het strand. Het is een kruising tussen een dance party en een picknick. Wij hadden neefjes, nichtjes, stoelen en eten en drinken mee. Stamgasten Cida en Lia waren er en ook de duitser Arnold en zijn vrouw Edna. We maakten een rondje tussen de 20.000 feestgangers en dat maakte een einde aan mijn gedachte dat ik bijna iedereen in Palmas ken. We (her)kenden er maar weinig. Overigens zijn vrijwel al onze vrienden op reis tijdens kerstvakantie.
Sommige mensen nemen een nieuwjaarsduik in het meer. Maar dat is vooral om even te verfrissen want het is hier ook 's nachts 30 graden, omdat de thermostaat in Tocantins dag en nacht, zomer en winter, op die vaste stand staat. Ik had al een verkoelende duik gehad 's middags.

Vai quem quer

Ik was met de buren naar het Vai-quem-quer dal hier 40km vandaan in de heuvels waar een dove kluizenaar je rondleidt langs tientallen leuke watervalletjes en in de gaten houdt of er geen slangen zijn.

Plannen en voornemens voor 2009 ? Als je ze al hebt, hier zal het anders lopen. Mijn intentie is om de bar te blijven verbeteren voorzover de directie meewerkt en klaar te zijn voor activiteiten van de asfaltjongens.

Eind 2008

2008-12-19T20:48:00.008-03:00

Eind van het jaar en helemaal niks te bloggen. Of misschien wel, maar geen zin in.
Het zal een winterdepressie zijn. De stilte na een paar erg leuke weken. Het regent veel. Dingen die geregeld moet worden lukken niet door gebrek aan personeel. Vrienden zijn naar Sao Paulo (op de foto Eduardo en Polyana die na laatste sigarenclubavondje van het jaar, ruim na middernacht nog een maaltijd bestellen).

Ik zal even wat algemeen updaten.

Okkie heeft deze week vaccinatieprikken gehad, zodat hij stempels in zijn paspoort krijgt. Alleen zo kan hij eventueel terug naar Europa. Als het aan hem ligt gaat ie nooit, want hij is extreem vrolijk hier en vermaakt zich prima.
Hij zal volgende week zonder ons zijn. Er komt een nichtje van Claudia oppassen, terwijl wij Peter en Maria in Pontalina gaan opzoeken met kerst.
We hebben Grover naar de garage gebracht en een kardan kruiskoppeling laten vervangen. We hopen dat we zonder problemen reizen, en in Goiania niet naar de garage hoeven. Dat zou voor het eerst zijn.
In Goiania ga ik met Peter boodschappen doen. Spullen voor de bar en prive.
De bar draait goed ondanks de regen. Weinig ontwikkelingen. In januari gaan we toch een paar dingen aanpakken.

Hier in huis zijn we bezig met keukenkastjes. Die zijn ruim op tijd besteld en beloofd, maar het is de vraag of ze het morgen af hebben. Daarna moeten we de voorpanelen nog verven. We zullen de kasten in moeten ruimen want alle spullen gaan uit de logeerkamer. Peter en Maria komen waarschijnlijk na kerst naar Palmas.
We zullen hier nieuwjaar vieren. Overigens weten we nog niet hoe en waar. We zouden een feest organiseren op het strand met vriendin Cida, idem vorig jaar. Maar we hebben geen zijn in veel gedoe. Wellicht dat een aantal vrienden die nog wel in Palmas zijn gebleven iets leuks voor ons bedenken.
De gemeente Palmas is erg afwezig dit jaar. Weinig versiering en zelfs het kerstdorpje op het grote plein is er niet. Wij hebben wat kerstverlichting buiten hangen en we hebben een kerstbrood gebakken. Toch een klein beetje kerstgevoel. Foto is van de shopping center. De nieuwe en grote shopping center is in bouw en zal volgend jaar klaar zijn.
Onze gezondheid is redelijk. Claudia heeft weer veel last van allergie. Voor alles en nog wat. We zijn van plan naar Europa te gaan in juni, maar als de koers van de real niet beter wordt weet ik niet of we wel gaan. Er is een kleine kans dat de asfaltmensen naar NL gaan in februari. In dat geval zal ik mee gaan.

Wat een week

2008-12-05T20:36:00.010-03:00

Iemand die in Brazilie woont is benijdenswaardig, mits hij vrij is, niets moet en een paar stuivers in z'n zak heeft. En beklagenswaardig als hij iets te bewerkstelligen heeft, of zelfs een paar stuivers moet verdienen.
In ons geval staan we met één been in de ene situatie, en het andere been in de tweede, en dat zie ik niet direct veranderen.
Maar deze webpost schrijf ik naar aanleiding van een heerlijk weekje (van mij dan, want Claudia is hard aan het werk geweest en heeft het tweede been vertegenwoordigd). Het was vooral een sigarenclubweek: Zaterdagavond/nacht met een paar clubmannen op stap geweest, zondag hadden we de kabeljauwlunch op eerdere posting beschreven, maandag de vaste clubavond, dinsdagavond was een cocktail-souper ivm opening Convention Bureau waar clublid de voorzitter van is, woensdag hadden we indonesische rijsttafel bij ons thuis, donderdag kwam een groep lekker eten bij de bar, vandaag was de vaste clublunch.
De cocktail avond was geweldig. Volop eten, je glas na elke slok bijgevuld, iedereen chique en iedereen door elkaar aan het wandelen want er zijn weinig zitplekken. Ik heb me geweldig vermaakt, en jammer voor Claudia dat ze er niet bij was.
De indonesische rijsttafel was aan de ambitieuze kant omdat je hier heel veel zelf* moet maken bij gebrek aan AH (nasi goreng, babi pangang, kipsate, rundvlees, pittige sperziebonen, komkommer in dressing, ei in saus, seroendeng, kroepoek, chutney), maar heeft wel indruk gemaakt. Zie foto 1.
*Pindasaus bijv: pindas roosteren, vliesjes stuk voor stuk erafhalen, door de hakselaar, water erbij en dan in de blender, etc.

Donderdag regelde asfaltboer Ronaldo een etentje in Odessa, om ons kennis te laten maken met Eduardo Siqueira Campos. Hij is erg jong, maar was de eerste burgemeester van Palmas, en nadien Senator en Deputado van Tocantins. Hij dankte dat mede aan zijn vader, want dat is de grote held van Tocantins. Hij was het die het voor elkaar kreeg dat Tocantins zich van Goias kon afscheiden na 200jaar strijd. Hij heeft in Brasilia zelfs een hongerstaking gedaan met veel publiciteit, om de burocratische processen te versnellen. De man wordt hier vereerd als een heilige en een held. Hij was heel lang gouverneur en zijn rechterhand was de oom van Claudia. De families kennen elkaar, dus deze ontmoeting moest er eens van komen. Eduardo blijkt een erg aardige en leuke vent, getrouwd met Pollyanna (zie foto helemaal beneden) die het onmiddellijk goed kon vinden met Claudia. Hij heeft een radio en televisie station en gaf me vandaag een rondleiding.
Deze week brengt hij een schandaal naar buiten, en op 1 van de fotos zie je ons naar de reportage kijken. Ze hebben ondekt dat Amerikanen een enorm survival complex hebben gebouwt midden in het natuurpark Jalapao, en het is de vraag of de instanties daarvan wisten of niet. Er bivakkeren daar 300 man en er staan 200 snelbouwhuisjes. Met waterstation, benzine station etc. O.a. voor opnamen van Survivor (format expeditie Robinson). Eduardo heeft er een cameraploeg per vliegtuig heengestuurd, en ondertussen alle instanties geinterviewt. Groot kabaal en alle instanties hebben nu hun personeel verboden om contact met de pers over deze zaak te hebben. Inmiddels heeft ie enkele infiltranten geregeld, en ontdekt dat er in het kamp sex is geweest met lokale minderjarige meisjes. Op zoek naar bewijzen. Toen ik er wegging kwam er net een jongen aan met nuttige fotos die hij wilde verkopen. Ik zal laten horen of deze muis een staartje krijgt.

Een foto is met de populairste DJ van Tocantins die mij uiteraard verbaasde vanwege z'n spreekvaardigheid, en een foto van de plek waar nieuwsuitzendingen worden opgenomen (Eduardo kijkt deze kant op en vriend Ronald is er ook bij, hij vertrekt morgen helaas terug naar Sao Paulo).

Vanmiddag kreeg ik even een gevoel van het goede leven zoals ik dat wel eens in Italie beleefd heb. Na de clublunch met een mannetje of 20, werd besloten dat er ergens koffie moest worden gedronken. De beste plek daarvoor is een eind weg maar de helft van de groep ging mee. Het werk werd even vergeten en iedereen had het naar zijn zin. Het is warm, het regent met af en toe zonnetje en de speciale koffies zijn geweldig. Een echt Italielevengevoel. Wat een week.

Zwermen

2008-12-01T20:42:00.003-03:00

Op de foto zien we het appartementencomplex van de Marimbondo, een wesp. Ze doen weinig als je ze met rust laat. Vriend Gero haalde het afgelopen week met tak en al uit een boom voor mij omdat ik het een prachtig ding vind en het verlaten leek.
Later vertelde Gero dat het weliswaar verlaten is, maar dat de wespen terugkomen. Dat is te zien aan het feit dat de uitgang (witte stipje op de onderkant) dichtgemaakt is. Op die manier komen er geen vreemde insecten in het huis. Dat verhaal maakt dat Claudia 'aaah, wat zielig' zegt. Een treurige emotie kwam ook bij mij op, zelfs al prikken wespen me altijd tijdens het snoeien.
Het bouwwerk is knap gemaakt. Biologen staan nog altijd voor een raadsel hoe dieren zo briljant kunnen samenwerken. Later hierover meer. Eerst even iets heel anders dat naar het zelfde slotakkoord leidt.

Ik besteed per dag 2 uur aan het spitten. Ik bedoel dan niet alleen het spitten in de tuin, maar het spitten op het internet. Ik meld dit omdat ik vandaag tot de vrolijke conclusie ben gekomen dat je je op mijn leeftijd toch nog ontwikkelt. Ik ben steeds handiger met Google, maar ook steeds handiger met bijvoorbeeld het zoeken naar muziek en films. Wekelijks download ik een paar dvd's aan muziek en films. Waar het om gaat is het zoeken door de overvloed ervan, want 99,9% van de muziek had wat mij betreft niet gemaakt hoeven worden en 99% van de films. En omdat iedereen dat probleem heeft, kom je vanzelf op een gebaand pad terecht. Er zijn individuen die een selectie maken van individuen die een selectie maken. Je moet in het begin tijd besteden aan het lezen van forums en informatieve sites, en uiteindelijk vind je het medium dat je helpt bij het vinden wat je zoekt.
Of is er iets anders aan de hand, dat het speuren nu sneller gaat?

Ongeveer een eeuwigheid geleden wees mijn zwager Marien mij op een interessante vpro serie over wetenschappers. Een enkele aflevering heeft zich in mijn geheugen gegrift. Ik heb de boodschap van 1 van de wetenschappers gedetailleerd onthouden, maar niet zijn naam, dus ik heb maar niet kunnen Googelen wie dat nou was. Ik wist dat het op zekere dag bij me terug zou komen. En ik ben er zojuist gekomen, dus ik boek echt vooruitgang in het zoeken. Ik bleek te zoeken naar Rupert Sheldrake, die als pseudo wetenschapper bekend staat.
En zijn theorie heeft eigenlijk alles te maken met bovenstaand verhaal.
Hij zou bovenstaand verhaal namelijk alsvolgt verklaren.
Ieder heeft een Morphic Resonance (een soort telepathische band) met soortgenoten die met een identiek probleem zitten. Een collectief probleem. Zodra soortgenoten oplossingen vinden, zal je daarvan meeprofiteren, ook als je niet met ze communiceert. Dus in mijn geval: ik leer extra snel googlen en internetten omdat ik probleemgenoten heb.
Lees er maar eens over. Ik vind zijn theorie erg interessant. Het verklaart waarom duiven de weg terug vinden, vogels op het ene continent iets leren en hun soortgenoten op het zelfde moment op een ander continent, etc.
Met Rupert komen we weer bij de wespen. Zijn theorie geeft een prachtig antwoord hoe die wespen zo kunnen bouwen. Lees ook deze link over zwermen.

Geloof ik het zelf? Tja, ik geloof alles en niks, maar vooral wat ik zie en ervaar. Christelijk opgevoed, maar stopte op mijn 15de met geloven, en heb nooit enige voeding gevonden om in goden of geesten te geloven. En sindsdien verwerp ik rituelen, dogma's en geestelijke leiders en instituten, behalve sinterklaas.
Telepatie geloof ik wel weer 100% omdat ik telepatische ervaringen heb gehad.
Ik heb een wetenschappelijke opleiding gehad, maar ik ben me er erg van bewust dat wetenschappers denken in een patroon dat vol zit met principes en trends, en daardoor voor velen onbevredigend is (sla deze link maar over. Natuurkundige Bohm is vriendje van Rupert.)

Overigens, als je denkt dat de volgende generatie beter en sneller is in het omgaan met internet dan wij, dan is de volgende link interessant.
Hetgeen ook weer verband heeft met Rupert.

Tot zover weer mijn halfjaarlijkse bijdrage in het thema Evolutie en de Wet van de Jungle. Zie eerdere blogpost: link.
Mijn verhaal over die aapmens heeft ook weer te maken met Rupert. Lees maar.
Volgend jaar, 2009, is het jaar van Darwin.

En zoals dit verhaal laat zien, valt alles samen, toevallig of niet.
Net zoals dat de vpro serie nu te koop is op dvd !

Goed doel

2008-12-01T20:14:00.003-03:00

Vorige week collecteerde een lid van de sigarenclub tijdens de clublunch, voor de ramp in het zuiden van Brazilie. Zonder al te veel woorden , om het later op een speciale bankrekening te storten. Alle lof voor de club.
Dat is voor het eerst dat ik hier van een goed doel hoor. Ik dacht dat het hier niet bestond. Uiteraard bestaat dit land uit een breed scala van sociaalheid: van lomperikken tot solidaire mensen. De balans ligt wel erg anders dan in het sociale NL.
Deze fotos zijn van zondagmiddag, een speciale lunch met de club, inclusief de vrouwen. Het zal niet direct opvallen maar het betreft hier een restaurant. De vaste lokatie van de club.

Braz Proof

2008-12-01T19:13:00.003-03:00

Het is best mogelijk dat vriend Peter (te Pontalina) en ik binnenkort een verzamelbundel gaan uitgeven over het sloopvermogen van menig Braziliaan. Je zou het van het vriendelijke volkje op het eerste gezicht niet vermoeden, maar alles wat je ze in handen geeft of wat ze in een onbewaakt ogenblik in handen krijgen, wordt op onnavolgbare wijze gedestrueerd. Ik denk dat zelfs een aambeeld niet veilig is, en ze moeiteloos de zwakke plek vinden. En zoals altijd zullen ze een verwijtend woordje klaar hebben over de gebrekkige constructie van het ding.
Het is hier nooit: ik liet het vallen. Nee, het ding viel.
Ik zou een voorzet op de verhalenbundel kunnen geven met een waslijst aan vernielmirakels van deze week.
In plaats daarvan een aardige foto van onze buren op het terrein. Simone en Warley hebben de kinderkamer vrolijk ingericht.
Voor de chatters onder de lezers: de twee komen uit Pontalina en zijn degenen die de post-expres Palmas - Pontalina dynamiek geven.

Groot verlies voor condominio

2008-11-22T13:28:00.003-03:00

Er kon op het terrein niets plaatsvinden zonder dat Bic erbij was. Het is raar om de tuinman te zien werken zonder kat ernaast. Oma zien lopen zonder kat ervoor. Geen dagelijks bezoek meer bij ons thuis. Ze is toch een beetje onze peetdochter.
We moeten het ergste vrezen voor Bic, nu we vanochtend Laranja, de oranje kat(op foto bij Pingo en Tokkie, was nog erg klein deze zomer maar inmiddels volwassen), dood vonden op het terrein van de buren. Bic en Laranja verdwenen tegelijk op woensdagavond.
Er woont niemand daar en het terrein is ommuurd en afgesloten. Het is een raadsel hoe de oranje kat is overleden. Het kattenlijk zit vol maden en stinkt, dus hij is op de avond van zijn verdwijning overleden. Bij de hals is de kat open, en dat zou een aanwijzing kunnen zijn. De 2000volt beveiliging op de muur is ook een mogelijkheid, maar de katten lopen daar altijd probleemloos. Hij lag ca 4m van de muur. We hebben de hele omgeving afgezocht en geen spoor van Bic. Een raadsel. Een slang is geen gevaar voor katten omdat ze er immuun voor zijn. En honden komen niet op het afgesloten terrein. Wellicht een oppossum, maar Bic is razendsnel.
De andere 3 katten Pingo, Tokkie en Coelho liggen de hele dag op oma's veranda en spelen niet meer.

De dag in Brazilie

2008-11-18T21:24:00.005-03:00

Jezus en Obama in Brazilie.
Miss Gevangenis.
Hollanders schilderen Rio.
Enkele fotos die alleen maar in brazilie gemaakt kunnen zijn.
De volgende links geven uitgebreid informatie over dagelijks Brazilië.
http://brazilie.wordpress.com/
http://www.brazzil.com/articles.html
http://blog.seniorennet.be/brazilie/

Bar oranje

2008-11-15T13:17:00.004-03:00

Zie ginds

2008-11-13T19:33:00.001-03:00

Nu een gekleurde meneer de leiding gaat krijgen over de VS, gaan de NL media weer los, merk ik op als ik de dagbladen lees. NL heeft een integratieprobleem en de VS niet. De VS is een immigratie-land, zo lees ik. Normen, waarden en regels worden je ingehersenspoeld. Resultaat is een hechte natie, anders dan NL.
Ik woon nu exact 2 jaar in een nationalistisch land. Idem de VS kun je hier 's ochtends op school verwachten dat de vlag gehesen wordt en het volkslied gezongen. Moet dat ook in NL ?

Ik wil niet zeggen dat het VS verhaal onzin is, maar m.i. doen de meeste Nederlanders en journalisten zich te kort. Neem het volgende: De stad Amsterdam werd in de 16de eeuw gebouwd door voornamelijk Europeanen van allerlei pluimage, die naar het vrije Amsterdam kwamen, in deze tijd van godsdiensttwisten. De grachten werden met de hand gegraven, en dat gebeurde door een bonte mix van niet-Hollanders. Nog altijd huisvest de stad meer nationaliteiten dan New York State. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat deze stad al 500jaar 's werelds bolwerk is van immigratie en integratie. Tijd om daar een flitsende documentaire over te maken en wereldwijd te verkopen.
Een gekleurde leider vind ik van geen enkele nieuwswaarde, of hooguit opmerkelijk dat het zolang moest duren. Als ie niet werd neergeschoten, hadden we in NL kans op een homo als minister president. Zie je dat al gebeuren in de VS? In geen honderd jaar toch?
Het enige probleem in NL is het gebrek aan uitgesproken trots. Protestanten prediken ingetogenheid, en socialisten zeuren maar eindeloos dat niet iedereen evenzeer kan meeprofiteren van de verworvenheden.
Ik kan me voorstellen dat velen die uit NL geëmigreerd zijn, erg positief zijn over NL. Zelfs degenen die blij zijn ergens anders te wonen. Zij zien duidelijk hoeveel bijzonderheden en karakter NL heeft.
Ik dacht hieraan toen ik merkte hoe ik de Sinterklaas-tijd mis (een chocolade-letter smaakt gewoon anders dan een reep). Er is in de wereld geen gekker en uitgewerkter evenement dat door de gehele bevolking een maand lang zo wordt ondersteund. Ter viering van een Turkse meneer, die we in de verhalen een kompleet Afrikaans personeelsbestand geven en een stoomboot om door de Hollanders met een groot feest binnengehaald te kunnen worden.

Culiniek in de kliniek

2008-11-12T19:37:00.002-03:00

Vorige week verbleef Claudia 4 dagen in Goiania om partner Linda te helpen met een chique catering.
Ik was er niet bij, maar vat het relaas kort samen.
De dames stegen boven zichzelf uit en schijnen een culinair hoogtepunt te hebben bereikt, ongekend in deze stad volgens de gasten. Ook de presentatie van hun gerechten was 3 sterren.
Het ging om een opening van een dure kliniek, en een schare aan doctoren, zelfs uit Frankrijk, was present. De lokatie was perfect: in de achtertuin van de kliniek is een zwembad gemaakt omringt door imperial palmen, en het bloemsierkunst-team heeft zichzelf overtroffen met de mooiste materialen uit het zuiden van Brazilie. Linda had voorts de 6 beste obers van de stad geregeld, en zo is het begrijpelijk dat er een zekere druk op de twee dames gelegd werd om in deze ambiance met iets uitzonderlijks te komen.
Claudia is nog altijd dankbaar voor de kooklessen die ze 4 jaar lang gehad heeft van chefkok Marco in restaurant Odessa in Amsterdam. Niet voor niets heet onze bar zo. Marco heeft Claudia erg veel geleerd over het presenteren van eten. Maar het presenteren van grote hoeveelheden eten was nieuw voor haar, en juist daarom was ze dolenthousiast over het resultaat.
Kortom, iedereen gelukkig.

Grote Prijs met VIP gevoel

2008-11-03T19:21:00.004-03:00

Formule 1 is niet leuk als pc spel en helemaal niet op tv. Maar als een Braziliaan kan winnen, na een heel jaar van rondjes rijden, en je kijkt naar de laatste race, die in Sao Paulo wordt gereden, waarin de titel beslist wordt in de laatste paar honderd meter, dan is het leuk om bij Braziliaanse vrienden te zijn.
Ze reageerden sportief toen Massa wel de laatste race won maar niet de grote prijs.

We waren met een groepje van de sigarenclub, inclusief de vrouwen. Een middagje barbeque met allerlei lekkers, en de tv op de achtergrond. Het is hier gebruikelijk dat je niet zelf aan de enorme bbq gaat staan, maar een mannetje daarvoor inhuurt. In dit geval was dat een vrouw, en ze wist van wanten.
Voor ons was het onze eerste kennismaking met een zondag zoals die door welgestelden in Palmas kan worden doorgebracht. Toen ik de dubbele villa binnenkwam vroeg ik de zoon des huizes hoeveel mensen hier wonen. Het bleek alleen hun kleine gezin te zijn. Ze hebben het huis zelf ontworpen en is van alle gemakken voorzien, en perfect geventileerd, iets dat in Palmas nodig is en een les voor ons.
Tussen de woningen in ligt het zwembad (Claudia is inmiddels overtuigd dat we dat ook moeten hebben !!). Er is ook een sauna waar de mannen ingingen, maar voor mij was dat teveel. Het was meer een turks stoombad, en ik kreeg er geen lucht. Volgens de mannen heb je na de sauna minder problemen met warmte buiten. Maar met een zwembad heb ik daar toch al geen problemen mee.
Even terzijde, over iets dat me opviel. In Brazilie gaan mensen heel hartelijk met elkaar om. Op de club is het gebruikelijk om elkaar te 'huggen'. Deze dag viel me bovengenoemde zoon des huizes op. We kennen hem want hij is er altijd bij op de clublunch en komt ook wel eens in onze bar. Hij studeert en is een echte bink, met een schouderbreedte dat ie extra grote shirts moet kopen. Maar hij begroet zijn vader met kussen op de wang. Deze zondag zag ik hem zijn vaders schouders masseren en door zijn haar gaan. Zelf ben ik niet dol op het aanschouwen of ondergaan van dergelijke intimiteiten. Overigens moet ik zeggen dat ik niet meer raar opkijk als iemand van de club mijn arm begint te masseren, pluisjes van mijn shirt afhaalt, etc. Volgens mij gaan de handtastelijkheden hier verder dan in andere latino landen (maar wellicht weer minder ver dan in noord-afrikaanse landen). En macho gedrag komt hier niet voor. Ik denk weleens dat sommige mannen hier moeite hebben met homofilie omdat de intimiteit die mannen hier onderling hebben, plotseling iets anders zou kunnen betekenen.
Het was een erg gezellige en comfortabele middag, die laat zien hoe goed het leven kan zijn als ...

Culi update

2008-10-29T20:25:00.001-03:00

Ik heb het altijd over de sigarenclub, maar eigenlijk heet het Confraria do Charutos. Een broederschap dus. Het zijn gezellige, ontwikkelde, welwillende mensen die elkaar graag met raad en daad bijstaan.
De dames regelen zo nu en dan een bezoekje aan de bar. Claudia zorgt dan dat er iets anders op tafel komt dan spiezen. Dit keer regelde een van de dames een Cocktail voor 30 gasten bij iemand thuis. Cocktail is hier de naam voor een borrel met buffet-eten en hapjes. Ik noem het een deli-catering. Claudia nodigde haar kookvriendin/partner Linda uit Goiania uit om mee te helpen. Zo waren ze zaterdag de hele dag bezig en 's avonds werd alles met Grover gebracht en daar in de keuken afgemaakt. Twee dagen inkopen en regelen ging vooraf. Want er moeten natuurlijk ook tafels, tafelkleden, borden etc komen.
Het was een succes. Vooraf: zelfgebakken olijfbrood met tapenade, focaccia, verse pitabroodjes met ovengedroogde italiaanse spek en sla, perzik met parmaham, dan Kipfilet met sinaasappel, Geitenham met munt en peterselie, Varken met honing en rozemarijn, en Tabouleh. Desserts: Tiramisu (gelukt!), Tarte Tatin, Meloenbolletjes in perzikcreme, en ik zal wel van alles vergeten zijn.
De dames hebben foto's gemaakt met de Canon waar een instelknop op zit speciaal voor vrouwen, maar Canon heeft ze overschat (of onderschat?). Helaas geen fotos deze blog.

Hoewel Braziliaans eten eenvoudig is, moet je bedenken dat een grote groep welgestelden weet wat lekker is. Ze zitten veel in Sao Paulo en reizen veel internationaal. Wat moet je dus koken?
Als uitgesproken liefhebbers van de Italiaanse keuken, houden wij ons zoveel mogelijk aan de regel dat de kwaliteit van het kookresultaat bepaald wordt door de kwaliteit van de ingredienten. De Italiaanse keuken is typisch een lichte keuken. Weinig kruiden, niet veel ingredienten bij elkaar, en weinig vet. In ontrast met de Parijse keuken. De Braziliaanse keuken is niet complex. Er worden weinig ingewikkelde creaties bedacht, en het aantal gebruikte producten is minimaal. In Midden- en Noord-Brazilie worden veel kruiden gebruikt. Standaard wordt er eerst knoflook gebakken en er worden veel zout en kruiden toegevoegd. Het schijnt dat indianen zo veel kruiden gebruiken dat ze er zelf door gaan stinken.
Vriendin Linda heeft lang in het buitenland gewoond en doet nu al jaren chique catering voor de bon ton in Goiania. Zij weet dus wat kan. En de klant was in dit geval erg tevreden. Nu maar hopen dat een vervolg komt.

In deze culinaire blog kan ik nog wel even de laatste experimenten vermelden.
Mijn zelfgemaakte zuurkool begint er echt naar te ruiken. Jammer dat opslagruimtes van 20 graden hier niet bestaan. Het verzuren schiet niet op in de koelkast en het is al winter (in NL, maar hier is het sinds vandaag ook onder de 30).
Chilisaus hebben ze hier niet, maar ik heb een geweldige gemaakt met o.a. koriander. Mijn mango chutney is helemaal af.
Mijn flan met Jaca fruit gaat erop lijken. Jaca heb ik al eens eerder besproken. Ruikt erg sterk naar flamoes, zodat ik het dessert Flan Flamoes ga noemen. Geen karamel maar kardemom saus.
Vandaag ben ik bezig met koekjes te bakken zonder boter en suiker. Knapperig worden ze niet, maar ze zijn net eetbaar. Amerikaans recept dus met pompoen (koken en dan pureren). En met speculaaskruiden. Dat zijn 6 specerijen bij elkaar. Zojuist gemaakt, erg grappig hoe die 6 op elkaar inwerken. Die gezonde koekjes zijn nodig want ik ben afgelopen maand 3kg aangekomen.

Maandelijkse update

2008-10-20T20:36:00.007-03:00

Deze week weer de camera vergeten mee te nemen onderweg.
Maar de lezer fantaseert er wel een beeld bij.

Klimaat update
Het is nu aan het eind van de droge periode. Binnenshuis is het 35 graden, buiten 40. Iedereen klaagt. Toen het afgelopen weekend ineens donker werd door een depressie, en de regen viel, werd heel Palmas stil. Iedereen ging direct naar huis om daar op de bank te genieten van de koelte en het geluid van de regen. De temperatuur daalde in half uur 14 graden. Wij genoten van een warme chocomelk met rum.
Wat ik had willen fotograferen was de ijsbaan in de shopping center. Gister laatste dag. Kinderen waren daar vrolijk aan het schaatsen op echt kunstijs. Buiten stond een vrachtauto die was omgebouwd tot airco. In de zijkant van de shopping hadden ze gaten gehakt waar 20cm dikke slangen met koelvloeistof doorgingen.
De warmte in Brazilie was extreem de laatste weken. Zelfs in Sao Paulo werden temperaturenen van 35 gemeten. En hier koelde het 's nachts niet meer af zodat we moesten slapen met airco. Ik dronk meer dan 3L per dag. Kopen nu mineraalwater per 20L en ik heb een flinke kraan op de dispenser gezet. Had geen geduld voor oude kraan. Ik spreek in verleden tijd want ik hoop dat het regenseizoen nu echt komt.
Deze week 40 planten en bomen geplaatst, a.s. vrijdag de rest. Het aantal bomen en struiken dat het droge seizoen niet is doorgekomen valt mee.

Bio update
Moederpoes van de bar heeft deze week opnieuw nest katten geleverd. En weer hoor ik de directie over maatregelen.
De katten hier op het terrein genieten van het leven. Deze week hebben ze gezamelijk (!) een vreemde kat hoog een boom ingejaagd, die mauwde van angst en zo hoog ging dat ie eruit viel voor mijn voeten. Hij spurtte weg en sprong zo de 2,20m hoge muur over.
Last hebben we vooral van de poedels (of iets wat erop lijkt). Ze vernielen planten en vuilniszakken, poepen overal en blaffen en janken veel. Ook 's nachts. Mijn mening dat honden geen huisdieren zijn is bevestigd. Buurhond Yuki is erg grappig, maar we gaan voortaan honden verbieden op het terrein.
Okkie heeft de laatste tijd veel nwe mauwgeluiden ontwikkeld. Ik kan er een twintigtal onderscheiden (ik heb honger, ik wil naar buiten, ik durf niet, ik doe of ik schrik, enkele versies hallo, ik ben lui, leuk we gaan, ik voel me niet goed, etc). Daartegenover weet ik niet wat Okkie van ons begrijpt. In ieder geval mijn gefluit, want in 9 van de 10 gevallen meldt ie zich meteen. En mijn 'tsss', dat is onze code dat ik een vreemde kat zie die weggejaagd moet worden. Overigens heeft Okkie zich aangeleerd om naar de kat toe te gaan, lawaai te maken tot ik eraan kom en dan de kat definitief achterna te zitten.

Grover update
Grover is nu hopelijk even zonder problemen. Maar het moet gezegd, na al het gedokter rijdt ze prima. En de nieuwe banden maken de auto een stuk stiller en comfortabeler. Voor de liefhebbers, we hebben er de beroemde BF Goodrich All Terrain onder gezet, R16-265, met de witte letters naar binnen want Grover is bescheiden. Met die banden is 7 keer de Braziliaanse rally gewonnen, en het technische verkoopverhaal klonk prima. Overigens was het een goede Amerikaanse review site die me deed besluiten.

Bar update
Weinig nieuws. Ik denk erover om een apart gedeelte in de bar te maken voor groepen. De komende maanden zal de bar cosmetisch afgewerkt worden. Claudia verwacht dat de bar stiller zal worden in het regenseizoen. Dat zal zeker zo zijn op avonden dat het regent, want de bar heeft maar een klein gedeelte om te schuilen. Dat is overigens ook het gedeelte waar mensen anders nooit gaan zitten want het is koeler onder de blote hemel.
Ook onze keukenverbouwing thuis zal afgemaakt worden in november, als het meezit.

Club update
Claudia heeft nu meer contact met de dames van de sigarenclub, die net zo leuk zijn als de mannen. Behalve de vaste clubavond en -lunch, ontmoeten clubvriend(inn)en elkaar geregeld en veel vaker dan we wisten. En zo zal er wel meer zijn dat we van de club nog gaan ontdekken. De lunchgroep is trouwens veel groter dan de clubavondgroep.
Alle leden worden trouw een paar keer per week opgebeld met de melding waar en wanneer de club iets doet.

Internet in de praktijk

2008-10-17T21:13:00.003-03:00

Dick adviseerde me om een website te maken voor Odessa.
Onderstaand mijn email reactie die Dick vond dat ik op de blog moest plaatsten.

"Ik vind 'n website maken leuk. Maar in Brazilie heeft het eigenlijk niet echt zin, want geen hond surft hier.
Brazilianen zitten de hele avond aan Orkut (ik denk een soort Hyves in NL).
Internet (dwz de informatieve sites) is in het engels en dat kunnen ze niet.
Degenen die het kunnen zijn te lui.
Ik denk dat internet nog wel paar generaties duurt hier.
Alle buitenlanders hier kenden mijn website www.palmas.org Ik heb nog geen enkele Braziliaan hier ontmoet die de site kent. Dat zegt alles.
Odessa.to of zo heeft geen enkele zin. Wordt slechts bezocht door vrienden en wel 1x.

Brazilianen kijken niet op internet om iets voor te bereiden.
Nog iets anders typisch: ze reizen zonder wegenkaarten.
Ze doen absoluut niet aan voorbereiding. Ze lossen alles graag terplekke op.
Net zoals iemand die een hout contructie moest maken voor de bar deze week.
Hij had maar de helft mee.
De andere helft is ie gaan regelen. Kostte hele dag, terwijl hij het had
liggen thuis 30km verderop.
Het slechte plannen is een hobby van ze. Ze doen het expres.

Nog iets dat me opvalt. Je kunt alle cd's in de wereld vinden en met torrents downloaden, zoals ik elke nacht doe. Maar braz muziek vindt je niet, hoewel de muziekkwantiteit waarschijnlijk groter is dan de rest van de wereld samen. Geen braziliaan zet muziek op het net. Ze kopen kutcdeetjes op de markt of op het terras. Troep meestal.
Internet is hier nog niet voorbij Orkut. Sommige mensen hebben al wel geleerd hoe ze een email kunnen versturen, maar dat is nog eens extra lastig omdat ze dan moeten nadenken over wat ze zeggen. Dat vraagt allemaal structuur en zo. Alles wat met structureren en plannen te maken heeft valt af."

Kleine marges hebben groot effect op logistiek

2008-10-17T20:53:00.001-03:00

Ik heb het al eerder gehad over de kleine handelsmarges in Brazilie. Ik merk dat dit verschijnsel vooral negatieve effecten heeft op de economische ontwikkeling. Ik zal het proberen te verduidelijken.
Als er nauwelijks winstmarges zijn, dan is niemand flexibel. Niemand kan iets door de vingers zien. Dat heeft een enorm negatief effect op de snelheid van zakendoen.
Om de lezer te laten acclimatiseren hoe klein de marges hier zijn, even een voorbeeld : in NL verdient de barman voldoende op een pilsje, dat een kapotvallend glas er vanaf kan. Hier moet 3L bier verkocht worden om het eruit te hebben. Nog een voorbeeld. Promoties: in NL zijn aanbiedingen van 50% korting in een winkel normaal. Hier is een aanbieding van 10% het grootste dat je tegenkomt.
Mensen in de handel doen alles voor een paar procent meer. Daardoor kan een handelsroute ineens anders gaan lopen, omdat er rechtsom of linksom ineens een paar cent meer verdiend kan worden. In het algemeen betekent het dat in de handel de logistiek onregelmatig wordt en dat de aanlevering van producten onbetrouwbaar wordt.
En omdat het land en de afstanden groot zijn, is er een kleine flexibiliteit van aanvoerlijnen, en zijn er weinig alternatieve leveranciers, hetgeen betekent dat bij schaarste de prijzen onmiddellijk omhooggaan. Vage afspraken over leveranties en ontbreken van gegarandeerde leveringen maken dit ook mogelijk.
Ik heb limoenen in enkele weken zien stijgen van 69 ct naar 4,59. Aardappels zijn soms ineens nergens te vinden.
Voor Claudia is dit verschrikkelijk. Ze gebruiken heel weinig producten in haar bar, maar er gaan geen 2 dagen voorbij zonder een voorraad probleem. Meestal vlees, groente en sinaasappels. Maar soms heeft de drankdistributeur zelfs geen bier of cola. En de marges zijn zo klein dat je niet kan permitteren om het in een supermarkt te kopen die duur is. Daarmee verlies je je hele dagwinst.
Kortom, omdat de enkele leverancier niet alles op alles zal zetten om zijn productenpakket volledig te hebben, noch op voorraad te hebben, en ook niet geneigd is om prijzen stabiel te houden, zullen vele eindgebruikers heel veel tijd en energie verliezen met inkoop om hun business te laten draaien.

Ik wil dit stukje afsluiten met een positief effect van die marges. Omdat mensen kunnen (over)leven met een kleine marge, bestaan er winkels die in Europa ondenkbaar zijn. Deze week ging onze 8 jaar oude, maar perfecte Walita (=Philips) keukenblender kapot (de blender is al jaren niet meer in de handel). Tandwieltje versleten. Dan ga je naar een onderdelenwinkel, die alle onderdelen van de blender op voorraad heeft, en die het onderdeeltje vervangt. Kosten 3real (=1euro).
In NL gooi je het ding, dat nog 10 jaar meekan, in de vuilnisbak.

Plop zonder bob

2008-10-12T17:46:00.004-03:00

Deze week weinig bijzonders te melden. Onroerend goed is hier nog niet roerend, kredieten zijn nog even duur, en geld rolt nog steeds (niet mijn kant op). Dus laat ik maar even kort het hoogtepunt beschrijven.

De eerste wijn die ik als kleine jongen te drinken kreeg was een Frizzante, en sindsdien drink ik graag Spumantes, bij voorkeur Prosecco. Claudia sluit zich hier helemaal bij aan, en we hebben op heel wat mooie Italiaanse plekjes genoten van dit drankje waar meestal nootjes en/of olijven en altijd een vrolijk zonnetje bij geserveerd worden.
Omdat Frankrijk nog altijd op nr.1 staat als land van de beste mousserende wijn, of "effervescent wines" zoals de categorie bij internationale concoursen heet, gingen wij een paar jaar geleden rondom Reims op zoek naar de top. Niet onze smaak zo bleek, maar wellicht hebben we nu iets interessants ontdekt.
Afgelopen dinsdag bezochten we een besloten proeverij van het huis Casa Valduga. Dit is een groot en bekend wijnhuis uit Zuid-Brazilie, dat vooral mousserende wijn maakt. De vinologe beweerde dat Brazilie inmiddels Italie verstoten heeft van de tweede plek als het gaat om kwaliteit mousserende wijn, hetgeen gemeten wordt aan het aantal medailles dat op 's werelds voornaamste concoursen wordt gehaald. Volgens telt ze mis, maar wat maakt het uit.
We kregen een scala wijnen te proeven, dat iets te uiteenliep van soort en kwaliteit, maar gedurende 2 uur knap aaneengepraat werd door de vinologe, die er tevens een wijncursus van maakte. Opvallend was de Cabernet Sauvignon gran reserva die zo zwaar geurde, dat je bijna geen slok durfde te nemen. Zuid-Amerikaanse wijnen hebben dat overdonderende nogal, en men houdt ervan of niet. Maar waar we lyrisch over waren de Prosecco en de 130. De Prosecco is uniek volgens de méthode champenoise gemaakt i.p.v. charmat, iets wat me verteld moet worden want ik haal zoiets er niet uit. De 130 is een mousserende wijn van Pinot en Chardonnay, maar die veel lijkt op Prosecco. Allebei super voor liefhebbers. Zonde dat ze er veel te weinig van hadden. Misschien maar goed want we hadden natuurlijk geen bob in de groep.

Kit Politica deel II

2008-10-06T18:54:00.004-03:00

In Brazilie is een en ander buiten proporties. Je kunt dat nog het positiefst benaderen door te stellen dat zoiets karakter aan een land geeft.
Ik had deze milde gedachte terwijl ik in een bed lag, doodmoe na een week van weinig slaap, in een klein dorpje waar de dorpsbewoners de hele nacht zoveel lawaai maakten, dat ik de neiging had me aan het bed vast te houden.

"Zoiets moet je meemaken" zei Claudia vooraf, en ik trapte erin. De deelstaat Tocantins is politiek bezeten, en er is een dorpje berucht. Het dorpje heet bovendien Presidente Kennedy (zie archief). Ook buiten verkiezingstijd gaat het daar altijd over politiek. Veel familie van Claudia woont hier en ze is er geboren. Vorig jaar heeft ze zich daar ingeschreven om daar te kunnen stemmen (3 uur rijden). Dit keer ging ze erheen om te stemmen. Je stemt hier op een burgemeester en op een wethouder.
Veel van Claudia's familie was aangekomen. Zelfs tantes uit Goiania, 1300km ver.
Ik wilde deze kans aangrijpen om een familiefoto te maken, maar zoiets is hier onmogelijk. Er is wel een groot familiehuis aan de hoofdstraat waar iedereen op straat zit, maar het was onmogelijk daar de boel bijeen te houden. Vandaar alleen een foto met twee mooie nichtjes. Blonde is mijn favoriet.

Ailton, familielid (zie archief), heeft een geweldige politieke carriere gemaakt en is nu o.a. hoofd sociale zaken in Palmas. Vorig jaar is hij met zijn team gevraagd om Palmas uit de financieel-administrtieve problemen te helpen. Palmas heeft tijdje in quarantaine gezeten. Het is hem gelukt. Ailton besloot om nog iets nobels te gaan doen: burgemeester te worden van bovengenoemd dorpje, en de corruptie aanpakken. Dus dat betekent ook dat hij tijdens de verkiezing geen stemmen mocht kopen.
Een van zijn tegenstanders, een vrouw, had een andere strategie. Die ging naar het dorpje 30km verderop en liet mensen zich overschrijven naar haar dorp. Zij heeft tonnen gestopt in het kopen van stemmen, in een heel klein dorpje. Politiek topper Ailton die subliem kan praten, overtuigen en debatteren verloor.
Enige voordeel voor Ailton is dat hij wel veel stemmen heeft gekregen en dat is mooi voor de PT partij. Die partij heeft over anderhalf jaar de verkiezing voor provincie en president. Veel mensen zijn daar nu al mee bezig...
Ailton zelf pakt zijn vette baantje in Palmas weer op. In verkiezingstijd krijgen kandidaten verlof om fulltime bezig te zijn. Zijn vrouw gaat weer verder met haar droombaan in Palmas want de zittende burgemeester heeft daar gewonnen. Dit alles is ook uitstekend voor ons.

De dag ervoor moest alle bierverkoop gestaakt worden om 22:00 uur. Zondag overdag werd er electronisch gestemd tot 17:00 en om 17:10 werd de uitslag bekend. Pas 's om 20:00 mocht er weer bier komen (viel niet mee). De winnende partij voorzag later onze familie van bier. Heel aardig, maar het betekende ook dat hier een feestplek ontstond, en ik had gehoopt nog een paar uurtjes slaap te kunnen krijgen.
De familie van Claudia had ook wel een beetje feest want twee familieleden zijn wethouder geworden. Eén ervan is de ex van Claudia's zus. Aardige jongen, maar ook een erg simpele ziel, die beslist niks toe kan voegen aan de vooruitgang van het dorpje. Onder andere door politiek fanatisme is zijn huwelijk gestrand. Hij zal de nieuwe burgemeesteres gaan steunen en zijn zakken vullen.
"Sommige kandidaten hebben de kwalificaties om gekozen te worden, anderen de kwalificaties om iets goeds te doen voor de gemeenschap, zelden vinden we alle kwalificaties in 1 persoon."

Kleine wereld, grote stad

2008-10-03T15:18:00.006-03:00

Iedereen ontmoet wel eens een kennis op een onverwachte plek op een onverwacht moment.
We hebben zelfs wel eens een dubbele ontmoeting gehad. In het vliegtuig zat Claudia naast een vrouw die de vriendin bleek van de man naast wie ik 2 weken later naar Brazilie reisde. Dat is al waanzinnig toevallig, maar het werd nog gekker. We kwamen pas achter dit toeval toen we ze later ontmoetten op een markt in een piepklein dorpje. We keken elkaar allemaal stomverbaasd aan na de begroeting. De kans dat zoiets gebeurt is zo klein dat je bijna niet meer in toeval gelooft.
Onlangs hebben we weer een nieuwe toevalligheid. Onze vriend Ronaldo de asfaltboer wil de grootste en technologisch meest geavanceerde van Brazilie worden. Daarom zocht ie de meest geavanceerde ter wereld op. Dat is firma Ooms (jullie, lezers van deze blog, rijden dagelijks op hun asfalt en landen erop want ook Schiphol is door hun gedaan, net zoals ik dagelijks rij op het asfalt van Ronaldo en ons vliegveld hier is door hem gelegd).
Hij schreef een brief naar Ooms en kreeg een brief terug van één van de bazen. Aan mij kwam nu het verzoek om het contact echt op gang te brengen. Ik ging graag in op dat verzoek, toen ik zag dat de betreffende baas een jeugdvriend/ buurjongen/ voetbalteamgenoot is, die ik 24 jaar niet meer gezien heb (hij heeft ook Delft gedaan en zelfde societeit, maar hij lag 2 jaar voor dus ik had daar al geen contact meer). Zijn moeder woont nog altijd naast mijn ouders en hij woont ook in Hoorn.
Inmiddels hebben we het project een stuk verder. De jeugdvriend, Richard, heeft ons deze week hier bezocht. En we zijn met asfaltboer Ronaldo naar Sao Paulo gegaan. Het gaat erop lijken dat de boel op gang komt. Einddoel is de bouw van een nieuwe asfaltfabriek waarin een betere kwaliteit asfalt gemaakt kan worden. Er ligt een strakke planning, en de volgende stap is een haalbaarheidsstudie. Spannend, ook voor mij.
Deze week was een week van mensen ontmoeten en organisaties bezoeken. Ik zal de lezer er niet mee vermoeien.
Richard heeft nog wel altijd contact met onze toenmalige vriendengroep in Hoorn en ik vond het geweldig om de recente verhalen te horen.
Fotos: op de foto met drie mannen zie je mij tussen Ronaldo en Richard. De foto met de monitoren: dit is controle kamer van een tolweg voor de hulpdiensten. De videobeelden van vele camera's worden door computers live geanaliseerd. Als voertuigen afwijkende snelheden of routes hebben komt het op het hoofdscherm. Ze bewaren videos en lieten ons de ongelukken in tunnels zien. Bizar om te zien hoe chauffeurs van auto's en motoren in slaap vallen en in een tunnel tegen de wand rijden.
We hebben een paar dagen in São Paulo rondgetoerd. Ik vind het letterlijk en figuurlijk een wereldstad. Bruisend, leuk, origineel, modern, indrukwekkend. We verbleven in een chique hotel op Avenida Paulista, dat is de Wallstreet van Zuid-Amerika. Vandaar uit was het uitstekend om de stad te verkennen, lekker te eten, en leuk uit te gaan. Ik heb mezelf beloofd hier zo vaak te komen als mogelijk.

Kit Politica

2008-09-25T00:04:00.005-03:00

Vriend Peter uit Pontalina heeft al maanden lang een uitgesproken last van de luidruchtige campagnes voor de gemeenteraadsverkiezing volgende week. Ik heb het in Pontalina gezien en gehoord, en ik kan je troosten Peter, het valt in het niets met wat die gekken hier in Palmas aan het doen zijn.

Ik heb vanmiddag even wat fotos gemaakt en een filmpje. Op de foto zie je hoe autos helemaal volgeplakt worden met stickers. Dit hebben we zelf 8 jaar geleden ook eens gedaan omdat wij vanwege belangen enige politieke steun nodig hadden. Nu zijn we ongestickerd.
We hebben de drie burgemeesterskandidaten ontmoet en weten uiteraard hun verhaal en achtergronden, en Claudia heeft een uitgesproken mening, maar we hebben een bar.

Op deze foto zie je dat men het niet voldoende vindt om honderden kleine geluidswagens in te zetten, maar men regelt hele vrachtwagens die als geluidsbox zijn omgebouwd en normaal bij carnaval dienst doen. Overigens maken de kleinere wagens irritanter lawaai.
Omdat de 3 kandidaten nog altijd nek aan nek gaan trekken ze alle fondsen open en gooien er nog even een paar miljoen tegen aan. Helemaal maf.

Door Lula is er iets veranderd. Lula heeft allerlei regels gesteld aan de campagnes. Vroeger werd het geld uitgegeven aan feesten en kadoos. Nu mag dat niet en er is toezicht: als kandidaat A ziet dat kandidaat B sjoemelt, en hij kan dat bewijzen, dan volgt een flinke financiele bestraffing. Er zijn regels wanneer de campagne begint. Er mogen dan geen kadoos gegeven worden aan de bevolking, zoals campagne Tshirts of eten tijdens bijeenkomsten en feesten. Dat zou omkoping zijn. De zittende burgemeester, die meestal herkozen wil worden, mag in een periode voor de verkiezing niet aanwezig zijn bij de oplevering van projecten. Dat zou oneerlijke media-aandacht zijn. Veel projecten liggen nu al een half jaar stil. Maar het geld gaat nog altijd op aan lawaai en publiciteit, betaling van de media, kopen van stemmen, kopen van meelopers, etc. En fondsen zijn er in overvloed dankzij ondernemers en andere geinteresseerden die later hun voordeel doen.

Verder op de fotos: Uiteraard oneindig veel vlaggen uit auto's, op motoren en langs de weg. Mensen worden daarvoor betaald. Er wordt al geklaagd dat er personeelsproblemen zijn, omdat er geschnabbeld wordt. Om nog meer aandacht te trekken cirkelt een vliegtuigje boven de verkeerspleinen.
Vlaggen is een typisch gebruik bij campagnes. In sommige dorpjes heeft elk huis een hoge vlaggemast met een vlag in de kleur van de partij die het gezin aanhangt. Van een afstandje is te tellen welke partij er goed voorstaat.

Volgens buitenstaanders is de gekte typisch voor hier. Inderdaad heb ik in de grote stad Goiania weinig van verkiezingen gemerkt. Op Goiania TV zag ik wel uitzendingen met mensen die eruit zagen als varkenshoeders, die vertelden dat ze het beste met de wereld voor hadden en daarom verkozen moesten worden. Op straat was niets te merken.
De deelstaat Tocantins heeft zich 20 jaar geleden afgescheiden van Goias, na 200 jaar strijd (geheel terecht want tot die tijd werd geen cent in deze contreien geinvesteerd en was er niet eens een asfaltweg). Als ik Claudia's verhalen hoor en haar familie meemaak, dan denk ik dat deze deelstaat gewoon al honderden jaren erg fanatiek is. Bij Claudia zit het ook in het bloed.

Opvallend is ook dat de kandidaten voor burgemeester en wethouders in Palmas (en zover ik kan oordelen in heel deze deelstaat Tocantins) niet alleen een goede babbel hebben, maar ook jong zijn en er goed tot erg goed uitzien. Google maar eens op Marcelo Lelis of Cirlene Pugliesi.

We waren vandaag weer in een vinylbedrukkerij, want onze ijsco-poster is gestolen en we hebben een nwe laten maken. Zal mijn ontwerp nog wel eens laten zien. Er zijn in Palmas een 20tal van die drukkerijen en deze maanden draaien ze overuren vanwege de banners en de auto stickers. Ze verkopen het als pakket: Kit Politica. Voor een paar honderd real wordt je auto gedaan. Men doet het om iets geregeld te krijgen, nu of later. Of omdat het goed is voor de carriere.
Als je de enorme rollen vinyl ziet die erdoorheen gejaagd worden dan schrik je wel. Je hoeft geen milieuactivist te zijn om in te zien dat volgende week, na de verkiezing, een enorme berg afval ergens de natuur in wordt geworpen. En je beseft natuurlijk ook dat deze vele miljoenen de komende jaren teruggepakt gaan worden uit het gemeentebudget.

Pontalina

2008-09-17T01:40:00.003-03:00

http://picasaweb.google.nl/brasilbar/Pontalina#

Als je in NL zegt: 'Ik ga even naar een partijtje in Vladivostok, en ik neem de b-wegen', dan kijkt men raar op. Hier is het niet vreemd om 1100km over een slechte weg naar een fuif te gaan.
Klik op de link voor de reportage en vervolgens op 'diavoorstelling'.

De bestemming was dit keer Pontalina, het emigratie-oord van Peter en Maria. Vanwege de 52ste verjaardag van Peter organiseren ze een diner, met als hoogtepunt het pianoconcert door de jarige. De Feurich vleugel is mee-geemigreerd, en onlangs gestemd door een Braziliaanse stemmer. En zowaar tot grote tevredenheid van Peter, die sindsdien flink gerepeteerd heeft op Moszowski.

We ontmoeten elkaar overigens in Goiania, 120km vanaf Pontalina, waar we alvast de verjaardig met z'n vieren vierden in een gezellig Portugees restaurant, waarbij we in culinair opzicht erg genoten van de wijn. We verblijven in Goiania altijd in het appartement van zus Carla, die ons perfect verzorgd en overal in de stad brengt. En de drie zoontjes zorgen voor entertainment dmv videogames en het zwembad.
We moesten naar Goiania voor Grover. Wanneer je de stad vanaf het noorden benadert, doemt ze ineens op als een betonnen wrat, waar een nevel van smog over hangt. Mede omdat deze stad de hoogste autodichtheid heeft van Brazilie, was het snikheet en onfris. We blijven hier doorgaans geen minuut langer dan strikt noodzakelijk en gelukkig had Grover's dokter het voorwielwiebelprobleem snel gevonden: de lagers van de assen die de fuseekogels vasthouden waren versleten. Ik ging alvast naar Pontalina met Peter de regio verkennen, en Claudia ging nog een paar dagen boodschappen doen terwijl Grover werd hersteld. Zo kwamen Claudia en Grover juist op tijd in Pontalina voor de instuif.
Maria had alles laten aanrukken om ruim honderd gasten op de veranda van zitplek en eten en drinken te voorzien. Peter had zich netjes omgekleed met wit overhemd en zwarte broek, en werd prompt door enkele kinderen op pad gestuurd om cola te regelen, niet wetend dat Peter niet één van de vier obers was.
Omdat Brazilianen de neiging hebben om direct na het eten te vertrekken, werd besloten en ruime pauze te nemen tussen voor- en hoofdgerecht. In die pauze kon Peter om half tien inzetten met Bach. Van tevoren hebben we gespeculeerd hoe men zou reageren op life pianomuziek. We vermoedden namelijk dat velen nog nooit klassieke muziek hebben gehoord, en anderen nog nooit een piano of vleugel hebben gezien. Het viel alleszins mee. En Peter speelde zijn Moszowski uitstekend. Er was nog even een valse noot vanwege een gast die met zijn mobieltje naast de vleugel kwam staan en een beetje raar deed. Het bleek dat hij iemand had opgebeld om het te laten horen.
Toen Peter zijn repertoire afhad, bleek iedereen enthousiast. Zelfs was er huisvriend Marcel die met een stem als Camal meezong op zijn verzoeknummer Yesterday.
Met oneindige hoeveelheid toetjes kabbelde het feest zo de nacht in, die ook in Pontalina zacht is.

Pontalina heb ik leren kennen als een gemoedelijk, netjes en welgesteld dorpje. Met een ruim aanbod aan diverse bars. En dat moet ook wel, want het volgende dorp is pas 50km aan landerijen verderop.
Er is een prachtig modern park-plein (verlicht in pisang-ambon kleur !) waaraan onlangs een tiental fastfood bars gebouwd zijn. Peter en Maria hebben daar een succesvolle bar geopend met shoarma*, spaghetti en zelfs met gehaktballetjes met pindasaus. Twee geroutineerde dames runnen de bar en ik was onder de indruk. Binnen enkele minuten na bestelling hadden ze de gigantische pitabroodjes shoarma met knoflooksaus (yoghurt-mayo!) klaar, en ze waren echt top. Helaas heb ik geen fotos. Volgende keer hebben we meer tijd, en dan zullen we ook de gehaktballen proberen.

*Shoarma in Brazilie is niet zo gek als het klinkt. Eigenlijk veel logischer dan shoarma in NL, lees maar eens de volgende verrassende links.
http://en.wikipedia.org/wiki/Arab_Brazilian
http://www.accessmylibrary.com/coms2/summary_0286-11465070_ITM

Bio update

2008-09-03T20:42:00.007-03:00

Er landen nu en dan reuzensprinkhanen in de tuin. Ik heb ze vorig jaar al op de weblog gehad. Maar het insect dat nu de weblog haalt, heb ik nog nooit gezien. Van voren leek het een beetje op een kikker, maar dat komt er op de foto niet zo uit. Een vrolijke blik heeft ie niet, maar dat hoeft niks te zeggen.
Andere fotos: tuinmateriaal staan klaar voor komend seizoen. Bananenplant serveert banaan vrijwel aan de ontbijttafel. Op voorgrond een aantal stekjes die wachten op regentijd. Totaal meer dan honderd stekken gereed.

Met de huisdieren gaat alles goed. Okkie vermaakt zich uitstekend, al heeft ie het nu warm. De barkatten hebben het zwaarder. Ze zien er niet gezond uit en moeten eigenlijk naar de dierenarts. Van de zes kleine katjes wonen er nog maar 2 rondom de bar. Geen idee waar de andere 4 zijn.
Silvan klaagt niet want door de katten zijn er geen knaagdieren meer in zijn huis en ook geen kakkerlakken.

Drukkend

2008-08-31T19:58:00.004-03:00

Weinig te melden. Het is nu ondraaglijk warm in Tocantins. De zon komt recht over. Het is niet de temperatuur of de vochtigheid die het zo erg maken, het is de straling. Om 9 uur in de ochtend is het al een oven.
Zojuist vierden we de verjaardag van neef Lucas en schoonzus Elisfatima, en er waren telefoontjes uit noord Tocantins waarin verteld werd dat het daar regende. Als het precies 4 maanden geleden is dat je een regendruppel hebt gevoeld, is dat geweldig nieuws. In de maand augustus praat iedereen over de warmte en wanneer de eerste regen valt. Overigens is het na de regen nog steeds bloedheet, maar toch.
Vorig jaar waren we in Bahia gedurende de maand augustus. Dat is 1500km oostwaarts aan de kust. Het regende elke dag. Op hele korte afstand is het klimaat erg anders. Brazilie heeft 5 klimaatgebieden.

Ook ondraaglijk is het lawaai van de politieke campagne, de vierjaarlijkse verkiezing van burgemeester en wethouders. Misschien moet ik er een aparte posting van maken.
Het lawaai van de geluidswagens van 's ochtends vroeg tot 's avonds. De honderden geluidswagens bulderen de hele tijd dezelfde 10 liedjes. Het zijn pophits, waarvan de tekst veranderd is in campagnetekst. De eerste keer dat je het hoort is het grappig, daarna stomvervelend. En het gaat maandenlang en dagelijks door. En dan de dagelijkse bijeenkomsten in de wijk met veel luidruchtige en schreeuwerige toespraken, die steeds afgewisseld worden met knalvuurwerk.
Vanwege de verregaande corruptie in dit land, is de verkiezing het belangrijkste nationale gebeuren. Er worden miljoenen in de campagnes gestoken, want er zijn vele miljoenen te verdienen. Bedrijven sponsoren de campagnes van de kandidaat die straks alle licenties en opdrachten aan het bedrijf gaan geven. Dit systeem is helemaal ingebakken in de Braziliaanse cultuur. De kandidaten barsten van het geld en investeren dat in veel lawaai. In Palmas hebben we drie kandidaten en die doen in lawaaiproductie niet voor elkaar onder. Twee kandidaten zijn eerder burgemeester geweest, en de derde is getrouwd met de directrice van een reclame-buro. En de stemming is pas in oktober ...

Jalapao

2008-08-19T15:53:00.001-03:00

Jalapao 2008

Tussen de heuvels ten noorden van Rio en de jungle van de Amazone ligt een uitgestrekt savanne gebied. Hier heet dat gebied Sertão en de typische savanne vegetatie noemt men Cerrado. Op een eerder posting op deze weblog heb ik al verteld dat die cerrado de grootste biologische diversiteit ter wereld heeft.
Het is dus heel erg dat het zolang geduurd heeft (10jaar) dat ik weer eens in Jalapao kom, het hoogtepunt van de cerrado. Dit gebied is bijna zo groot als Nederland en staat al jaren met stip op no.1 in de Braziliaanse reisbladen als plek om per 4x4 te verkennen.
Het gebied wordt nu enorm beschermt door de instanties voor natuurbehoud, Ibama en Naturitins. De jaarlijkse rally door Brazilie gaat nu niet meer door het gebied, maar gaat er noordelijk langs. Er mag geen veeteelt worden gedaan, en nauwelijks akkerbouw. De paar wegen die er zijn, mogen niet worden geasfalteerd. De paar mensen die er wonen, wordt het leven eigenlijk onmogelijk gemaakt.
Je kunt het ook met gewone auto bezoeken, maar 4x4 is wel handiger. Onze gewone (maar wel erg comfortabele) Chevrolet S10 moest al snel uit het zand getrokken worden door de Pajero TR4. Grover had bardienst. Het hele gebied bestaat uit voornamelijk zand. Op hele stukken groeien geen bomen, alleen maar struiken en gras. Het aardige is dat het gebied wel door vele riviertjes wordt doorkruist. In de meeste gevallen kun je daaruit drinken.
Ten opzichte van 10 jaar geleden is het gebied nu veel beter toegankelijk. Alle houten bruggetjes zijn vervangen door betonnen bruggen. Terecht want die bruggetjes waren echt levensgevaarlijk.

Ik mocht mee met de schoonfamilie van vriend Webber. Hijzelf deed niet mee want moest examens doen. Claudia wilde werken. Op de fotos zien we vader en moeder, drie dochters, twee nichtjes en zwager. Vader is in Jalapao geboren, want zijn vader was als kolonel gevlucht uit Bahia, en hij is hier vanwege zijn successtory beroemd. Hij begon als koerier per ezel, ging werken in een winkel (een 'comercial' noemen ze dat hier, oftewel een alles en nog wat winkel) in Ponte Alta, begon er zelf een. Startte toen een pompstation en heeft er inmiddels zes. Hij is nu rijk, met een grote boerderij en een enorm huis van 3 verdiepingen in Porto Nacional. De drie dochters hebben gestudeerd (advocate, anesthetiste, odontologe). Hij is nu 70 en nog altijd hyper. De jongste dochter die in Sao Paulo woont was nog nooit in Jalapao geweest en deze reis bleek dus een bijzondere gebeurtenis voor de familie.

De rondreis duurde net als vorige keer 3 dagen, maar ging in omgekeerde richting. Vorige keer hadden we Luciano, onze bouwchef, als gids. En gek genoeg wist die veel meer van Jalapao en kende meer plekjes. Maar Luciano woont nu in de USA. Zijn vrouw en kind komen wel eens in onze bar. Erg jammer dat ie niet hier is want ik was erg gek op hem.
Klik op de foto voor de fotoreportage:
...Op de foto een boom. Dat is een meer dan 100jaar oude soort eucalyptus. De bladeren hebben een heerlijke aparte geur. De boom stond altijd in hun tuintje, maar is dit jaar omgegaan. Een sukkel stookte onlangs een vuurtje in de holte en de boom ging in vlammen op. De familie stond er triest naar te kijken en heeft er veel groepsfotos gemaakt.
...Een foto van een oude bus, die we 10okm later weer tegenkwamen. Dit zijn rijdende winkels.
...We gingen in reuzevaart door het gebied en er werd niet gestopt voor fotos. Anders had ik er wel 2000 willen maken ipv 200.
...Het vijvertje tussen de bananenplanten is iets bijzonders. Je ziet het zand opwoelen. Het is namelijk een bron. Het water stuwt je omhoog, en er zijn 2 mensen nodig om iemand kopje onder te krijgen. Een hele gekke ervaring.
...Ik heb geen fotos gemaakt van het gouden gras. Dat is gras dat er echt als goud uitziet. Kijk maar op mijn website.
...De kleine waterval Cachoeira Formiga is erg populair. Ik weet niet precies waarom. Volgens jongste dochter lijkt het een beetje op Bonito, waar je de vissen kan zien zwemmen alsof je door lucht kijkt ipv door water. Inderdaad mooi kristalhelder water is en de temperatuur is heerlijk. Overigens was de temperatuur hier overdag en 's nachts perfect.
...Een foto van een bus met 3 mensen erbovenop: dit is een georganiseerde groepsreis.
...Het strand hoort bij de grootste rivier in dit gebied, de Rio Novo. Het water stroomt trouwens verraderlijk snel. Na 10m vanaf het strand kun je er al niet meer tegenin zwemmen. De Cachoeira da Velha waterval verderop laat zien hoeveel water er passeert. Vorige keer hebben we gekampeert op het strand. Nu hadden we pousada's.

Bispo

2008-08-15T15:33:00.000-03:00

Bispo

Niet elke dag maak je mee dat een kennis bischop wordt. Afgelopen vrijdagavond was het zover voor de Belgische padre Philip (bisdom Miracema) en een andere padre (bisdom Porto Nacional).
De trouwe webloglezers zijn de Belg begin 2007 tegengekomen. Ik ging toen met hem en de Belgische meisjes op bezoek bij de Xerente indianen.

In tegenstelling tot eerdere postings hebben we weer iets positiefs te melden over de Brazilianen. Ook op de volgende posting, over het bezoek aan Jalapao. Zodra een initiatiefrijke groep Brazilianen aan het werk gaat, zie je indrukwekkende resultaten.
De bischop ceremonie had een hoog tempo, was visueel perfect verzorgd, voor iedereen te zien en te horen, tolk voor doven en slechthorenden, en alles liep voorbeeldig. De pers kreeg alle kans en het publiek was compleet met o.a. gouverneur en burgemeester op voorste rij.
Tijdens de Jalapao reis was ik onder de indruk van de goede (en dus weinig woorden benodigende) communicatie van de familie waarmee ik reisde. Het leek wel een commandogroep. Bij zonsopgang aan de ontbijttafel met z'n allen, korte pauzes, alles voorbereid en geregeld. Vlekkeloos, en uiteraard altijd gezellig en vrolijk want we zijn in Brazilie.

Deze fotoreportage heeft blijkbaar ook een zegen gekregen want normaal doet mijn camera het erg slecht in het donker. Hier nog een filmpje. Als ik wist dat ie zou lukken zou ik hem wat zorgvuldiger gemaakt hebben.

Stof

2008-08-12T12:21:00.003-03:00

Ik moet een nieuwe hydrometer hebben. Onze geeft 50% aan en het blijkt 20% te zijn. Kurkdroog dus. Ik hoorde dat van de KNO arts die me dingen voorschreef voor oren en neus, die uitgedroogd, beschadigd en ontstoken zijn.
Logisch dat de natuur nauwelijks nog groen is. Zelfs cactussen gaan hangen en verschrompelen. Dit jaar laten we grote delen, vooral buiten het terrein, zonder water. Een gevaarlijk experiment. Honderden manuren tuinieren zijn voor niets geweest als de boel dood blijkt. Nog 1 of 2 maanden en dan komt de regen. We zouden buiten kunnen sproeien zoals vorig jaar. Drie dagen in de week komt dan de zoon van onze tuinman Joao langs. Tienduizenden liters water gaan er doorheen. Ik hoop dat alles wat er nu dood uitziet (gras, amendoin, struikjes, rozen, etc) weer opkomt zodra het gaat regenen. Als dat zo is, is dat belangrijke kennis voor alle volgende jaren. Scheelt enorm gedoe en geld.
Inmiddels waait er overal stof rond. Dat is hier microsopisch klein. Het dringt overal in door: kunststof, rubber, nagels, verf, papier, huid, lak. En het is daardoor heel hardnekkig. Met een gewoon doekje krijg je maar de helft weg. Op de foto Claudia's pedicure die dit keer ook mij doet. Met allerlei schuurmiddelen tovert ze weer Hollandse blanke voeten tevoorschijn, die wit afsteken bij wat er boven zit. Ik zie Claudia denken: wat zegt dit over de rest?

Não contem gluten

2008-08-11T12:44:00.002-03:00

Ik heb het al eens eerder gezegd, petje af voor medisch personeel op de eerste hulp afdeling, en koks in een ambitieus a la carte restaurant. Daar moet je stressbestendig zijn.
En hoe krijg je Claudia dan toch nerveus voor een kookopdracht?
Geef haar dertig bonnen in dat restaurant, waaronder tafels met mensen die het leuk vinden om allemaal wat anders te bestellen, en ze maakt binnen een half uur dertig prachtig opgemaakte borden. No problem.
Een professionele keuken helpt dan veel, maar ik ben ook wel eens met haar aan het kamperen geweest. Dan maakten we op 1 pitje een maaltijd waar de doorsnee Nederlander in zijn (voor 10.000 euro verbouwde) keuken alleen maar van kan dromen.
Maakt de klant haar nerveus? Nou, ze heeft voor de meeste bobo's in Nederland al gekookt, inclusief Maxima en haar man, en dat vindt ze gewoon leuk.
Ik zal het uitleggen.

Een dag dat Claudia weer moest koken voor 14 man van de sigarenclub die bij de bar wilden eten. Thuis koken uiteraard en ik wilde wel een beetje helpen. Ik ging een vlaai maken. Na een avondje internetten had ik de strekking wel begrepen. De bodem kan je het beste met gistdeeg maken. Een vlaaivorm hebben we toevallig in huis, al kan ik me niet herinneren dat we wel eens vlaaien maakten.
Wat uit de oven kwam was prachtig. Het leek op een turks brood. Iets platter en gelukkig lekkerder. We kregen er die avond veel complimenten over, toen we het serveerden bij de patés. Veel hilariteit natuurlijk toen ik vertelde dat dit eigenlijk een taartbodem was.
Maar dit is precies waar een kok nerveus van wordt: ingredienten die je verrassen.
In Brazilie hebben ze geen graan. Dat halen ze uit Argentinië, en de Argentijnen halen het weer uit Canada. Het is van het Amerikaanse zachte graan, dat geschikt is om cake van te bakken. Niks ongebleekte bloem van harde tarwe, waarbij je bij het kneden dankzij de eiwitten (gluten) een prachtig deeg krijgt. Als je hier broodachtige dingen wilt bakken gaat het mis. Bovendien is er geen vers gist, het zout bevat veel jodium, de roomboter smaakt anders, kraanwater heeft veel chloor, etc. We kennen een aantal bakkers in Palmas die redelijke kwaliteit maken en daarmee waanzinnig populair zijn en bakken geld verdienen. Zij halen allerlei kunstgrepen uit om er nog iets van te maken. Maar laat ik het maar weer gewoon rechttoe-rechtaan zeggen, voor fijnproevers lijkt het brood in Brazilië nergens naar.

Claudia moest nog een Aardbeien taart maken, en door mijn vlaaifiasco ook nog een Tarte Tatin. De bodem van die eerste was lekker, maar het deeg liet zich niet rollen, en viel steeds uit elkaar. Zo ook toen het eenmaal gebakken was, dus weggegooid. Gelukkig hadden we nog bladerdeeg in huis. Die heeft ze zogenaamd 'blind gebakken', gevuld met heerlijke custard en prachtig opgemaakt met aardbeitjes. Echt superlekker. Ze schrok nog even toen ze merkte dat er hier veel zout in het bladerdeeg zit, maar het resultaat was een succes.
Ook bij de Tarte Tatin was het schrikken. Ze wilde lichte caramel maken, en ontdekte dat vandaag de suiker niet wilde smelten. Wel flink caramelliseren, wat nou net niet moest.
Dan wordt je dus nerveus. Overigens was de avond een groot succes.

Helaas geen fotos want ik had de geheugenkaart in de pc laten zitten.
Wel een foto van mijn revanche. Ik wil per sé experimenteren met brood, want ik ben een liefhebber en ik merk dat Brazilianen uit het zuiden graag brood bij het eten hebben, net als Italianen. De volgende dag ging ik aan de slag voor ciabattas. Nieuw soort bloem genomen, en eerst een Biga gemaakt. Dat is een zetsel dat 15 uur moet voorrijzen. Het resultaat was een verrassing. Perfecte struktuur. Knapperige korst en gelukkig hadden we nog een restje lekkere olijfolie uit Genua, zodat de smaak ook goed was. Wordt vervolgd.

Carteira nacional de habilitação (rijbewijs)

2008-08-06T23:19:00.005-03:00

Met dank aan de Policia Federal voor hun administratieve fout waardoor ik een jaar langer op mijn ID heb moeten wachten, en vervolgens nog eens 3 maanden die ze nodig hadden om het ding van Brasilia in Palmas te krijgen. Maar nu kon ik dus eindelijk naar de Detran om mijn rijbewijs te regelen. Detran heeft mijn rijbewijs wel weer heel snel geregeld. Eigenlijk in enkele dagen. Ik moest eerst een test doen. Eerst moest je allerlei gelijksoortige figuurtjes aankruisen, zoveel mogelijk en dat 10 minuten lang. Dat is een concentratie test. Daarna moest je een poppetje tekenen. De bedoeling ontging me. Ik slaagde hier dan ook niet direct voor. Ik moest meer tekenen dan mijn aardappelmannetje. Zo zie je maar dat zo'n opleiding TU Industrieel Ontwerpen zwaar overschat wordt.
En alsof de duivel er mee speelt, gebeurt er iets raars. Maar eerst moet ik vertellen hoe de rit was toen ik mijn rijbewijs ging ophalen. Je moet daarbij bedenken dat ik al een jaar illegaal rij, en dus op mijn hoede ben om brokken te voorkomen.
Op de heenweg dus: een tegenligger aan de andere kant van de middenberm komt onverklaarbaar in een slip. Hij rijd hard, maar geheel alleen, en stuurt slippend ineens mijn kant op. Ik zet in om hem te ontwijken maar wist dat dat niet meer zou lukken. Dus was ik dolblij met de forse boom die tussen ons instond. Als illegaal reed ik natuurlijk snel door om mijn rijbewijs in handen te krijgen.
Op de terugweg gingen we even langs een leverancier van posters. Ik heb een poster ontworpen voor de bar, want we gaan ijs verkopen. Ik parkeer op de oprit, neem de poster in bezit, stap in met passagiers, en rij achteruit. Dat wil zeggen ik reed nog niet echt want iemand schreeuwde. Ik had het autootje niet gezien dat in mijn dooie hoek achter ons op de weg geparkeerd was. Ook bij het instappen hadden we het ding niet gezien. Ik dacht dat ik het nog niet geraakt had. Bleek wel het geval. En het bleek dat Grover in dergelijke zaken meedogenloos is.
Grover zei dat ze van niets wist, maar de motorkap van het ding was verkreukeld.

Ik doe dergelijke dingen zelden. De timing was nu natuurlijk miraculeus.
Eerste keer was eens in Bardolino (It.). Vriend Jeroen, Marian en ik moesten iets achteruit in een nauw straatje om de hoek om te kunnen. Maar we hadden de hele auto volgeplakt met posters van mooie dames, die Marian voor ons van een kiosk gestolen hadden, en we zagen dus niets. Affijn, we botsten op de Fiat van een prachtige Italiaanse die ineens achter ons bleek te staan. Wij hadden veel meer schade dan zij, ze aanschouwde ons, en dus ze besloot het erbij te laten.
Tweede keer was op het Olympiaplein. Een Marokkaan met een oude bak waarvan de remlichten het niet deden. Remde onnodig ineens en ik te laat. Weer zelf heel veel schade. De Marokkaan wacht nog op zijn geld.
Hoe we het mijn derde keer ervan afbrengen weet ik niet. Gelukkig heeft de sigarenclub een hoog juridisch gehalte, en we zijn geadviseerd om te proberen om er kosteloos vanaf te komen.
(oh ja Peter, WA verzekering heeft hier betrekking op immateriele schade).
Ik wou dat ik in NL zo'n clubje had gehad. Had me veel geld bespaard en nog meer opgeleverd.

Bos met bomen

2008-08-05T18:23:00.002-03:00

Paraiso

Ik vond altijd dat het landschap in Brazilie, en ook Tocantins, eentonig is. Nu besef ik dat ik er niet verder naast had kunnen zitten. De savanne waar wij wonen staat bekend als het biologisch meest diverse gebied ter wereld. Ik heb al eens verteld dat er stukken zijn waar je op een hectare (100m x 100m) honderden verschillende bomen kunt zien. Bijna alsof elke boom anders is. Maar omdat je de bomen allemaal niet kent, heb je het niet in de gaten. Het is bijna niet te bevatten. Soms wandel ik een stukje langs de weg. Dan let ik op de struiken die dor lijken. Dan zie ik pas na een tijdje dat er juist veel te zien is. Ten eerste hebben ze ondanks dorheid knoppen, of bloemen of zelfs vruchten en ten tweede merk ik dat ik honderden verschillende struiken passeer waar je allemaal prachtige macro fotos van zou kunnen maken.
Schrik niet lezer, zover zal het niet komen.

Wat ik wil zeggen: nu ik steeds meer het bos door de bomen begin te zien, zie ik steeds duidelijker hoe het landschap juist veranderlijk is, waar ik dat eerst niet zag. Vandaar wat meer bomen op de fotos. En vandaar plaats ik toch maar de fotos van ons bezoek aan Paraiso. (Klik op bovenstaande foto en klik op diavoorstelling)
We bezochten eindelijk de boerderij, waar onze vrienden Remulo en Iris het beheer voeren. Het is een grote boerderij (70km2) en volgens hun wordt het een voorbeeldboerderij. Laten we het maar geloven want de eigenaar is 1 van de rijkste ondernemersfamilies in Brazilie. Zichtbaar is de verbetering van de cowboy: hij draagt een uniform, een walky talky en heeft drie paarden. Er is geen drank en muziek op de boerderij. Afval is nergens te vinden. De boerderij was overigens erg gewoon en ik wist nergens een leuke foto te maken. Gewoon gebouw en saai grasland.
Leuk werd het toen we het bos ingingen. Erg dicht begroeid, en een vegetatie die ik nog nooit gezien heb. Het leukst waren de geuren. Een heel geurenpalet gingen we door, en sommige geuren leken een aromatherapeutische werking te hebben. (vooral ontspannend).
Hier worden regelmatig jaguars (officieel onça pantheras, tot het geslacht panthera behorend net als de leeuw, de tijger en de panter) aangetroffen. Ik heb de fotos gezien, en ze worden hier zo groot als tijgers en het lijkt me dat ze een argeloze toerist die zijn landrover verlaat in luttele seconden kunnen ontleden. Remulo zal me enkele fotos sturen en dan zet ik ze erbij. Ze worden gevangen, krijgen een halsband met zender en worden weer vrijgelaten.

Rode kool

2008-07-30T01:00:00.003-03:00

Claudia vindt het overdreven om een weblog aan Rode Kool te besteden. Ik niet.

Ik kom er zo op vanwege deze foto die Mark maakte toen hij onlangs bij mijn ouders was. Even de fotos en videos laten zien van de vakantie. (Het leek erop dat ze zelf dit jaar voor het eerst niet op vakantie zouden gaan, terwijl dat de hobby van ze is. Mijn vader wordt in september 80 jaar, en daarmee zijn ze enkele van de oudste kampeerdeers in Europa. Met de caravan wel te verstaan, want met de tent deden ze na hun 60ste niet meer. Mijn vader die slecht ziet en niet meer kan autorijden. Hij herstelt nu van een nieroperatie. Mijn moeder heeft onlangs een hersenbloeding gehad en kan niet lang autorijden. Maar ze gaan toch op vakantie. In october neemt mijn zus hen mee naar Marokko.)
Op tafel zien we mijn favoriete gerecht. Ik zie weliswaar direct dat mijn moeder niet meer in haar kook-gloriedagen is en zelfs appelmoes uit een pot, maar eens was dit een topper.
Niemand benaderd haar rode kool, gehaktballen en geweldige jus, speklapjes (3uur lang braden met elke 10 minuten scheutje water), en appelmoes.

Simpele Hollandsche pot? Ik denk het niet.

Met deze maaltijd kun je een goeie van een niet goeie kok onderscheiden. Ik zal uitleggen waarom. Om dit te kunnen maken moet je een 4tal kookvaardigheden beheersen.
1. Inkoop. Juiste kruimige aardappelen en zuurzoete appels. In het geval van mijn ouders: Er zijn enkele boeren in Noord-Holland die de perfecte aardappelen hebben, en die kennen ze. Daar kopen ze hun kist heilige aardappelen.
2. Zuur, zoet, zout moet kloppen. Rode kool gaat veel azijn in en suiker. Een prof zou verder experimenteren met toevoeging limoen zuur en andere suiker. Uiteraard gaat er laurier in en kruidnagel.
3. Snijtechniek. De truc van het snijden van de kool. Die moet namelijk heel fijn zijn. De appels in stukjes.
4. Sensatie in de mond. De rode kool moet beetgaar, en de appels moeten deels moes deels nog net in stukjes, net zo beetgaar als de kool.

Mijns inziens is de Hollandsche pot ondergewaardeerd.
Als we met onze internationale collega's uit eten gingen tijdens de 2 maandelijkse vergaderingen, dan hadden we het meest te klagen over de Franse keuken. Zware vette dingen en vrijwel geen groenten. Dat is precies waarom ik vind dat de Hollandse keuken ondergewaardeerd is. Als ik vroeg wat we gingen eten, dan noemde mijn moeder de groente. Vanavond eten we bloemkool. Welke internationale keuken heeft dat? Koken met groente !
Ik heb hier twee oude Hollandsche kookboeken. Eén hoort bij de meer dan 50jaar oude wonderoven van mijn ouders die we hebben meegenomen. Als je die kookboeken doorneemt snap je niet dat er zo weinig Hollandsch gegeten wordt. Gelukkig zijn er steeds meer restaurants die werk maken van (biologische) groenten.

Caju

2008-07-30T00:17:00.002-03:00

Ik weet niet of ergens in de wereld het klimaat perfect is, maar hier zou het zo kunnen zijn, mits je een zwembad hebt en niets hoeft te doen.
Je kunt hier de hele avond en nacht lekker op de veranda of op een terrasje zitten, heerlijk in korte broek. Kouder dan 22°C wordt het niet, en dat is waar ik vroeger de termostaat op zette. Dit is 365 dagen per jaar zo. Overdag schommelt de temperatuur tussen de 30° en 35°C. Je kunt dus elke dag in je zwembroek lopen, 365 dagen per jaar. Maar dat is wel warm als je iets te doen hebt, en een lange broek is voor mij nog niet mogelijk.
Het is nu de droge periode en in juli-augustus begint de wind. Soms stormen. Die wind is lekker. Nadeel is dat alles enorm uitdroogt bij een luchtvochtigheid van 50%. De natuur kleurt in een mum van tijd beige. Precies zoals de Afrikaanse savannes op natuurfilms vroeger.
Het is ook de periode dat bepaalde fruitsoorten gaan bloeien: Pequi, Cajá, Caju (cashew). Op de foto caju uit onze achtertuin. Twee rassen. Oma stuurt elke ochtend de kleinkinderen om met een stok mini-caju uit de boom te pakken. De grote caju is de 1ste vrucht van onze kleine boom. Van caju wordt sap gemaakt (blender en dan zeven). Goed bij diarree. Caju is ook lekker om zo in te bijten. Voor wie het niet kent: lijkt of je in latex matras bijt. Sap loopt simpel in je mond. Het zoete, heel licht zuur-bittere, sap doet denken aan de smaak van de cashew noot. Ik ben er dol op.
Oogsten gebeurt meestal in augustus-september, vóór het regenseizoen. De eerste regen wordt Chuva de Caju genoemd.

Claudia's verjaardag

2008-07-29T23:45:00.002-03:00

Claudia had meer verjaardag dan waar we op rekenden. Boeketten, reusachtige taarten, kindertekeningen, veel zingen, en de hele dag telefoontjes. Ze wilde zelf niets vieren, maar het is toch gebeurt. Ik was vanavond naar de bar, en had geen camera bij me want ik wist van niets. Maar de families hadden een feest voorbereid.
Afbeelding van mooiste kindertekening zal volgen.

Op de foto: ik weet niet of ze in Brazilie ook een bos bloemen verkopen, maar hier doen ze bloemen altijd in een opgemaakt boeket. Meestal met vele lagen verpakkingsmateriaal en (hier nu net niet) alles in een mooi artesanato mandje of bakje. Zoiets wordt ook meegenomen als je ergens bent uitgenodigd. Hoewel kostbaar (ca 50 reaal en ter referentie: dat is relatief dus meer dan 50 euro), wordt dit grif verkocht. Ook gebruikelijk is om een kadomand te geven, met dingetjes en flesje wijn erin. Klein kerstpakket.

Hoge brug

2008-07-27T21:39:00.002-03:00

Ponte Alta

(klik op foto voor fotoserie en klik op diavoorstelling) Ik weet van Italianen dat ze rustig 100km rijden om bij de juiste pizzeria of bar te komen. Vandaag, zondag, reden wij 200km met nicht Sandra mee om bij een riviertje te komen waar haar zoon met een moto-rally over zou steken. Toen wij daar met lunchtijd aankwamen bleek die rally al lang gepasseerd. Gelukkig was de oversteekplek in Ponte Alta, waar wij ons wel een uurtje vermaakten en een gebakken visje lunchten.
Ponte Alta ligt ten zuidoosten van Palmas in de heuvels. Het stadje is de entree van Jalapão, een woestijn bijna zo groot als Nederland.
We waren hier 10jaar geleden en overnachtten hier toen. Die pousada was zo slecht dat we de volgende dag geen bezwaar hadden in de natuur te slapen. Het stadje is nu een beetje anders. De heenweg is geasfalteerd, er is 500m voorbij de houten brug nu een betonnen brug en er is een strand. We hebben 1 pousada gezien. Dat is belangrijk want ik hoop binnen een jaar de Jalapão route weer te doen.
Terug stopten we even in het stadje Porto Nacional, gelegen aan de Tocantins rivier. In de rivier is een groot eiland en de beroemde Elba Ramalho treed 's avonds op. Eerst even een ijsco eten bij een bekende ijsketen waar ze de vreemdste fruitsmaken hebben en dan een boot zoeken. Het was inmiddels schemerig toen we ontdekten dat er maar 1 veerpont gaat, en dat de wachtrij vele honderden meters is en zeker een uur. Volgende keer Elba, maar dan geen eiland.

Renaissance

2008-07-26T13:52:00.002-03:00

Ik sta nog dagelijks verbaasd over de Brazilianen. Meestal niet in positieve zin, en ik ben dan blij dat er ook een ontwikkelde groep Brazilianen is waar we wel positief over zijn.
Eerder heb ik al analyses gemaakt over het wilde westen hier.
http://brasilbar.blogspot.com/2008/03/tiener.html
http://brasilbar.blogspot.com/2008/03/het-halve-werk-is-een-goed-begin.html

Brazilianen zijn meester in het babbelen. Ze kletsen zich uit elke penibele situatie en zet ze voor een groot publiek en ze geven een speech van een kwartier. En als je met ze praat dan zal je opvallen hoe vriendelijk ze zijn. Attent vragen ze hoe het met je is. Ze helpen je graag. Hoe makkelijk en vrolijk ze het gesprek gaande houden. Ideale diplomaten denk je dan.
Maar wat helemaal niet strookt met dat vriendelijke babbelen van ze, is hun sociale gedrag. Ik zal hier ingaan op hun brutaliteit (een volgende keer zal ik schrijven over hun grilligheid, of hun onbetrouwbaarheid, of hun aan sabotage grenzende onwil om iets te laten gebeuren, of...)
Als twee Brazilianen naar 1 deur toelopen, dan zullen ze er geen moment aan denken om de ander voor te laten gaan. Ze zullen zich er allebei doorwringen. Deze week maakte ik echt het toppunt mee. Claudia en ik lopen een winkel uit en ik loop vlak achter haar. In de 5cm ruimte tussen de deur en mij wringt zich van achter mij nog een Braziliaan ertussenin.
Als je zo brutaal bent dan kan het niet anders of je ziet het terug in de houding. Een beetje arrogant, met iets van eigenwijsheid, eigenzinnigheid, ongeinteresseerdheid.
Ze hebben ook geen schaamte. En ze corrigeren elkaars brutale gedrag niet. Altijd maar de rij passeren en vooraan gaan staan en anders wel duwen en voordringen, rotzooi van zich afgooien, midden op de weg parkeren, lawaai maken, iemand schaamteloos ernstig benadelen, etc.
Eigenlijk maakt die brutaliteit deel uit van een andere eigenschap van ze. Ze zijn egoistisch. Ze verplaatsen zich absoluut niet in een ander persoon. En ze hebben geen groepsgedachte.
Vandaar hun weggedrag, hun corruptie zonder scrupules, etc. Ze gaan naar de kerk maar ze houden zich aan geen van de 10 geboden. De universele regel: "doe een ander niet wat jij niet wil dat jou geschied", die past hun niet.
Je kunt de Braziliaan natuurlijk verklaren vanuit zijn afkomst. De lamlendige indiaan, de grillige en tegendraadse negerslaaf, de slome Portugees.
Je kunt ook denken vanuit het land: het is hier een paradijs waar het altijd mooi weer is en het eten het hele jaar door uit de bomen valt. Dus niet hard knokken en niet afhankelijk van samenwerking met je buren om te overleven.
Of: er is hier nooit oorlog geweest. Dus geen waardering en respect.

Maar ik zie nog een andere insteek.
Elke grote cultuur is zo groot geworden door een nationale drang naar verbetering.
Voortvarendheid. (ik bedoel met grote cultuur Egypte, Grieken, China, Perzie, Romeinen tot recentelijk Europa met Amerika als economisch verlengstuk en straks wellicht wederom de Chinezen die erg ambitieus zijn)In elke grote en langdurige economische hoogtij heb je een culturele opleving en verfijning.
Brazilie ontwikkelt zich nu gestaag, maar vrijwel alles wat kwalitatief goed is, is gekopieerd uit Noord-Amerika en Europa. Brazilie moet nog haar renaissance krijgen. Maar eerst moet ze die nationale drang naar verbetering krijgen. Wellicht de volgende generatie, die op dit moment naar school gaat en studeert.

Culinair nieuws

2008-07-25T19:39:00.006-03:00

De mannen en dames van de Confraria dos Charutos (oftewel het sigarenclubje) behoren tot de klasse die graag reist en het beste zoekt. Zij wisten ons ook te tippen over een lekker restaurantje bij iemand thuis. We lunchten er gister. Je eet er per kilo, zoals gebruikelijk voor de lunch, en je zit onder de overkapping die voor de auto bedoeld is. Er staan een dertigtal tafeltjes en het is druk. Tot nu toe was onze lekkerste kilo restaurant in Porto Seguro (Portinho, weet je nog Mark?), maar deze kokkin verslaat ze met veel verfijnder koken. Er staan wel vijftig gerechten en potjes om te kiezen.
Palmas is blijkbaar toch groot genoeg om ons te verrassen.

Op de foto twee nieuwe drankjes die per heden in onze bar te koop zijn. Ik verwacht dat de Guarana Ice meteen weer verdwijnt. Het smaakt naar gewone guarana, maar heeft de gepeperde nasmaak van tandpasta. De ander is een soort cassis maar dan van druivensap. Druiven in Brazilie zijn doorgaans van het Amerikaanse ras. Die smaken heel anders dan Europese. Officieel heet die smaak "foxy". Wij Europeanen houden daar niet van, maar deze Pepsi Sukita heeft er een erg lekker drankje van gemaakt. De Braziliaanse goedkope wijnen zijn ook van deze oorspronkelijke druiven gemaakt. Zowel wit als rood is zoet en niet te drinken, maar het wordt hier veel in 3L kannen verkocht.

Gister kwam een deel van de club in de bar langs. Ze hadden ruim tevoren gereserveerd, want ze wilden Claudia's kookkunst meemaken. Om de stress te verhogen kwamen er nog een paar bij en om zes uur melde zich ook nog eens onze bouwmateriaalwinkel dat ze met 20 man langskomen voor espetos. En het werd toevallig ook nog eens erg druk. In plaats van bij mijn gasten te zitten kon ik met Grover op zoek naar 5 extra tafels en 20 stoelen. Lukte nipt op tijd.
Claudia rekte de boel door de club met hapjes te voorzien. Ciabatta, aioli, tapenade, mosselen gebakken en in fijne vinaigrette (super succes!), copa, groffe droge salami, broodjes,...
Hoofdgerecht was risotto grote garnalen. Dessert was petit gâteau en mijn tiramisu ijstaart. Claudia is blij met de oven in de bar want de smeltende choco cakejes waren perfect. Iedereen onder de indruk. En ik onder de indruk dat ze mijn tiramisu recept zo opnoemden. Weten deze mensen echt alles?

Laatste huis af

2008-07-22T23:58:00.002-03:00

Het huis is klaar en bewoond. Een andere huurder is erin getrokken, en zijn oude huis is inmiddels ook betrokken. Dat was even een paar dagen klussen voor het team.
Hele project heeft drie en een half maand geduurd. Niet slecht.
Het huis lijkt erg goed gelukt. Het blijft binnen opvallend koel, wat hier een pre is.
Zie hier de fotos.

Op het laatst was er enorm oponthoud door de Braziliaanse instanties. Hoe kan het anders.
Hoewel de baas van de electriciteitleveranciers een vriendje is van de nieuwe bewoner lukte het ze het toch om een week te laat de boel aan te sluiten. De meterkast die aan de straat staat hebben ze bekeken en ze wisten niet welke draden ze moesten hebben. Dus gingen ze maar weer weg. Zonder iets te melden. Dus dagenlang langs elkaar heen gecommuniceer om het dan vandaag voor elkaar te hebben twee draadjes aan elkaar te knopen en een meter er tussen.
Erger was het met de waterinstantie. Ook die kwamen langs zonder zich te melden. Ze konstateerden dat de hoofdleiding aan de overkant van de straat ligt. Dat er dus door de weg gehakt moet worden, net zoals dat voor de andere 10 huizen op ons terrein gebeurt is. Maar ook dat daar het cementen stoepje van de overbuurman opengebroken moet worden. En de buurman is niet thuis om toestemming te vragen (blijkt maand op vakantie). Dus gingen ze weer weg, wederom zonder iets te melden.
Ik heb me laten uitleggen dat dit normaal is. "Criar confução" noemen ze dat hier. De werkmannen bedenken allerlei problemen en obstakels, opdat ze niet hoeven te werken. Ze vertrekken weer snel, en rapporteren later intern het probleem. Einde project.
En Claudia maar bellen waar ze blijven. En het duurt eindeloos voor je er achter bent wat er gebeurt is. Vloeken en tieren. Vooral als je bedenk dat het stoepje weliswaar recht tegenover onze ingang is, maar het stoepje toch maar 12 meter is en daarnaast 60 meter zonder stoepje naar keuze om over te steken naar ons terrein.
Na veel tumult hebben ze vandaag direct naast het stoepje een geul naar ons gegraven.
Nog een hele toestand want een club cursisten kwam langs om te kijken hoe dat gaat.
Ik kon natuurlijk niet laten om ze te vertellen welke lessen er volgens mij te leren zijn.

Vast

2008-07-19T00:47:00.002-03:00

Er zijn religies die voorschrijven om op gezette tijden te vasten. Aanhangers vertellen dat dit geestelijk en lichamelijk gezond is. Ammehoela.
Ik kan nu een woordje meespreken over het vasten. Dat wil zeggen, de afgelopen twaalf dagen maakte het niet uit of ik at of niet. Alles schoot meteen door. Een slok water hoorde ik direct door mijn leidingwerk gorgelen en ik kon het meteen lozen. Geur en kleurstoffen toegevoegd.
Beslist niet iets waar je beter van wordt.

Na een paar dagen kon ik al dagelijks aan het infuus. Zelfs als ik niet at of dronk had ik diarree. Het blijkt dat die bacterie-massa vocht uit je lichaam onttrekt. De doktoren probeerden in de eerste week of mijn lichaam eroverheen kwam en dat leek op een dag ook zo. Maar diezelfde avond ging het zomaar weer mis, zodat we een ander ziekenhuis inschakelden voor second opinion.

Het ziekenfonds-ziekenhuis was keurig en goedgeregeld. Het particuliere echter had nog het meest van een noodziekenhuis dat een leger zojuist heeft gemaakt in een groot pand in de net veroverde stad. Een chaos. Gewoon je dokter vinden en zorgen dat ie tijd voor je maakt. Onze laatste dokter is gastro-specialist en daar vertrouwen we op. De eerdere doktoren hadden elkaar tegensprekende adviezen. In Nederland hebben we al geleerd niet op 1 dokter af te gaan (en over Nederlandse gezondheidszorg kan ik een hele weblog vullen).
Maar het 'nood'ziekenhuis had niet alleen een goede specialist, maar ook een goede microbiologe. Die heeft bloed, urine en faeces erg uitgebreid onderzocht. Acht pagina's analyse, indrukwekkend. Ze heeft een bepaalde bacterie tot boosdoener aangewezen en die een nachtje nagekweekt om te kijken welke antibiotica erop werken.

Het wordt tijd dat ik eroverheen kom want ik ben het helemaal zat. Niet alleen moet je de hele dag bij de wc blijven, en heb je niet eens de energie om iets te lezen of te internetten, ook de hele dag die "soro" drinken wordt je zat. Soro is water met zout en suiker (OSR). Wat een laf goedje is dat. Ik hou al niet van water, maar liters van dit spul gaat enorm tegenstaan. Ik wissel het wel af met liters kokoswater en caju-sap, maar ook daar heb je na een paar liter echt geen trek meer in.

Ik heb nu drie medicijnen die alle wormen, amoeben en bacterien die ze onderweg tegenkomen ontmantelen. En nog een medicijn dat de natuurlijke darmflora herstelt.
Ik eet wat kippesoep, crackers en bananen.
Vandaag voel ik me al een stuk beter. Nog tien dagen pillen slikken en rustig aan. Inmiddels 4kg lichter. Ook portemonnee lichter want (in dit geval dure) medicijnen worden hier niet vergoed en elk dokterbezoek kost een eigen bijdrage.
Als je zoiets hebt barst iedereen los met zijn verhalen. En diarree is ook erg gebruikelijk hier. In deze ziekenhuizen liggen continu meerdere mensen aan het infuus vanwege uitdoging.

Waar het van komt? Via eten of drinken. Water, slecht schoon gemaakt eten, vieze handen van de kok, wat dan ook.
Vrijwel zeker een souvenir uit Maranhao waar we net vandaan kwamen.

Maranhão

2008-07-10T22:21:00.005-03:00

Het laatste gedeelte van de EK2008 is een beetje aan ons voorbij gegaan.
Ook aan de meeste Brazilianen. Niet alleen omdat het in de middag werd uitgezonden en ze dan op hun werk zitten. Maar ook omdat het ze niet zo boeit. Brazilianen kijken heel anders naar voetbal dan Hollanders. Die willen een spannende pot zien met mooi voetbal. Brazilianen kijken nauwelijks naar de tv, ze wachten slechts op het doelpunt van hun team. Dan kunnen ze met z'n allen brullen. En ze worden daarbij opgezweept door de commentator die probeert de 20 seconden te halen met z'n goaaaaal. Overigens roept ie dat ook zo als de tegenstander scoort. Want Brazilianen willen ook graag hun teleurstelling samen dramatisch delen.
Affijn, terwijl de finale gespeeld werd zaten wij in Grover tijdens een trip naar de duinen van Lençois Maranhenses. Ze had moeite met het mulle poederzand en de diepe waterbaden. De boeggolf kwam regelmatig over de motorkap, zodat het water via de bovenste ventilatiegaten harder naar binnenkwam dan bij de deuren. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Na een half jaar met lange dagen en dus te weinig slaap, en dat 6 dagen per week zodat er van leuke uitjes geen sprake kan zijn, vonden we het tijd voor een reisje.
En Mark deed mee. Hij had gelukkig niet bovenstaande argumenten, integendeel, maar de
conclusie luidde idem.
Al lang op ons verlanglijstje stond een bezoek aan de zandverstuivingen in de buurt van São Luis, in de deelstaat Maranhão.
Dat is een havenstadje 1600km ten noorden van Palmas. Het heeft een koloniaal verleden, is door Fransen gesticht, en zelfs door Hollanders bezet geweest.

Maranhao

(klik op de foto en vervolgens op "diavoorstelling")De reis moest worden uitgesteld omdat Grover nog altijd last bleek te hebben van slingerende voorwielen, zodra je boven de 80km/u over een hobbelige weg rijdt. Onderdelen laten opsturen en we waren weer een paar dagen kwijt. Bijna te laat om de beroemde junifeesten van het noorden mee te maken. Grover is tot op heden niet okee, maar we hebben het heen en terug gehaald.
Onze eerste tussenstop was het dorpje Presidente Kennedy. Daar woont veel familie en Claudia is er geboren. Mark was er nog niet geweest, dus deden we een rondje. Geen fotos gemaakt behalve op de chakara van nicht Sandra (bij de hangmat). Haar man probeert burgemeester te worden hier.
Overnacht bij tante Rica, moeder van halfzusjes en -broertjes van Claudia, en op weg naar volgende stop: Barra do Corda. Dit dorpje viel me helemaal mee. Het is gelegen in een steile vallei met een riviertje. Het is redelijk oud (1835), maar leeft volop. Claudia was er al eens geweest want haar tante woont er. We hebben rondgeslenterd en even buiten het stadje overnacht. Daar kregen we de lekkerste Carne de Sol die we ooit gehad hebben (filet in de zon gedroogd en dan boven een vuurtje grillen). Het was zachter dan malse biefstuk, met een knapperig randje. De moeite van het omrijden, dus wat mij betreft een ster.

Na een lange dag, en gedeeltelijk nog door indianenreservaten, komen we bij Sao Luis. Die indianen hebben geeist dat er een drempel op de weg komt bij elke hut. Wij zijn uit boosheid dus niet gestopt bij de hutjes langs de weg waar vrolijk handwerk verkocht werd. Nauwlijks een indiaan gezien trouwens.
In de buurt van de stad Sao Luis met 1 miljoen inwoners zijn grote overslaghavens. De omgeving van de stad is niet fraai. We besloten naar het gedeelte door te rijden waar de stranden zijn. Alles vol en duur. Dat verbaasde ons want deze uithoek is beslist niet de moeite van een bezoek waard. De stranden zijn saai, er zijn geen golven en het water is donker. Het deed ons helemaal aan een noordzeestrand denken (maar uiteraard wel 10graden lekkerder, palmbomen en met lekkere drankjes). Wel een hoogtepunt: 's avonds is het er erg gezellig langs de boulevard. De mooie en grote strandpaviljoens zijn druk en de live muziek is goed.
Geen fotos gemaakt. Wel een filmpje. Komt wellicht later.

We hebben veel fotos van ons bezoek aan het historische centrum. Het is de meest Portugese stad van Brazilie volgens de manual. Er zijn dan ook veel azulejos. Ik had gehoopt voor de bar nog leuke azulejos te kunnen kopen, maar niemand kon me helpen. We hebben zelfs geen artesanato gekocht. Zoals altijd in Brazilie is het handwerk niet echt verfijnd en meestal geheel onnutig. Wel heeft Mark een hangstoel gekocht. Een hangmat om in te zitten dus. Het ding staat in opgerolde versie op de foto terwijl Mark gevederd is in een VVV.

In Brazilië heb je het juni-feest (Festa Junina of São João). Dit zomerfeest wordt veel langer en massaler gevierd dan carnaval. Gebruikelijk is het thema dat je je verkleed als arme boerenjongen/meisje. Maar hier in het noorden hebben ze een variant, het Bumba-meu-boi feest. Met eigen muziek, zang en verkleedpartijen. En ik moet zeggen, die Bumba is geweldig. Het is heerlijke opzwepende muziek en de dans houdt het midden tussen een indiaanse regendans en Afrikaanse rituelen. Wellicht dat een filmpje een indruk kan geven. We waren onder de indruk. (oorspronkelijke filmpje is beter van kwaliteit, maar geluid niet. microfoon trok de hoeveelheid decibel niet)

We laten Sao Luis voor wat het is en hebben geen tijd voor een bezoek aan een ander historisch dorpje Alcantara. We gaan naar de duinen. De rit is meedogenloos. De weg is 200km recht en supereentonig. Niets en niemand te bekennen. We zijn dan ook stomverbaasd als het stadje Barreirinhas, dat aan het eind van deze weg ligt, meer dan 20.000 inwoners blijkt te hebben.
Vanaf dit dorpje gaan de routes naar de duinen. Gids mee, want die weet de weg en weet waar de bodem van de waterplassen te zacht is. Helaas hebben we van deze ritjes geen fotos of filmpjes. Blijkbaar waren mijn passagiers minstens zo gespannen als ik. Dat was enerzijds omdat we 10km lang de indruk hadden dat we in het mulle poederzand zouden blijven steken. En anderzijds omdat dit werd afgewisseld met waterplassen waar we door moesten (niet zo helder water als de plassen die op de fotos staan). Ongetwijfeld kan een Landrover met een snorkel door diep water, maar alles voelt ineens anders als je in het water in een voertuig zit, en dat geen boot is. De uitlaat gorgelt, Claudia roept dat onze bagage in de auto natwordt, de aandrijfriem van de stuurbekrachtiging glijdt door zodat mijn stuur loodzwaar wordt, een boeggolf komt tegen de voorruit, en ik stel me voor hoe het is als Grover vast komt te zitten of dat de motor afslaat.
Grover heeft haar mannetje gestaan en heeft ons probleemloos en redelijk droog door de plassen geholpen.
En ik weet nu dat je de banden heel erg moet laten leeglopen om door het mulle zand heen te komen. Want een heuvel lukte pas bij de derde poging.
Ik neem aan dat de fotos voldoende vertellen hoe mooi het is en hoe lekker het water.
We blijven enkele dagen in het dorpje waar nog meer Bumba is en 's avonds gezelligheid langs de rivier. We maken een dagtocht met een snelle boot naar de monding. Daar zijn nog meer zandheuvels, een strand, en een vuurtoren die we beklimmen. Hebben we toch nog even in de oceaan gezwommen.
Het is de ideale periode om hier te zijn. De regentijd is net voorbij en het water staat nog hoog. De vijvers in de duinen drogen uit in de zomer. Er zitten wel visjes en slakken in. Die overleven op een of andere manier in de klei.
Veel fauna hebben we niet gezien. Onderweg wel weer veel overreden dieren gezien. Vosjes, das-achtigen, miereneters, luiaards. In Brazilie moet je toch echt je best doen om levend wild en vogels te zien.

Op de terugreis nog even langs het aardige stadje Barra do Corda gereden. Claudia kocht een 50kg zak bonen voor de bar.
Onze overnachtingsplek was Carolina. Dit mooie stadje ligt aan de Tocantins rivier. Helaas weinig op internet over te vinden, en ik zal er iets meer aan wijden op mijn eigen site, die het slechts even vermeldt want het ligt in de deelstaat Maranhao. We bezochten er de beroemde (en voor indianen heilige) Pedra Caida waterval. Deze bulderende waterval heeft in het gesteente een konische vorm uitgesneden aan het eind van een smalle kloof. Je wandelt door de kloof door de rivier van mineraalwater dat overal uit de wanden sijpelt. De waterval zelf zie je ineens om een hoek. Horen en zien vergaat je. Als je naar bovenkijkt zie je de jungle zich bijna sluiten boven de 50m hoge kloof. Indrukwekkend. Ik heb geen goede fotos of films kunnen vinden op internet. Een paar fotos heb ik gevonden en op picasa erbij gezet. Het is gewoon te nat om te fotograferen.

Bar verbouwing fotos

2008-07-06T12:02:00.009-03:00

De bar moet nog een lik verf krijgen maar verder gaan we voorlopig niet al te veel doen.
Ik zal enkele verbeteringen op een rijtje zetten.

De achtertuin
Hier is veel gebeurt.
Afvoer: nieuwe leidingen, vetput, bezinkput (2,5m diep), absorptieput (3m diep)
Aanvoer: nieuwe leidingen, kranen
Muur: gestuckt en met waterafstotende laag behandeld
Electriciteit: bar en woonhuis gesplitst, nieuwe kast en mast, draden vernieuwd.

Toiletten
Helemaal gestript en opnieuw gedaan. De entree moet nog af gemaakt worden met verlichting, alarmlicht en de nepcamera die Mark heeft meegenomen, spiegel, afdroogpapier. Plafonds moeten ook nog.

Sucobar
De muur is uitgebroken zodat degene die vruchtesappen staat te maken zicht kan houden op de balie en het terras.

Balie
Houten bovenblad zodat omvallende glazen een kans hebben om heel te blijven. Er gaan heel veel glazen stuk in de bar.
Het blad is opklapbaar en er is een deurtje uitgehakt. Zo worden ober en barman een stuk mobieler.

Afwasplek voor de glazen
Deze plek was er niet. Nu hoeven de glazen niet steeds naar de keuken. Scheelt enorm veel tijd.

Keuken
We hebben de hele tussenmuur weggebroken en een granieten werkblad gemaakt. We hebben nu een open keuken. Dat verbetert de communicatie tussen kok, bbq man en obers.
De afwasplek heeft nu twee kranen. Muren zijn betegeld. Wandmeubel voor oven en magnetron. Gaten en scheuren gedicht zodat geen ongedierte op eten kan vallen. Ventilator.

Hek
Het hek zorgt voor een ruimte bij de toiletten waar de tafels kunnen worden opgeslagen. En het voorkomt dat 's nachts de kraan van de wastafel gestolen wordt. Boven de balk komen nog houten tralies.

Vis en vitamines

2008-07-06T11:28:00.008-03:00

Voordat we naar Maranhão vertrekken heeft Mark nog een paar acclimatiseer dagen. Dus even langs het strand om te testen hoe de gebakken vis vandaag smaakt bij de caipirinha en naar een nieuwe bar in een parkje aan de rivier.
Mark heeft zijn videocamera mee, en ik hoop dat we wat filmpjes op youtube kunnen zetten binnenkort.

Souper

2008-07-05T15:55:00.001-03:00

De laatste weken voor de vakantie had ik geen zin in de weblog. Vandaar de flinke pauze.
De verbouwingen schoten niet op, Claudia moest de bar voorbereiden op haar 10daagse vakantie, de auto moest klaar gemaakt worden voor de lange rit en het huis moest nog Mark-klaar gemaakt.
Zoals het in drukke tijden hoort, kun je op de laatste avond ook nog wel een etentje hebben. Claudia had het weer geheel in de hand.
Op de foto: sigarenvoorzitter (in het dagelijks leven is hij rechter) Webber en eega, en Laura, de vrouw van asfaltmagnaat Ronaldo.
Italiaans avondje met o.a. vitello tonnato en risotto. Met de nodige flessen Don Giovanni.
Na afscheid van de gasten haalden we Mark op van het vliegveld.

Contrast

2008-06-09T20:22:00.009-03:00

Dit land zit vol contrasten. Niet alleen verdient de één een topsalaris, en verdienen de meeste anderen tussen de 300 en de 500 euro, maar soms lijkt de ene het ook veel meer te verdienen dan de ander.
Ik schrijf dit terwijl ik zit te kijken naar de drempel die gister verkeerd om ingemetseld is, en denk aan het verhaal dat Claudia me vanmiddag vertelde.
De meisjes in de keuken kunnen namelijk geen tosti maken. De boter druipt uit het apparaat, en vervolgens de kaas, want ze gooien 4 plakken kaas en ham tussen de sneetjes brood. Claudia besloot dus een partij tosti's voor te bereiden en in te vriezen. Kan niet meer misgaan. Toch wel. Doen ze een tosti met maar 1 sneetje brood in het apparaat, zodat de kaas en de ham aan de andere zijde volledig vastbranden aan het ijzer.
Ik weet dat er overal debielen rondlopen, maar hier kom je er veel tegen.
En dit weer in contrast met bijzonder mensen. Ik zal er eentje uitlichten voor wie ik veel respect heb.
Ronaldo is een grote asfaltleverancier (www.nacionalasfaltos.com.br). Hij liet me zijn bedrijf zien, en ik had natuurlijk zo mijn voorstelling van een bedrijf waar grote teer- en asfaltwagens in en uitrijden.
De eerste verrassing was al terwijl ik aan kwam rijden. De poort ging al open toen Grover de hoek omkwam. VIP service voor een groene Landrover. Vervolgens kwam een secretaresse naar me toe. "Senhor Rolf?" (ze spreken hier de R als H uit en vergeten de L zodat het Hoof wordt).
En ze leidde me direct de directiekamer in. Daar pakte Ronaldo meteen een glas koude thee voor me, en dimde de airco.
Hij bracht me later naar het overslagterrein, en daar wachtte de grootste verrassing. Brandschoon. Een vloer om van te eten. Nergens een spatje teer. Wel overal dampende trucks met loeiende branders onderin, die ritten van duizenden km maken. Knap staaltje werk om hier in het wilde westen je personeel tot een dergelijke discipline te krijgen.
Deze Ronaldo is bovendien een razendinteressante vent. Hij heeft rechten in Italie gestudeerd, en is jaren baas geweest van een beroemde upperclass discotheek van Goiania. En nu doet ie asfalt en heeft een ingenieursburo.
Dus toen hij ons uitnodigde om een bezoek te brengen aan zijn chakara (=buitenverblijf), zeiden wij ja voordat hij uitgesproken was. En onze verwachtingen kwamen uit. De mooiste chakara die ik tot nu gezien heb (ik zal volgende keer en statief meenemen voor fotos, ik heb nu alleen fotos van bbq hut). Maar het meest indrukwekkend vond ik dat Ronaldo tegendraads aan het werk is gegaan. De chakara is zonder bakstenen gebouwd. De muren zijn gemaakt zoals termieten heuvels. Grond met speeksel. Iemand kan namelijk dat speeksel industrieel namaken, en hij heeft dus vaten vol laten brengen. De muren zijn 60cm dik. Heerlijk koel. En alles is met hout afgewerkt. Kozijnen, luiken, al het chique meubilair. Alles ter plekke gemaakt, want hij heeft een enorme vracht boomstammen van allerlei soorten laten komen. De meubels zijn onverplaatsbaar. Ik kan eigenlijk niet goed beschrijven hoe prachtig het is, dus ik zal wachten op een volgende keer met fotos. Het paleis heeft aan materiaal maar een schijntje gekost, en daarmee bewijst hij dat je met heel weinig iets heel speciaals kan doen.
Iemand die alles beter, mooier en anders wil doen, is vaak een patser. Maar niet degene die ingetogen trots is op wat ie op originele en eigen wijze heeft gedaan.
Zo iemand inspireert. Niet teneergeslagen zijn in dit land waar kokshulpen nog geen tosti kunnen maken, maar ambitieus blijven.

Op de fotos: de bbq hut waar Claudia een geslaagde risotto maakt met garnalen en limoen, voor een groepje politieke vrienden van Ronaldo. Zonsondergang over een veldje suikerriet en de Tocantins rivier die hier 5km smal is.

Cuba III

2008-06-06T21:49:00.001-03:00

Het was een week met veel gedoe, en scoort daarom slecht in de top honderd van leukste weken. Daarom was ik blij met het telefoontje vandaag om 11 uur, dat zei: "Lunchen bij Gabriela".

Ik weet niet of het typisch iets is voor mensen uit Sao Paulo, of voor de sigarenclub, maar de mannen bellen elkaar op voor elk event. Dwz. voor de wekelijkse lunch, wekelijks diner met sigaren en zo nu en dan een uitje.
Ik vind het buitengewoon. Erg onbraziliaans, vooral vanwege die discipline. De meesten bellen zelf, sommigen laten het personeel doen.
Ook buitengewoon vind ik de opkomst. Vandaag bij Gabriela was de halve club van drukke mannen aanwezig. Zie foto. Iedereen goed geluimd en blij elkaar weer te zien.
Claudia is er bij de lunches bij. Bij de diners niet want dan werkt ze. Maar dan is er altijd wel een eega bij.
Vanavond had ik naar de Jeepclub gemoeten. Maar ik ga zo maar even naar de bar. Barman Silvan's vrouw heeft een kind gekregen, en zal wellicht veel weg zijn.

Bezig

2008-06-04T09:53:00.000-03:00

We hebben het wel druk, maar beleven weinig. Dat laatste doet me aan Nederland denken.
Dus vandaar stil op de weblog. Ik zal proberen te updaten.

Bouwnieuws:
Het huis in aanbouw gaat gestaag verder. Er wordt nu gestuckt en leidingen gelegd. We verwachten dat het klaar is voordat Mark hier op bezoek komt. Ik zal deze week wat nieuwe bouw fotos op picasa foto album zetten: http://picasaweb.google.com/brasilbar
Voor de bar geldt hetzelfde. Alleen wordt daar alleen in het weekend gewerkt, dus gaat langzaam. Er wordt nu geverfd dus ik zal binnenkort fotos maken.

Dierennieuws:
Oma is een maand uit logeren, dus haar katten komen 4 keer per dag bij ons langswandelen en piepen op de veranda want ze zijn gewend vaak eten te krijgen. Maar ze komen ook voor de gezelligheid langs. Met z'n vieren tegelijk komen ze aanlopen, de vijfde is nog te klein en blijft thuis. Okkie heeft het erg druk.
Vorige week hebben we Konijn en Pingo gecastreerd. En we hebben de bestrating onder de poort iets verhoogd, zodat er geen nieuwe katten onderdoor komen.
De 6 kittens van de bar zijn verdwenen. Misschien dat de moederkat ze ergens anders heen heeft gebracht. Ze komt nog wel langs op het terras.

Barnieuws:
We gaan een firma oprichten voor de toekomstige catering. Maar zoals eerder op de weblog geschreven, moet eerst de lokatie goed zijn. Onze lokatie is bijna goedgekeurd. Het zijn allemaal kleine dingetjes waar de keuringsdienst (Vigilancia Sanitaria) op let: brandblusser, petjes, witte kleding, vuilnisbak met voetbediening, zeep in spuitflacon, etc.

Verhuurnieuws:
Deze maanden erg veel gedoe met huurders. Kost veel tijd en geld. Komt niet erg gelegen.

Grovernieuws:
Grover doet het nog prima. Wellicht dat we hem voor de vakantie nog even laten checken. Ik heb het gevoel dat de dieselinspuiting een beetje verstopt is.
We zijn erg blij met de auto. Hij fungeert de laatste maanden vooral als vrachtauto ivm. de inkoop voor de bar (kratten vooral) en bouwmaterialen.

Keukennieuws:
We hebben identieke vloertegels gevonden. Na lang zoeken hebben we een magazijn gevonden met oude voorraad. Dus we kunnen de vloer afmaken. De keukenkasten worden erg duur, dus die schuiven we op na de vakantie.

Vermaaknieuws:
Op zondag is de bar dicht dus kunnen we uit eten. Het is niet anders. Op vrijdag hebben we de sigarenclub lunch. Erg gezellig. De club avond op maandag vind ik nog altijd geweldig. Beetje eten, drinken, roken en babbelen. Het is wel vervelend hoeveel de mannen van alles weten. Het viel Claudia ook al op dat je soms je mond houdt omdat ze overal veel meer van weten, en in een razend tempo kwebbelen. Over talen, landen, maar ook over wetenschappelijke onderwerpen. Vorige week kwam het onderwerp op Tesla. Ik herinner me na enige tijd dat Tesla staat voor fluxdichtheid, maar op ludieke wijze over de man praten...
Een van de mannen, een asfaltdistributeur, vroeg me om contact op te nemen met een Nederland bedrijf dat technologisch geavanceerd is (bekend van bestrating Schiphol en A10). Erg leuk toen ik de naam van één van de direkteuren zag. Een buurjongen uit Hoorn, ook in Delft gestudeerd en zelfde societeit, hoewel uit het oog verloren. Dus even de mobiel van meneer asfalt gebruikt om bij te babbelen. Leuk zo klein als de wereld is.

Hyperlink in reactie

2008-05-22T23:01:00.007-03:00

Als je een reactie schrijft, is het lastig om daarin een klikbare link naar een www adres te verwerken.
Een doelbewust lastigheidje van Blogger. Het kan wel. Kopieer en plak de regel:
<a href=”http://www.hierhetdoeladres.com/”>Geweldige Site</a>
Waar je vervolgens tussen de aanhalingstekens natuurlijk het adres kopieert. En Geweldige Site geef je de tekst naar keuze waar men op klikt.

Bar en bouw

2008-05-18T22:58:00.003-03:00

Nog altijd geen fotos van de verbouwing van de bar. Dat komt omdat er nogal wat vertraging is. De bouwchef mist personeel.
Inmiddels heeft zich wel nieuw personeel aangemeld, in de vorm van zes kleine katten want de barpoes is bevallen. Ze bivakeren tussen het bouwmateriaal achter de bar (waar eens een tuin voor broer Silvan moet komen die achter de bar woont). Silvan en Iraci zijn niet erg te spreken over de katten. Het stinkt er naar een verwaarloosde dierentuin.
Volgende week verwacht ik dat de bouw klaar is, dat komt er iemand met een kwast verf, dus ik denk over twee weken fotos.

Cuba II

2008-05-18T22:26:00.004-03:00

Zoals beloofd even een weekje van kennismaking met de sigarenclub van Palmas. Afgelopen vrijdag lunch met de mannen. Deze zondag bbq op de Polinesie resort, en nu waren ook de vrouwen erbij. Een enkele dame rookt een sigaar. Alle soorten en maten sigaren lagen overal, en ik kreeg al snel een Cohiba in handen gedrukt. Men vindt het hier normaal om sigaren van 60 real (25 euro) te roken. En ik moet zeggen, de hele tent rook heerlijk.
De mannen regelden de bbq, Claudia had lekkere sla mee, ik wijn. Die laatste hebben we alleen gedronken, want iedereen dronk bier en cachaça. Iemand had, volgens zijn zeggen, de beste cachaça van Brazilie mee. Was prima te drinken, en ik moet bekennen dat het een interessant stooksel was. Er werd zuinig geschonken dus blijkbaar heel speciaal.
Het is hier gebruikelijk om iemand een flesje bijzondere cachaça te geven. Het hoopt zich op in mijn kast.
Het was een erg gezellige middag, en we waren blij weer terug te zijn op Polinesie.

Afgelopen vrijdag avond was ik naar een avondje van de Jeep club. Landrover eigenaars zijn welkom daar. Iedereen eigenlijk. Past geheel in de gastvrije stijl van dit land. De Jeep club heeft heel andere leden dan de sigarenclub. Nogal luidruchtig. Maar niet iedereen, dus ik ga volgende week weer naar de club avond. Een aantal leden zijn dan op een tocht naar Jalapao. Het is nu het ideale tijdstip om daarheen te gaan. Helaas kunnen we niet weg.

Bios

2008-05-18T22:21:00.002-03:00

We hebben nog altijd geen TV hier. Scheelt een hoop tijd. En die heb je nodig om zo nu een dan een goede film te zoeken en te downloaden. Deze week kwamen er twee binnen. Allebei zo goed dat ik het even wil melden op de blog. De ene heet Crash. Als iemand deze DVD met NL ondertiteling heeft, graag melden. De ander film is een animatie film. Ratatouille, een rat als chef kok. Geweldig knap gemaakt. Onvoorstelbaar hoe snel de techniek verbetert.

Cuba

2008-05-13T17:06:00.003-03:00

Gister naar de sigarenclub geweest. Daar was ik twee weken geleden ook al, maar dit keer had ik mijn camera mee. Dus verslag.
In Tocantins komen de grote ondernemers en grootgrondbezitters uit São Paulo, de middenstanders uit Parana, en de arbeiders uit Maranhão (het arme noorden). De rest (ambtenaren) komt uit Tocantins of uit Goiania. De mannen van de sigarenclub komen uit Sao Paulo. Ik heb er nu een zestal (van de twintig) gesproken. Erg gezellig. Ze ontmoeten elkaar elke maandagavond in Adelaide. Dat is een besloten restaurant in een villa. Geen publiciteit en geen bord voor de deur. Claudia en ik komen er zelden want het eten is belachelijk duur en niet goed. Maar de eigenaar uit Rio is wel aardig en heeft onlangs onze wijn gekocht. Prijs speelt hier geen rol.
De sigarenmannen zijn onderhoudend en aardig, en hebben heel wat te vertellen, zonder dat het over het werk gaat. Ze roken dure en dikke sigaren die ze overal regelen. Vriendjes op Cuba.
Op vrijdag lunchen ze met de club, elke week in een ander restaurant. Komende zondag hebben ze een bbq op de Polinesie club. Daar wil Claudia ook bij zijn. Kijken of het lukt.

Beurs

2008-05-13T16:50:00.001-03:00

Vorige week waren er een aantal muziekshows in Palmas, en de boekenbeurs en de agro-beurs. De boekenbeurs hebben we vorig jaar al gedaan, dus nu de boer op. Pas zaterdag kwam het ervan. Ik had me er nogal wat van voorgesteld. Tocantins is 9x zo groot als Nederland en de focus ligt op planten. De beurs wordt jaarlijks georganiseerd op een semi-permanent terrein van de universiteit, 20km buiten Palmas. Daar moet je nog 10km over een ongeasfalteerd landweggetje door proeftuinen van de Unitins. En dat met duizenden anderen. Bij aankomst was het niet zo groot als verwacht (geen fotos, camera vergeten). De diversiteit viel ook tegen. Niets over zonne-energie bijvoorbeeld. We vonden wel een terreintje waar wat gerommeld werd met tuinkruiden. Helaas gebruikt de Braziliaanse keuken alleen knoflook, dus die kruiden komen hier niet van de grond. En dat terwijl er zoveel is.
Ook interessant was een honingproeverij van de Unitins. Claudia en ik vonden direct onze honing. Niet zo'n sterke honingraat smaak, niet zo bitter, etc. Maar helaas, niet te koop. Uiteraard hebben we net zolang gezeurd tot we een potje meekregen. Foto: getest op pannekoeken met spek, maar daar doet Hollandsche stroop het beter.